ตอนที่ 3048: โลกแห่งคังหลาน

หัวหน้าพิรุณไม่พูดอะไร เพียงแค่ลอยอยู่บนอากาศอย่างเงียบ ๆ และจ้องมองไปที่โมเทียนหยุนอย่างไร้อารมณ์ มีเพียงแสงในดวงตาของนางเท่านั้นที่รู้ว่านางกำลังกระพริบตาเป็นระยะ ๆ เห็นได้ชัดว่านางกำลังลังเลอยู่

นางชั่งน้ำหนักถึงข้อดีและข้อเสีย แม้จะรู้อยู่แล้วว่าโมเทียนหยุนมีวัตถุเทพราชันย์ที่เข้ากับเขาได้อย่างมาก หัวหน้าพิรุณก็ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย

วัตถุเทพราชันย์นั้นทรงพลังมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เชี่ยวชาญอย่างโมเทียนหยุน สามารถปล่อยพลังที่ยิ่งใหญ่ได้เมื่อเขามีวัตถุเทพราชันย์อยู่ในมือ อย่างไรก็ตาม นางยังเข้าใจถึงความน่าสะพรึงกลัวภายในเกล็ดทองคำของนาง นางมั่นใจว่าทันทีที่นางปล่อยพลังเกล็ดทองคำ นางจะเอาชนะโมเทียนหยุนที่มีวัตถุเทพราชันย์ได้อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่นางคิดว่าผลข้างเคียงที่ต้องตามมาเพื่อใช้เกล็ดทองคำ หัวหน้าพิรุณก็ลังเลอย่างมาก

นางไม่อาจใช้พลังเกล็ดทองคำได้จนกว่าจะเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย !

การใช้พลังเกล็ดทองคำเพื่อทรัพยากรสวรรค์ที่ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าขโมยไปในอดีตไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย

กล้วยไม้เบญจธาตุนั้นที่ปนเปื้อนไปด้วยปราณหยานหวงมีค่าเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะให้นางใช้พลังของเกล็ดทองคำและแลกชีวิตกับเขา

ที่สำคัญที่สุด หัวหน้าพิรุณเข้าใจดีว่านางสามารถขวางไม่ให้จ้าวปีศาจชั้นฟ้าหนีไปได้ มันก็ยังไม่อาจทำอะไรได้เมื่อต้องมาต่อสู้กับอีกฝ่ายที่มีวัตถุเทพราชันย์

มันไม่เพียงแต่ผลข้างเคียงของเกล็ดทองคำนั้นมากมาย แต่มันอาจจะเป็นบาดแผลตลอดไป !

หลังจากคิดเสร็จ กลิ่นอายของหัวหน้าพิรุณก็ค่อย ๆ หายไป มันค่อย ๆ จางลงเรื่อย ๆ แม้แต่ขอบเขตการบ่มเพาะของนางก็ลดลง ลงมาจากชั้นสวรรค์ที่ 7 ไปยังชั้นสวรรค์ที่ 6 จากนั้นจากชั้นสวรรค์ที่ 6 ไปยังชั้นสวรรค์ที่ 5

ในเวลาเดียวกันหัวหน้าพิรุณก็ยังมีแรงเหลือพอที่จะตอบโต้ได้แม้ว่าจะกลับไปยังชั้นสวรรค์ที่ 5

เมื่อพลังของนางลดลง เกล็ดเงินและเกล็ดทองแดงที่คอของนางก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

คำตอบของหัวหน้าพิรุณทำให้โมเทียนหยุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขายิ้มอย่างสบาย ๆ และเต็มไปด้วยความดีใจ “เป็นเวลานานมาแล้วที่ไม่มีใครทำให้ข้าต้องออกแรงมากขนาดนี้ แม้แต่แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงก็ยังไม่มีค่าพอที่จะให้ข้าออกแรงเต็มที่ อย่างไรก็ตาม ไม่เพียงแต่เจ้าจะบังคับให้ข้าใช้พลังอย่างเต็มที่ แต่ข้ายังต้องเอาวัตถุเทพราชันย์ออกมาเพื่อสู้กับหัวหน้าพิรุณ ความแข็งแกร่งของเจ้านั้นเกิดความคาดหมายของข้าจริง ๆ ”

โมเทียนหยุนจ้องมองไปที่กรงเล็บที่แหลมคมที่เขาสร้างมันให้บางราวกับปีกจักจั่น มันลอยอยู่ในมือของเขา ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาถอนหาจใจและพูดว่า “ตั้งแต่ที่ข้าได้รับวัตถุเทพราชันย์มา ข้าก็ยังไม่เคยได้ใช้พลังของมันจริง ๆ หรือไม่ก็รั้งเอาไว้ เพราะบางคนอาจสัมผัสได้ถึงความพิเศษของข้าได้”

“โชคดีที่เจ้ายอมถอยในเวลานี้ หัวหน้าพิรุณ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงทำให้ข้าต้องลำบากจริง ๆ แล้ว” โมเทียนหยุนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“พูดให้ตรงประเด็น เจ้าต้องให้คำตอบที่น่าพอใจกับข้าเกี่ยวกับสิ่งที่ข้าต้องเจอเมื่อครั้งสัทธิปีศาจชั้นห้าของเจ้าทำต่อจักรวรรดิเมฆทวีของข้าในตอนนั้น ถ้าไม่อย่างนั้น ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่ อาจจะไม่มีพลังเมื่ออยู่กับเจ้า แต่เมื่อข้าผสานกับเกล็ดสองเกล็ดได้อย่างสมบูรณ์ เจ้าจะกลายเป็นแค่ก้อนเต้าหู้นิ่ม ๆ เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะใช้พลังของเกล็ดที่สามได้ตามต้องการ” หัวหน้าพิรุณยิ้มอย่างเย็นชา

“ผสาน ? ” ดวงตาของโมเทียนหยุนส่องประกายเมื่อได้เขายินอย่างนั้น เขาจ้องไปที่หัวหน้าพิรุณด้วยความสนใจและพูดอย่างจริงจัง “อย่าบอกนะว่าเจ้าสามารถใช้พลังที่อยู่เบื้องหลังเกล็ดเหล่านั้นเพื่อทำให้เจ้าแข็งแกร่ง ? ”

ความคิดเห็น