ตอนที่ 3028: ที่ราบเหนือสวรรค์

ซุยหยุนหลานเริ่มผนึกตราประทับด้วยมือ และริมฝีปากของนางก็ขยับอย่างรวดเร็วในความเงียบราวกับว่านางกำลังสวดมนต์อะไรบางอย่าง

แม้แต่พลังงานในร่างกายของนางก็เริ่มไหลเวียนตามวิธีการพิเศษ

การเปิดประตูดูเหมือนจะเป็นกระบวนการที่ซับซ้อนอย่างยิ่งที่ต้องใช้ตราประทับมือ, การสวดมนต์, และวิธีการบางอย่างในการหมุนเวียนพลังงาน ราวกับว่าทั้งสามเป็นสิ่งจำเป็นในการสร้างกุญแ แจสู่โลกจิ๋ว

อย่างน้อยที่สุด นั่นคือความประทับใจที่เจี้ยนเฉินได้รับจากการกระทำของซุยหยุนหลาน

ไม่กี่วินาทีต่อมา ซุยหยุนหลานก็ปะทุขึ้นด้วยแสงจ้า แสงกลืนกินเจี้ยนเฉินทันที

แสงนั้นชั่วคราวมาก มันหายไปในชั่วขณะหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เมื่อมันหายไป ซุยหยุนหลานและเจี้ยนเฉินก็หายไปเช่นกัน

ศาลาเทพธิดาน้ำแข็งอันกว้างขวางเงียบลงทันที

อย่างไรก็ตาม ความเงียบกินเวลาเพียงห้าวินาทีก่อนที่จะถูกทำลายอีกครั้ง ทันใดนั้นร่างของกลุ่มคนก็กระพริบผ่านมิติว่าง บางคนได้มาถึงแล้ว

บุคคลทั้งสามที่ค่อนข้างคุ้นเคยคือบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งแห่งนิกายหิมะ, บรรพชนฉีเฟิงแห่งนิกายลมโชยและบรรพชนหลานแห่งเผ่ากระเรียนสวรรค์

นอกจากทั้งสามคนแล้ว ยังมีผู้เชี่ยวชาญอีก 5 คนที่ไม่เคยแสดงตัวในนิกายหิมะ

พวกเขาทั้งหมดเป็นขั้นอัครสูงสุดช่วงกลาง กล่าวอีกนัยหนึ่งพวกเขาล้วนอยู่เหนือชั้นสวรรค์ที่ 4

พวกเขาทั้งหมดเป็นบรรพบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดขององค์กรระดับสูงบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก พวกเขาเป็นสาเหตุที่องค์กรสามารถอยู่ในสิบอันดับแรกบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกได้

ทันทีที่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งปรากฏตัว นางยื่นมือที่เรียวยาวของนาง และพลังแห่งวิถีก็ไหลผ่านมัน กวาดล้อมพื้นที่ที่นั่นอย่างอ่อนโยน นางเช็ดร่องรอยและการปรากฏตัวทั้งห หมดที่หลงเหลืออยู่ในพื้นที่นั้น นางปกปิดร่องรอยให้ซุยหยุนหลานเป็นครั้งสุดท้ายอย่างชัดเจน

“ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ค้นหาสถานที่แห่งนี้ ไม่เช่นนั้นจะถือว่าเป็นการไม่เคารพต่อเทพธิดาหิมะรวมถึงการทรยศต่อศาลาเทพธิดาน้ำแข็ง ! ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งกล่าวอย่างเย็นช ชา สายตาของนางมองผ่านบรรพบุรุษของทั้งห้าองค์กรอย่างช้า ๆ

“ถูกต้อง ใครก็ตามที่พยายามค้นหาสถานที่นี้ถือว่ามีเจตนาร้าย ! ”

“เรามาเพื่อให้แน่ใจว่าซุยหยุนหลานออกจากที่นี่อย่างปลอดภัย เผื่อว่าจะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น”

……

บรรพบุรุษของทั้ง 5 องค์กรต่างก็แสดงเจตนารมณ์ของตน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะบอกได้ว่าพวกเขาจริงใจหรือเสแสร้ง

“ข้าสงสัยว่าทำไมเหอเถียนฉีจากเผ่ากระเรียนสวรรค์ถึงได้รับอนุญาตให้เข้าพบเทพธิดาหิมะกับซุยหยุนหลาน” ดวงตาของบรรพชนฉีเฟิงส่องด้วยแสงแปลก ๆ ขณะที่เขาจ้องตรงไปที่บรรพชนหลาน เ เขาถามว่า “ข้าสงสัยว่าบรรพชนหลานสามารถขจัดข้อสงสัยของเราได้หรือไม่ ? คนที่ปลอมตัวเป็นเหอเถียนฉีของเผ่ากระเรียนสวรรค์จริง ๆ แล้วคือใครกัน ? ”

“และเมื่อไม่กี่วันก่อน เมื่อเรารวมตัวกันนอกนิกายหิมะ เดิมทีซุยหยุนหลานวางแผนที่จะรวมตัวกับพี่สาวที่รักของนางซึ่งนางไม่ได้พบเจอมาหลายปี แต่ทันใดนั้นนางก็เปลี่ยนใจอย่าง กะทันหัน เมื่อมองดูตอนนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเหอเถียนฉีใช่หรือไม่ ? เหอเถียนฉีคนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับเหอเถียนฉีที่มาจากเผ่ากระเรียนสวรรค์ของเจ้าเสียด้วย แต่เป็นคนนอกที่ปลอมตัวม มา บรรพชนหลาน ข้าพูดถูกหรือไม่ ? ”

บรรพชนฉีเฟิงพูดอย่างสงบและอ่อนโยน เหมือนกับชายชราผู้ใจดีที่ต้องการรู้ความจริงเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เจตนาฆ่าที่ลึกล้ำซ่อนอยู่ในจิตใจของเขา

แผนของเขากำลังจะสำเร็จ มีเพียงซุยหยุนหลานเท่านั้นที่เปลี่ยนความคิดของเขาในทันที แม้แต่ในตอนนั้น บรรพชนฉีเฟิงก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อมองดูตอนนี้ ทั้งหมดที่เกิ ดขึ้นก็เพราะ “เหอเถียนฉี” คนนี้

บรรพชนหลานเหลือบมองบรรพชนฉีเฟิงอย่างลึกซึ้งและพูดด้วยเสียงอันไพเราะว่า “บรรพชนฉีเฟิง เจ้าไม่รู้สึกเลยหรือว่าตัวเจ้าเองกำลังเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องที่ไม่ควร ? ข้าสามารถอธิบ บายได้ว่าซุยหยุนหลานเป็นตัวแทนเพียงคนเดียวของเทพธิดาหิมะในตอนนี้ คนอย่างพวกเราไม่สามารถตัดสินสิ่งที่นางทำได้ง่าย ๆ ”

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ ไม่ ข้าไม่ได้ตัดสินอะไร ข้าแค่อยากรู้นิดหน่อย” บรรพชนฉีเฟิงหัวเราะออกมา ซุยหยุนหลานอ่อนไหวเกินกว่าจะพูดถึงหัวข้อนั้นในตอนนี้ ดังนั้นจึงมีบาง งหัวข้อการสนทนาที่เขาไม่สามารถพูดคุยได้มาก

บรรพชนทั้งสองที่ดูแลนิกายลมโชยนั่งอยู่ในพื้นที่ต้องห้าม ร่ายมนตร์ที่ลึกซึ้งมากวนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขา

พวกเขาเคร่งขรึม พวกเขาผนึกตราประทับมืออย่างรวดเร็ว และใช้ทักษะลับราวกับว่าพวกเขากำลังพยายามค้นหาบางอย่างด้วยความช่วยเหลือจากค่ายกล

กระบวนการนี้กินเวลานาน 1 เค่อ ข่ายมนต์ที่วนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขาค่อย ๆ จางลง และบรรพชนทั้งสองก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ผิดหวัง

“เฮ้อ ที่ลับของเทพธิดาหิมะนั้นถูกซ่อนไว้อย่างดีจริง ๆ มันสามารถหลบเลี่ยงวิธีการค้นหาของเราทุกวิถีทาง เราสูญเสียการติดต่อกับตราประทับทั้งหมดที่เราทิ้งไว้ในทรัพยากรโดยสิ้ นเชิง”

“ข้าก็คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนั้น โชคดีที่รอยประทับที่เราทิ้งไว้นั้นถูกซ่อนไว้อย่างดีและจะจางหายไปเองเมื่อเวลาผ่านไป เราจึงไม่ต้องกังวลว่าร่องรอยของเราจะถูกเปิดเผย ย”

ความคิดเห็น