ตอนที่ 348: การเฝ้าดู

เจี้ยนเฉินข้ามผ่านประตูมิติ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในสวนดอกไม้อีกครั้ง ดอกไม้บานทุกหนทุกแห่งภายในรัศมี 50 เมตร และศาลากลางที่ตั้งตระหง่านอยู่ก็เหมือนกับกำลังอาบน้ำอยู่ในทุ่งดอกไม้

เจี้ยนเฉินไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้ซึ่งความจริงแล้วเขาเคยเห็นมาก่อน นี่คือที่ที่เขาเห็นอาวุโสแปดและอาวุโสสิบสามเล่นหมากล้อม

ร่างหนึ่งบินมาหาเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็วและแตะลงสู่พื้น มันเป็นชายวัยกลางคนซึ่งดูเหมือนจะเป็นบัณฑิต คนชอบการอ่านมากกว่าสิ่งอื่นใด ผู้ชายคนนี้สวมเสื้อคลุมสีขาวที่มีการเย็บอย่างประณีต ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความมีชีวิตชีวา

เมื่อเห็นว่าชายคนนี้ทะยานบนฟ้า เจี้ยนเฉินสามารถบอกได้ว่าเขาเป็นเซียนสวรรค์ ชายผู้นั้นป้องมือและพูดอย่างสุภาพว่า “เจ้าคงจะเป็นเจี้ยนเฉิน”

เจี้ยนเฉินรีบปกปิดความตกใจและพยักหน้าตอบว่า “ถูกต้อง ข้าเอง”

“ผู้อาวุโสสั่งให้ข้ามารับตัวเจ้า โปรดตามข้ามา” ชายวัยกลางคนตอบ เมื่อเขาโบกมือ เจี้ยนเฉินก็รู้สึกถึงพลังงานที่น่าเกรงขามปกคลุมร่างกายของเขาก่อนที่เขาจะเริ่มลอยผ่านอากาศไปพร้อมกับชายวัยกลางคน

“เซียนสวรรค์ผู้นี้สามารถควบคุมพลังงานของโลกได้หรือ ? ” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องนี้ แม้ว่าเขาจะสงบภายนอก แต่เขาก็พยายามอย่างจริงจังที่จะเข้าใจว่าพลังงานที่ห่อหุ้มมันทำงานอย่างไร

ชายคนนี้เดินทาง 10 เมตรเหนือพื้นดินอย่างรวดเร็ว

ไม่นานหลังจากนั้น เจี้ยนเฉินและชายก็มาถึงประตูมิติอีกแห่ง ชายวัยกลางคนลงมาที่พื้นดินและพูดว่า เจ้าสามารถออกจากที่นี่ได้

เจี้ยนเฉินกลับมาทางของเขาผ่านประตูมิติ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่จัดงานชุมนุมกลุ่มทหารรับจ้าง. ทันใดนั้นมีชายคนเดินออกมาจากห้องโถงหนึ่ง เขาคือผู้อาวุโสที่มีผมมวยสูง ผู้อาวุโสมอบเข็มตราสัญลักษณ์ให้เขาแล้วเขาพูดว่า “นี่คือเข็มตราสัญลักษณ์ของราชาแห่งทหารรับจ้าง มันทำจากวัสดุพิเศษและถูกรวมเข้ากับเครื่องแต่งกาย เพื่อที่เมื่อพลังเซียนถูกใช้งาน แก่นพลังงานของโลกในรัศมี 10 กิโลเมตรจะถูกมันดูดซึมเข้าไปเพื่อการบ่มเพาะในภายหลัง”

หัวใจของเจี้ยนเฉินกระโจนเข้ามาในลำคอของเขาทันทีที่เขานึกถึงกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีและตระกูลเจียงหยาง นี่จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับทั้งสอง

เขาหยิบเข็มตราสัญลักษณ์ในมือของเขาอย่างระมัดระวัง เขาออกจากห้องโถงภายใต้การกำกับดูแลของผู้บัญชาการและเดินออกไปตามถนน

เจี้ยนเฉินเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่อยู่เหนือศีรษะด้วยความสุข หลังจากใช้เวลานานในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ดวงอาทิตย์ เจี้ยนเฉินรู้สึกสบายใจกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาในร่างกายของเขา

ถึงตอนนี้ครึ่งปีผ่านไปแล้วตั้งแต่งานชุมนุมทหารรับจ้างสิ้นสุดลงและทุกอย่างในเมืองทหารรับจ้างก็กลับไปใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ ยกเว้นฤดูกาลที่ร้อนกว่าเดิม ถึงกระนั้นผู้คนยังคงเข้าออกเมืองอย่างคับคั่ง

เมืองทหารรับจ้างเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์สำหรับทหารรับจ้างและพ่อค้า ตลอดทั้งสี่ฤดูกาลมักเป็นฤดูที่วุ่นวายและผู้คนมากมายเดินทางไปที่เมือง

ตอนนี้ฤดูหนาวผ่านไปแล้วและฤดูร้อนก็ใกล้เข้ามา เมื่อดวงอาทิตย์แผดเผาลงมาบนพื้นดิน มันก็เป็นเหมือนแผ่นเหล็กที่กำลังลุกไหม้ เนื่องจากเจี้ยนเฉินใช้เวลานานในบริเวณที่มืดและชื้น เขาจึงรู้สึกคอแห้งและกระหายน้ำมากกว่าคนปกติ

เจี้ยนเฉินเดินไปที่จัตุรัสกลางของเมืองทหารรับจ้าง -ตอนนี้มันเป็นสี่แยกสำหรับทุกคนที่จะข้ามผ่าน – มันไม่ได้มีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อครึ่งปีที่แล้ว แต่ก็ยังคงมีพาหนะที่เป็นสัตว์อสูรจำนวนมาก

ในฐานะผู้ก่อตั้งเมืองทหารรับจ้าง โมเทียนหยุน รูปปั้นของเขาตั้งตระหง่านและจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนคนที่มีชีวิตอยู่จริง

ถึงตอนนี้ เจี้ยนเฉินได้เก็บความลึกลับอันลึกซึ้งของโลกไว้ในหัว รูปปั้นของโม่เทียนหยุนดูแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในสายตาของเขา สำหรับเขาแล้วรูปปั้นดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความลึกลับที่ลึกซึ้งอย่างไม่รู้จบ แม้แต่มือธรรมดาของรูปปั้นก็เต็มไปด้วยสิ่งแปลก ๆ ที่ทำให้รูปปั้นดูเหมือนจริงมากขึ้น ในเวลาเดียวกัน มันก็ดูราวกับว่ารูปปั้นผสมผสานกับโลกอย่างสมบูรณ์

หลังจากการสังเกตอย่างรอบคอบ ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็สงบท่าทีและโค้งคำนับต่อรูปปั้นก่อนที่จะออกจากพื้นที่ เขาเข้าใจเมืองทหารรับจ้างมากขึ้นเรื่อย ๆ มันทำให้เขาเคารพโมเทียนหยุน

เจี้ยนเฉินเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ในที่สุดเขาก็เข้าไปในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เขารู้สึกหิวขึ้นมา หลังจากอาศัยอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาเป็นเวลานานเขาไม่ได้กินอะไรเลย

มันเป็นช่วงบ่ายและผ่านเวลาการรับประทานอาหารปกติไปแล้ว ดังนั้นโรงเตี๊ยมจึงค่อนข้างว่างเปล่าโดยมีเจี้ยนเฉินในฐานะลูกค้าคนเดียว

ในขณะนั้นชายอีกสามคนเดินเข้ามาและนั่งลงที่โต๊ะ “เสี่ยวเอ้อ ไปเอาสุราและเนื้อสัตว์มา ! “

เจี้ยนเฉินมองไปที่ชายสามคน,และหันกลับมาที่โต๊ะของตัวเองและตัดสินใจว่าจะกินอะไร

“เฮยซี รอจนกว่าเราทำภารกิจเสร็จสิ้นจากนั้นกลุ่มทหารรับจ้างของเราจะกลายเป็นระดับ B !” ชายอีกคนหนึ่งพูดกับชายผิวคล้ำที่เรียกเสี่ยวเอ้อ

ชายผิวคล้ำพยักหน้า “ใช่แล้ว พวกเราเป็นเพียงระดับ C เมื่อสามปีก่อน แต่สามปีต่อมาเราได้ทำภารกิจหลายอย่างสำเร็จถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เพียงแค่รอให้ภารกิจนี้สำเร็จ และเราจะกลายเป็นระดับ B อย่างแท้จริง”

ชายสามคนเป็นทหารรับจ้างที่มีประสบการณ์ ในขณะที่พวกเขากำลังกิน พวกเขาจะพูดคุยเกี่ยวกับกิจการของทหารรับจ้างกลุ่มอื่นเป็นครั้งคราวและพวกเขายังหันมามองเจี้ยนเฉินอยู่บ่อย ๆ

ความคิดเห็น