ตอนที่ 302: ตำนานของยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎ

ตอนที่ 302: ตำนานของยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎ

เจี้ยนเฉินหยิบขวดสีขาวหยกไว้ในมือของเขาอย่างเงียบ ๆ และเทมันลงในปากของเขา ตอนนี้เขาไม่สามารถใช้พลังเซียนธาตุแสงเพื่อรักษาตัวเองได้ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องใช้โอสถในการรักษา. นอกจากนี้เมื่อร่างกายเขามีหมื่นต้านพิษ เขาจึงไม่กลัวพิษใด ๆ

โอสถนั้นไม่ได้อยู่ในรูปแบบเม็ด มันเป็นของเหลวซึ่งมีรสชาติค่อนข้างขม เจี้ยนเฉินเทของเหลวลงไปในปากในครั้งเดียวแล้วกลืนเข้าไป ช่วงเวลาที่มันเข้าสู่ร่างกายของเขา ความรู้สึกอบอุ่นเดินทางผ่านร่างกายของเขาอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะครอบคลุมไปทั่วทั้งร่างกาย

เขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นภายในร่างกายของเขา เขาหลับตาเพื่อให้กระบวนการบำบัดเริ่มต้นขึ้น อย่างไรก็ตาม เขายังคงระมัดระวังอย่างมากต่อโลกภายนอก แม้ว่าตอนนี้เขากับหญิงสาวจะอยู่ในเงื่อนไขที่เท่าเทียมกัน แต่ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใครจะไปรู้ว่าหญิงสาวคนที่มาจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่และร่ำรวยคนนี้จะจู่โจมเขาด้วยกระบี่ของนางหรือไม่

หญิงสาวมองดูเจี้ยนเฉินหลับตาในขณะที่เขาได้รับการเยียวยาด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน นางเดินไปที่กองไฟอย่างเงียบ ๆ นางนั่งกอดเข่าและจ้องมองไฟที่ลุกโชนด้วยดวงตาที่สดใสและชาญฉลาด ไม่มีใครสามารถมองออกได้ว่านางกำลังคิดอะไร

ถ้ำเงียบสงบผิดธรรมชาติ จะได้ยินเพียงเสียงของกองไฟปะทุเท่านั้น เมื่อใส่กิ่งก้านไม้ลงไปมันก็จะส่งเสียงแหลมเป็นครั้งคราว

ในขณะที่เจี้ยนเฉินยังคงรักษาตัวต่อไป หญิงสาวคนนั้นก็ไม่เคยจ้องมองเขาอีกเลย นางกลับนั่งอยู่ข้างกองไฟและคอยดูเปลวไฟเต้นต่อไปอย่างไม่มีจุดหมาย

2 ชั่วยามต่อมา เจี้ยนเฉินลืมตาขึ้นและพยายามคลานเข้าไปนั่งขณะที่แขนของเขาพิงกำแพงหน้าผา

หลังจากใช้เวลา 2 ชั่วยามไปกับการรักษา เขาได้ดูดซึมตัวโอสถไปทั่วร่างกาย แม้ว่าเขายังไม่หายดีเต็มที่ แต่ตอนนี้อาการของเขาก็ทรงตัวแล้ว

เขาสังเกตหญิงสาวสวมชุดสีเหลืองนั่งอยู่ข้างกองไฟ ดวงตาของเขาผูกติดกับธนูทองบนหลังของนาง ” บอกข้าหน่อยได้ไหมว่าธนูทองบนหลังของเจ้ามันคืออาวุธแบบไหน ? ทำไมมันถึงแข็งแกร่งมาก ? และผู้ชายที่กำลังไล่ล่าเจ้าด้วยสมบัติผนึกภูเขา มันเป็นอาวุธชนิดใดกัน ? เป็นเรื่องธรรมดาที่จะเห็นว่ามันไม่ใช่อาวุธเซียนของเจ้า แต่มันมีพลังที่ยอดเยี่ยมมาก” เจี้ยนเฉินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นขณะที่หัวใจของเขาวิ่งไปหาคำตอบ

เมื่อได้ยินว่าเจี้ยนเฉินตื่นแล้ว หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองเจี้ยนเฉินก่อนที่จะหันหลังกลับไปที่เปลวไฟที่ไหวระริกทันทีโดยไม่พูดอะไรเลย

เจี้ยนเฉินไม่ได้ถามอีก เขารู้ว่าเรื่องนี้เป็นความลับ และหากหญิงสาวไม่เต็มใจบอกเขาเขาก็จะไม่อ้อนวอน

“อาวุธเหล่านั้นคือยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎ” หลังจากนั้นครู่หนึ่งหญิงสาวก็พูดขึ้นมาเอง

“เงื่อนไขในการสร้างยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎนั้นไร้ความปรานี มันมีไม่มากในทวีปเทียนหยวนและได้มีการกล่าวว่ายุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎเป็นอาวุธของเซียนผู้คุมกฎ หลังจากเซียนผู้คุมกฎสิ้นชีวิต แทนที่อาวุธเซียนของพวกเขาจะสลายตัวไปด้วย มันกลับคงรูปแบบเดิมอย่างสมบูรณ์แบบ” หญิงสาวเริ่มอธิบายอย่างช้า ๆ ขณะถือคันธนู หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งนางก็พูดอีกว่า ” ชื่อของคันธนูนี้คือธนูสุริยันจันทรา นี่คืออาวุธของตระกูลหวงของเราที่ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น และกลายเป็นมรดกที่สืบทอดของตระกูลโบราณของเราสำหรับรุ่นต่อไป”

“ถ้ายุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎถูกสร้างขึ้นโดยอาวุธเซียน มันก็ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมมันถึงแข็งแกร่งขนาดนี้” เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเอง

“สมบัติผนึกภูเขาในมือของชิเซียงกราน ก็เป็นยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎเช่นกัน แม้ว่ามันจะไม่แข็งแรงเท่ากับธนูสุริยันจันทราของข้า แต่เมื่อรวมกับความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าของเขาในวัฎจักรที่ 2 เขาจึงได้เปรียบ ตอนที่เขาใช้สมบัติผนึกภูเขา เขาจึงแข็งแกร่งกว่าข้ามากแม้ว่าข้าจะมีธนูสุริยันจันทราก็ตาม” หญิงสาวอธิบาย

“ม่านพลังนั่นคืออะไรกัน ? ” เจี้ยนเฉินถามต่อไป ถ้าไม่ใช่เพราะม่านพลังนั้นเขาก็คงจะฆ่าชิเซียงกรานไปแล้ว

“ม่านพลังนั้นเป็นสิ่งที่เซียนผู้คุมกฎมอบให้เขา ความสามารถในการป้องกันนั้นแข็งแกร่งอย่างน่าทึ่ง แม้แต่ธนูสุริยันจันทราของข้าก็ไม่สามารถทำลายมันได้” หญิงสาวหรี่ตาลง นางรู้สึกอยากปวดหัวทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องม่านพลังของชิเซียงกราน

“มีวิธีใดบ้างที่เราจะทำลายมันหรือให้มันจางหายไป ? ” เจี้ยนเฉินถาม

หญิงสาวกล่าวว่า “หากมีอยู่ ข้าก็ไม่สามารถทำได้ หากม่านพลังนั้นถูกโจมตีด้วยการโจมตีในระดับที่สูงเกินกว่าที่มันจะสามารถรับมือได้มันก็จะแตกสลาย นอกจากนั้นม่านพลังนั้นก็จะจางหายไปตามกาลเวลา แต่มันจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการที่จะเกิดขึ้น เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้” นางกัดฟันและพูดด้วยความโกรธว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะม่านพลังปกป้องชิเซียงกรานไว้ ข้าคงจะยิงเขาตายไปนานแล้ว ตระกูลชิช่างชั่วร้ายมาก พวกเขาใช้งานชุมนุมกลุ่มทหารรับจ้างเพื่อขโมยยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎของตระกูลหวงของเรา โชคไม่ดีที่พวกของเราตกเป็นเหยื่อของแผนการชั่วร้ายของตระกูลชิเพื่อให้ข้าหนีมา แค่รอจนกว่าเราจะออกไป ข้าจะให้ลุงเฟิงและลุงหยุนล้างแค้นความตายของสมาชิกในตระกูลของข้า” หญิงสาวให้คำมั่นด้วยความแค้น

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเจี้ยนเฉินก็หัวเราะ “ข้าแน่ใจว่าข้าได้ยินชิเซียงกรานพูดว่าเขาจะส่งคนไปจัดการกับลุงทั้งสองของเจ้า เจ้าก็จะไม่เหลือคนคุ้มครอง”

นางกำมือแน่นและตะโกนว่า “ตระกูลชิช่างน่าขยะแขยง ! พวกเขาพยายามที่จะเอาธนูสุริยันจันทราของเราไป พวกเขาต้องวางแผนทุกอย่างไว้ก่อนแล้ว ! “