ตอนที่ 3055: การแก้แค้นของพรรคกระดูกโอฬาร

ร่างหลักของผู้นำพรรคกลับไปที่ตั้งหลักของพรรคกระดูกโอฬารที่อยู่ในโลกของเขียน เมื่อเขา กลับมา ร่างเงาที่อยู่ที่นั่นมาตลอดหลายปีก็หายไป มันกลายเป็นบอลแสงก่อนที่จะหายเข้าไปใน ร่างหลักของเขาเสื้อคลุมสีดำขนาดใหญ่ที่บดบังใบหน้าของเขาจนมองไม่เห็น ดังนั้นจึงไม่มีใครจำเขาได้แม้ว่า จะมองก็ตามผู้นำพรรคก็ใจเย็นลงแล้ว จิตใจของเขาดูเหมือนจะกลับมาสงบ ไม่มีใครเชื่อมโยงเขากับคนที่ บ้าคลั่งขณะบินอยู่บนอวกาศก่อนหน้านี้ได้และทำลายทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าของเขาได้‘พี่ใหญ่ เป็นเช่นไรบ้าง ? เจออะไรหรือไม่?’ เด็กไร้หัวใจกำลังรออยู่ข้าง ๆ อย่างใจจดใจจ่อ เอ่ย ถามทันทีที่ผู้นำพรรคกลับมา

ผู้นำพรรค์ยืนอยู่ที่นั่นเงียบ ๆ หันหน้าไปทางอวกาศ เขาไม่ได้ตอบคำถาม เขาไม่ตอบสนองเลย

ท่าทางของเขาทำให้เด็กไร้หัวใจกังวลมากขึ้นไปอีก ‘พี่ใหญ่ พูดอะไรหน่อยสี ท่านพบอะไรโน ที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก ? ‘

ผู้นำพรรคไม่ตอบ เขายังคงเงียบ

เด็กไร้หัวใจหมดความอดทน ‘พี่ใหญ่ หยุดทำให้ข้ากังวลได้แล้ว ตอบข้าสักที ถ้าท่านเงียบอย่างนี้ ข้าต้องไปยังที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกด้วยตัวเอง’

‘เจ้าไม่จำเป็นต้องไป! ‘คราวนี้ในที่สุดผู้นำพรรคก็พูดขึ้นมา เขาพูดมันอย่างจริงจัง

เด็กไร้หัวใจสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ ด้วยน้ำเสียงของผู้นำพรรค จิตใจของเด็กไร้หัวใจก็จมลง เขาหันกลับมาและจ้องไปที่ผู้นำพรรคอย่างแน่วแน่‘ข้าเห็นเจี้ยนเฉินบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่เพียงแต่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น แต่เขายังรุ่งโรจน์ อีกด้วย’ เสียงของผู้นำพรรคดังมากขึ้น มันเยือกเย็นอย่างมาก‘ห๊ะ ! ‘ สีหน้าของเด็กไร้หัวใจเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาจับต้นขาของผู้นำพรรคแน่น และเงยหน้า มองผู้นำพรรคที่สูงกว่าเขาถึงเท่าตัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงที่น่าตกใจ ท่านพูดอะไร ?ท่านพูดว่า ? เจี้ยนเฉินยังไม่ตาย ? เขายังมีชีวิตอยู่งั้นหรือ ?’ข่าวนี้ไม่ต่างจากสายฟ้าที่ฟาดใส่เด็กไร้หัวใจ มันทำให้เขาวิงเวียนและอารมณ์ของเขาก็แปรปรวนเขาสูญเสียความเยือกเย็นทันที‘ถูกต้อง เขายังไม่ตาย พวกเราใช้เวลาหลายศตวรรษในการรอคอยอย่างเปล่าประโยชน์’ ผู้นำพรรคถอนหายใจ ทันทีที่เขานึกถึงสิ่งที่พวกเขาสองคนพูดตลอดสองศตวรรษที่ผ่านมา เขาก็รู้สึกย่ำแย่อยู่ภายใน

ไร้เตียงสานัก พวกเขาไร้เตียงสาเกินไป ไม่ใช่แค่ไร้เตียงสา แต่ยังโง่เขลาอีกด้วย

‘เย้อ!’ ผู้นำพรรคถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เช่นเดียวกับคำว่า ยิ่งคาดหวังมากเท่าไร มันก็ยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าตอนนี้ความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไร*เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นกับตาว่าเขาถูกพาไปที่นั่นด้วยตัวเอง และพลังของลมที่น่านับถือก็พุ่งมาจากระยะไกลเพื่อสังหารปรมาจารย์หมึกคราม มันเป็นไปไม่ได้ที่เจี้ยนเฉินจะยังไม่ตาย เขารอดไม่ได้ ข้าไม่เชื่อสิ่งนี้ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะรอดจากเงื่อมมือของลมที่น่านับถือ’ เด็กไร้หัวใจก็เดินทางไปเช่นกัน ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างชั่วร้าย ขณะดวงตาของเขาส่องแสงสีแดงมันยิ่งสว่างเมื่อเขาโกรธ และไม่เต็มใจที่จะยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้‘อันที่จริง ถ้าเจ้าคิดให้ดีในเรื่องนี้ เนื่องจากเจี้ยนเฉินเป็นผลวิถีของจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดาเห็นได้ชัดว่าจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดาต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของเขา ท้ายที่สุดมันก็เกี่ยวข้องกับวิถีของเขา เมื่อพูดถึงสิ่งสำคัญอย่างนี้ มันก็จะไม่มีใครประมาทเลย พวกเขาจะเตรียมการทั้งหมดที่พวกเขาสามารถทำได้อย่างแน่นอน ส่งผลให้เจี้ยนเฉินก็มียันต์ป้องกันจากจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดา ด้วยยันต์ของจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดา ก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับ

ความปลอดภัยผลวิถีของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไปผจญภัยในมิติโกลาหลก็ตาม’