ตอนที่ 2675 : ภัย

ปัง !

เสียงดังก้องขึ้นพร้อมกับร่างของหยานโม่ที่ตกลงบนพื้นอย่างแรงจนทำให้ฝุ่นกระจายขึ้นมา

คนโดยรอบต่างก็มองไปที่ศพของหยานโม่ พวกเขาต่างก็ตะลึง ทุกคนรู้สึกราวกับฝันไป พวกเขาไม่กล้าจะยอมรับความจริงในสิ่งที่เห็น

สี่พี่น้องลงมาจากฟ้าช้า ๆ พวกเขขามองไปที่ศพของหยานโม่ด้วยสายตาเย็นชาพร้อมใบหน้าที่แสดงความเคียดแค้น

เจี้ยนเฉินได้หายตัวไปในอีกฝั่ง เขาพุ่งผ่านถนนหลายเส้นโดยใช้กฎมิติแล้วปรากฏตัวใกล้ ๆ กับศพของหยานโม่ เขามองไปยังพี่น้องทั้งสี่คนและเผยรอยยิ้มอันหายากออกมา

ทั้งสี่คนได้เก็บแหวนมิติของหยานโม่ พวกเขาเหมือนจะรับรู้ได้ถึงบางอย่าง พวกเขารีบหันกลับไปมองด้านหลังทันที

ทันใดนั้นพวกเขาก็พบกับเจี้ยนเฉิน ใบหน้าและพลังอันคุ้นเคยนี้ทำให้พวกเขาต้องหรี่ตาลง

“เจี้ยนเฉิน ! ” พวกเขาพากันตะโกนกันออกมา พวกเขาต่างก็ยินดี น้ำเสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยความดีใจและแปลกใจ

พวกเขาคงไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เจอกับคนรู้จักจากด้านล่างในโลกเซียน

ย้อนกลับไปที่ทวีปเทียนหยวน สี่พี่น้องไม่ได้สนิทกับเจี้ยนเฉินเท่าไหร่นัก มันอาจจะเรียกได้ว่าพี่น้องร่วมสาบานไม่ได้ แต่พวกเขาก็ถือว่าเป็นสหายกับเจี้ยนเฉิน ในต่างแดนนี้ มิตรภาพนี้ยิ่งลำค่า ดังนั้นทั้งสี่คนจึงดีใจกันอย่างมาก

ไม่รู้ตัวเลยว่าความเกลียดที่พวกเขามีต่อหยานโม่ได้หายไปทันทีหลังจากที่พบกับเจี้ยนเฉิน

ตอนที่เจี้ยนเฉินต้องการจะพูดบางอย่างนั้น จู่ ๆ เขาก็ขมวดคิ้ว เขามองไปยังทางเข้าทวีปกำเนิดดาราบนอากาศด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป

“ยอดฝีมือบรรพกาลจำนวนหนึ่งมุ่งหน้ามาที่นี่ บางทีพวกนั้นอาจจะมาเพราะพวกเจ้า พวกเจ้าควรรีบหนีไปซะ” เจี้ยนเฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

สี่พี่น้องเหมือนจะรับรู้ได้ถึงการมาของเหล่ายอดฝีมือบรรพกาล พวกเขาเองก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา พวกเขาจัดการกับยอดฝีมืออสงไขยอย่างหยานโม่ได้เพราะเจี้ยนเฉินอยู่ช่วย แต ต่ยอดฝีมือบรรพกาลนั้นไม่เหมือนกับยอดฝีมืออสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 5 พวกเขาไม่มั่นใจกับการเผชิญหน้ากับยอดฝีมือบรรพกาล

ยิ่งกว่านั้นมันก็ยังมียอดฝีมือบรรพกาลมาที่นี่กันหลายคน

“ข้าได้ก่อตั้งตระกูลเทียนหยวนบนที่ราบเมฆาของที่ราบทั้ง 49 แห่งในโลกเซียน พวกเจ้าไปหาข้าได้ที่นั่นในอนาคต” เจี้ยนเฉินส่งข้อความหาทั้งสี่คน เขาไม่รู้ว่าเขาจะพบกับทั้งส สี่ในโลกจิตวิญญาณอีกหรือไม่หลังจากที่แยกจากกันที่นี่ ดังนั้นเขาจึงบอกวิธีติดต่อให้กับพวกนี้

ทั้งสี่คนพยักหน้า ตอนนี้เวลากระชั้นชิด พวกเขาไม่กล้าจะรีรอ พวกเขารีบกางค่ายกลและเตรียมที่จะหนีกันทันที

“ช้าก่อน...”

“ผู้เยาว์ อย่าเพิ่งไป…”

“ พวกเจ้า อย่าเพิ่งไป …”

…

ความคิดเห็น