ตอนที่ 2929: ความแตกต่างของสายเลือด

การบ่มเพาะเป็นสิ่งที่อยู่เหนือกาลเวลาซึ่งผืนดินก็กลายเป็นมหาสุมทรได้ในพริบตา เจี้ยนเฉินสนใจแต่การบ่มเพาะเพียงอย่างเดียว เจี้ยนเฉินไม่ได้ตระหนักเลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว สิ่งเดียวที่เขารู้คือเม็ดพลังบรรพกาลของเขามันมีพลังบรรพกาลมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งมันก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ใครจะรู้ได้ว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าเม็ดพลังบรรพกาลของเจี้ยนเฉินจะขยายไปจนถึงขีดสุด พลังบรรพกาลที่อยู่ข้างในซึ่งเต็มเปี่ยมจนไม่อาจรับพลังบรรพกาลเข้าไปได้อีกแล้ว

เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาของเขาจ้องมองไปที่แกนเนื้อในมือโดยไม่รู้ตัว และเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มด้วยความพึงพอใจ

“ดีมาก หลังจากถึงจุดสูงสุดของร่างบรรพกาลขั้น 15 แล้ว พลังงานที่ถูกใช้ของแกนเนื้อกุสต้าก็หายไปเพียง 1/100 โชคดีที่ข้าได้รับสิ่งนี้จากที่ราบรกร้าง ไม่อย่างนั้นร่างบรรพกาลของข้าจะเต็มไปด้วยความยากลำบาก” เพียงพลิกมือของเขา แกนเนื้อกุสต้าก็หายไปและถูกเก็บไว้ในแหวนมิติของเขา

ในตอนนี้เกิดเสียงดังก้องเบา ๆ ออกมาจากสถานที่ที่ดูเหมือนจะห่างไกลและมาถึงหูของเจี้ยนเฉิน พร้อมกับพลังงานสองแห่งที่เป็นของขั้นอสงไขย

เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาขยายสัมผัสวิญญาณของเขาโดยทันทีและมันก็ครอบคลุมถึงหลายล้านกิโลเมตรและพื้นที่ทั้งหมดของการต่อสู้ทันทีเช่นกัน

ลูกบอลพลังงานทั้งสองลูกที่เป็นของขั้นอสงไขยปะทะกันอย่างรวดเร็วจนส่งเสียงดึงกึกก้อง กฏกระบี่ที่แหลมคมและกฏสังหาร ปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่า การปะทะนั้นรุนแรงมากและพวกเขาก็ต่อสู้กันจนผืนดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ถ้าไม่ใช่ความจริงที่ว่า ดาวเคราะห์นิรนามนี้ถูกห่อหุ้มด้วยค่ายกลที่ทรงพลัง การปะทะกันระหว่างกฏของขอบเขตตั้งต้นทั้งสองอาจจะทำให้ผืนดินแหลกสลายไปนานแล้ว

อย่างไรก็ตามไม่ว่าพลังงานทั้งสองจะรุนแรงและมีพลังทำลายล้างแค่ไหน พวกมันก็ไม่อาจสั่นสัมผัสทางวิญญาณที่ทรงพลังเทียบเท่ากับขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 9

ทำให้พลังสัมผัสของเจี้ยนเฉินกวาดไปทั่วทุกที่ของการต่อสู้และรู้แจ้งได้อย่างชัดเจน

“จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ ! ” เจี้ยนเฉินรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที การปะทะกันของขั้นอสงไขยทั้งสองคือเฉินเจี้ยนและจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์

แม้กระทั่งเขาก็ไม่รู้ว่าเขาบ่มเพาะมานานแค่ไหนแล้ว เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยพลังปราณห่อหุ้มได้สู้กับเฉินเจี้ยนอย่างเต็มกำลัง

ในเวลาต่อมา ร่างของเจี้ยนเฉินก็หายไป เขาใช้กฏมิติเพื่อมายังพื้นที่รอบนอกที่พวกเขาสู้กัน คลื่นพลังจากการต่อสู้ปะทะเข้ากับเจี้ยนเฉินทำให้ผมของเขาปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง เสื้อผ้าของเขาก็ปลิวสะบัดไปมา

“คารวะ ผู้อาวุโสลม ! ”

สัมผัสของเจี้ยนเฉินยังไม่เพียงแต่จะพบกับผู้อาวุโสลม เมื่อเขามาที่นี่เขาก็พบว่าผู้อาวุโสลมก็อยู่ที่นี่เช่นกัน ทันใดนั้นเขาก็ป้องมือและทำการคารวะทักทายอย่างเคารพ

ผู้อาวุโสลมก็ไม่ได้เปลี่ยนรูปลักษณ์แต่อย่างใด เขายังคงผมกระเซิงและแต่งกายแบบขอทาน เขาพยักหน้าให้เจี้ยนเฉินก่อนที่จะมองกลับไปที่เฉินเจี้ยนและจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์

เจี้ยนเฉินไม่รบกวนการต่อสู้ของพวกเขา เขายืนอยู่ข้าง ๆ ผู้อาวุโสลมและให้ความสนใจอย่างเต็มที่กับการต่อสู้ของคนทั้งสอง

ด้วยความเข้าใจของเขา เขาสามารถบอกได้เพียงแว่บเดียวเลยว่าจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์และเฉินเจี้ยนต่างก็ใช้พลังเต็มที่ โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาไม่ได้ออมมือเลย พวกเขาใช้ทักษะลับและทักษะการต่อสู้ระดับเทพอย่างไม่หยุดและดูเหมือนว่าพวกเขาจะสู้กันให้ตายไปข้าง

หากคนนอกเห็นสิ่งเหล่านี้ พวกเขาอาจจะเชื่อว่าพวกเขาสองคนนั้นมีเรื่องคับข้องใจที่หาทางออกกันไม่ได้

ความคิดเห็น