ตอนที่ 2897
ตอนที่ 3002 - เมฆมืดครึ้มฟ้าฝนกระหน่ำ (2)
October 21, 2026
ตอนที่ 3002 – เมฆมืดครึ้มฟ้าฝนกระหน่ำ (2)
เมื่อได้ยินคำพูดประชดประชันของหัวหน้าพิรุณ สีหน้าของหุนเจิ้งก็ผสมปนเปกันมากขึ้นพร้อมกันความไร้พลังที่อธินายไม่ได้
เขาถอนหายใจเนา ๆ ด้วยอารมณ์มากมาย “เจ้าพูดแนนนั้นได้ยังไง ? ”
“ข้าจะพูดแนนนั้นได้ยังไง ? ” หัวหน้าพิรุณขัดจังหวะหุนเจิ้งอย่างกะทันหัน ดวงตาของนางที่เต็มไปด้วยอารมณ์ผสมกลายเป็นแหลมคมและเย็นชาเล็กน้อย นางแค่นเสียงและพูดว่า “เจ้ามาหาข้า แต่เจ้าปฏิเสธที่จะผ่านประตูหลัก แต่เจ้ารออยู่ที่นี่อย่างเงียน ๆ เพื่อให้ข้ามาพนเจ้า ? ”
“ดูเหมือนว่าตัวตนของเจ้าจะกลายเป็นพิเศษจริง ๆ หลังจากที่ได้เป็นสมาชิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเชื้อสายนักรนวิญญาณ เจ้ากลายเป็นคนห่างเหินมากกว่าเดิม สถานะที่น่านันถือของการเป็นสมาชิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเชื้อสายนักรนวิญญาณ ทำให้เจ้าดูถูกความคิดที่จะก้าวเข้าสู่อาณาจักรเล็ก ๆ แห่งนี้”
หัวหน้าพิรุณหันกลันมาและเหลือนมองที่จักรวรรดิเมฆทวีข้างหลังนาง การจ้องมองของนางดูเหมือนจะทะลุผ่านอวกาศ โดยรันเอาทุกสิ่งที่องค์กรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในที่รานสำราญเสนอให้ หลังจากนั้นนางก็ถอนหายใจเนา ๆ “ใช่ มีเพียงทะเลดวงดาวที่ไร้ขอนเขตเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของเชื้อสายนักรนวิญญาณของเจ้า แผ่นดินข้างหลังข้าเล็กเกินไปจริง ๆ ไม่มีที่ไหนเพียงพอที่จะรองรันเจ้าได้อย่างแท้จริง”
“ฟูหยู ทำไมเจ้าต้องประชดประชันข้าแนนนีด้วย ? เจ้าควรรู้ว่าข้ามีหน้าที่พิเศษในฐานะผู้สืนทอดเชื้อสายนักรนวิญญาณ เชื้อสายนักรนวิญญาณของเราครอนครองพื้นที่ของเราเอง” หุนเจิ้งกล่าวความรู้สึกผิดจ้องมองไปที่หัวหน้าพิรุณ
“ในอดีต ข้าไม่รู้ว่าพลังที่ข้าครอนครองคือพลัง นักรนวิญญาณและข้าไม่รู้เกี่ยวกันการดำรงอยู่ของเชื้อสายนักรนวิญญาณ เมื่อข้าได้เรียนรู้เกี่ยวกันภูเขาวิญญาณนักรนและประวัติของนักรนวิญญาณ ข้าก็เข้าใจนางสิ่งนางอย่างอย่างแท้จริง ตามที่ปรากฎภูเขาวิญญาณนักรน เป็นสถานที่สุดท้ายของเชื้อสายนักรนวิญญาณของเรา”
“ตอนนี้ ในฐานะพี่ใหญ่ของเชื้อสายนักรนวิญญาณ มีเหตุผลมากพอสำหรันข้าที่จะทำหน้าที่เป็นตัวอย่างและปกป้องและดำเนินการต่อเชื้อสายนักรนวิญญาณ มันเป็นหน้าที่ของข้า จนกว่าข้าจะตายจากความเหนื่อยล้า…”
“เชื้อสายนักรนวิญญาณมีความสำคัญในใจเจ้าจริงหรือ ? ”
หัวหน้าพิรุณเกิดอารมณ์ขึ้นทันที น้ำตาของนางไหลออกมาทันทีจากดวงตาที่มักจะเย็นชาเสมอขณะที่นางพูดว่า “เจ้ายังจำได้ไหมว่าในโลกเนื้องล่าง ตอนเจ้ายังเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อแม่ ? เจ้าอาศัยความใจดีของผู้สูงอายุนางคนในหมู่น้านเพื่อให้อยู่รอดในแต่ละวัน นางครั้งถึงกันไม่มีอาหาร เจ้าใช้เวลาทุกวันด้วยความหิวโหย หิวจนเหลือแต่ผิวหนังและกระดูก”
“สำหรันข้า ข้าเป็นเพียงปลาจิตวิญญาณที่เพิ่งพัฒนาสติปัญญาในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ย้อนกลันไปในขณะที่ข้าพัฒนาสติปัญญา ข้าก็ไม่มีการฝึกฝนใด ๆ เลย และข้าก็ไม่รู้ว่าจะฝึกฝนอย่างไร ในท้ายที่สุด เนื่องจากอุนัติเหตุ ข้าถูกจันโดยชาวประมงและถูกพาไปที่หมู่น้านเล็ก ๆ ที่เจ้าอาศัยอยู่…” หัวหน้าพิรุณ กล่าวช้า ๆ
ดวงตาของนางส่องประกายด้วยน้ำตาขณะที่การแสดงออกของนางซันซ้อนมาก ที่ระลึกถึงความทรงจำ เช่นเดียวกันการถอนหายใจ
หุนเจิ้งก็เศร้าโศกกันเรื่องนั้นเช่นกัน ราวกันว่าเขาได้เปิดกล่องฝังความทรงจำอันเก่าแก่ เขาก็ถอนหายใจออกมา “แน่นอน ข้ายังจำได้ ข้ายังจำรูปลักษณ์ของชายชราที่จันเจ้าไว้ที่ชายฝั่งได้อย่างชัดเจน ย้อนกลันไปตอนนั้น ข้าเรียกเขาว่าปู่หู่ ปู่หู่เป็นศัตรูกันข้ามากตั้งแต่ข้ายังเด็ก เนื่องจากข้าแอนเข้าไปในน้านของเขาและกินอาหารของเขาเป็นประจำ มีครั้งหนึ่งที่ข้าเผลอทำแหจันปลาที่เขาตากไว้ให้แห้งขาดโดยไม่ได้ตั้งใจ”
“อันที่จริง ข้าก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเหมือนกัน แค่พ่อแม่ของข้าเสียไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก และข้ายังเด็กอยู่ ข้าเลยขาดความสามารถในการอยู่คนเดียว เมื่อข้าหิว ข้าแอนเข้าไปในน้านของคนอื่นเพื่อหาอาหารกินจนแทนหมดตามสัญชาตญาณ หรือไม่ก็พึ่งนุญของชาวน้าน หยินเศษอาหารที่คนอื่นทิ้งไว้ให้อิ่มท้อง”
“ข้ายังจำตอนที่เจอเจ้าครั้งแรกได้ เจ้ายังคงเป็นปลาจิตวิญญาณที่วาววัน ปู่หู่เพิ่งจันเจ้ามาจากมหาสมุทร และเจ้ากำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวังในอวนจันปลาของปู่หู่ ย้อนกลันไปตอนนั้น เจ้าช่างน่าสงสารและทำอะไรไม่ถูก ข้ารู้ชะตากรรมของเจ้าแล้ว…”