ตอนที่ 363 - หนีไม่พ้น (1)

ตอนที่ 363 – หนีไม่พ้น (1)

หลังจากการต่อสู้ เจี้ยนเฉินยังคงใช้พลังเซียนธาตุแสงเพื่อรักษาตัวเอง อย่างไรก็ตามเนื่องจากเขาใช้ “จิตวิญญาณ” จำนวนมากเพื่อพยายามผนึกพลังธาตุความมืดไว้ในตัวของรัมกุยเนส เขาจึงไม่มีพลังมากพอที่จะฟื้นจากบาดแผลของเขาในคราวเดียว หลังจากรักษาตัวเองให้อยู่ในสภาพทุเลามาครึ่งหนึ่ง เจี้ยนเฉินก็หยุดกระบวนการรักษาและจับลูกเสือเพื่อมองหาถ้ำเพื่อซ่อนตัวและดำเนินกระบวนการรักษาตัวเองต่อไป

ในขณะที่บรรพบุรุษของตระกูลมู่หยวนหลุดพ้นจากอาการบาดเจ็บอันร้ายแรง เขาก็ยังรู้ว่าเจี้ยนเฉินนั้นอยู่ที่ไหน เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าผู้อาวุโสจะกลับมาพร้อมกำลังเสริมเมื่อใด ดังนั้นเขาจึงต้องรักษาตัวอย่างรวดเร็ว ตราบใดที่เขามีพละกำลังเพียงพอ เขาจะสามารถหลบหนีได้ หากเขาไม่ทำเช่นนั้น เขาจะไม่สามารถหนีไปได้ไกล ในกรณีที่เซียนสวรรค์คนอื่นต้องการตามล่า เขาจะไม่สามารถรับมือได้

เจี้ยนเฉินใช้เวลาที่เหลือในวันนั้นเพื่อฟื้นฟูพลังทั้งหมด ก่อนที่จะพยายามใช้พลังเซียนธาตุแสงเพื่อรักษาตัวเองอีกครั้ง

ตอนนี้เจี้ยนเฉินมีพลังจิตวิญญาณมากขึ้นกว่าเดิม ความสามารถของเขาในการควบคุมพลังเซียนธาตุแสงนั้นดีขึ้นกว่าเดิมในตอนนี้ แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็ใช้เวลาไม่กี่ชั่วยามทำให้หายขาด

หลังจากบาดแผลหายดี เจี้ยนเฉินก็ไม่หยุดพักผ่อน เขาหยิบแกนอสูรระดับ 5 ออกมาทันที เขาเริ่มฟื้นพลังที่เหลือของเขา หลังจากใช้ทักษะขโมยชะตาสวรรค์เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาเป็น 3 เท่า ปริมาณของพลังเซียนที่เขาใช้นั้นมากเกินไป ตอนนี้พลังเซียนของเขายังไม่ได้อยู่บนจุดที่สมบูรณ์ที่สุดและค่อย ๆ ฟื้นตัวจากสถานะที่เหนื่อยล้าของเขา

การฟื้นฟูพลังเซียนนั้นเป็นกระบวนการที่ช้า เพียง 5 ชั่วยามหลังจากนั้น พลังเซียนของเจี้ยนเฉินได้รับการฟื้นฟูอย่างเต็มที่

เจี้ยนเฉินยืนขึ้นจากพื้นอย่างช้า ๆ เปลี่ยนเสี้อผ้าใหม่จากแหวนมิติของเขา ก่อนที่จะนำเสือขาวที่ยังหลับอยู่ออกจากถ้ำไป

มันผ่านไปได้ด้วยดีจนถึงเวลาเที่ยงคืนและหมอกพิษรอบหุบเขาก็เห็นได้ชัดเจนกว่าเมื่อก่อน แต่มันก็อ่อนแอลงเช่นกัน พิษชนิดนี้จะไม่เป็นปัญหากับเซียนปฐพีเลย

เมื่อมองผ่านใบไม้ต้นไม้ เจี้ยนเฉินสามารถมองเห็นผ้าห่มดวงดาวได้อย่างชัดเจนและดวงจันทร์สีขาวสว่างลอยอยู่เหนือหัวส่องแสงลงมาบนพื้นดิน

เจี้ยนเฉินยังคงอุ้มลูกเสือขาวซึ่งกำลังหลับอยู่ขณะที่เขามองไปรอบ ๆ หลังจากยืนยันว่าปลอดภัย เขาออกจากพื้นที่ภายใต้การปกปิดของคืนที่มืดมิด

เจี้ยนเฉินรีบบินเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว เขาค้นพบแล้วว่ามีคบเพลิงส่องสว่างจากทุกทิศทุกทาง นั่นหมายความว่ากลุ่มอื่น ๆ ได้ปิดกั้นพื้นที่ทั้งหมดแล้วและต้องจ้างคนจำนวนนับไม่ถ้วนมารวมกันในป่าเพื่อค้นหาลูกเสือขาว

เมื่อรู้ว่าหุบเขาหมื่นพิษนั้นไม่ปลอดภัยอีกต่อไป เจี้ยนเฉินจึงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป เขาใช้เวลายามค่ำคืนเพื่อออกจากหุบเขา เขาเริ่มเดินทางผ่านป่าด้วยทักษะมายาพริบตา

2 ชั่วยามต่อมา เจี้ยนเฉินได้เดินทางไกลออกไปถึงชานเมืองที่เจี้ยนเฉินสามารถมองเห็นได้

เจี้ยนเฉินมาถึงกำแพงเมืองก่อนที่จะเดินไปที่กำแพงทันที ก่อนที่เขาจะปีนและแอบเข้าไปในเมืองอย่างเงียบ ๆ

เนื่องจากเป็นเวลากลางคืน เมืองจึงเงียบสงบเป็นพิเศษโดยที่ไม่มีโรงเตี๊ยมใด ๆ เปิดให้บริการ แม้แต่ถนนก็ยังหนาวเย็นว่างเปล่าและไร้ผู้คน

อุ้มลูกเสือขาวไว้แนบตัวราวกับว่าเขาลักลอบขนของบางอย่าง เจี้ยนเฉินรีบเดินไปที่โรงเตี๊ยมที่ดูสงบเงียบ กระโดดขึ้นไปที่ชั้นสาม เขาแอบเข้าทางหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ถูกค้นพบ

ภายในโรงเตี๊ยม เจี้ยนเฉินได้วางลูกเสือไว้บนเตียงแล้วนำแกนอสูรอีกแกนออกมาเพื่อฟื้นฟูพลังเซียนของเขา

ในเช้าวันที่สอง เจี้ยนเฉินเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาของเขาให้เป็นชายหนุ่มอายุสามสิบปีอีกครั้ง ก่อนที่จะซ่อนลูกเสือขาวไว้ใต้เสื้อผ้าของเขาและออกจากโรงเตี๊ยม

หนึ่งในเสี่ยวเอ้อที่โรงเตี๊ยมจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความสงสัยว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด ข้าสาบานได้ว่าข้าไม่ได้เห็นเขาเมื่อวานนี้ หรือเขาจะแอบเข้าไปข้างในตอนที่ข้าไม่เห็น ? “

หลังจากออกเดินทาง เจี้ยนเฉินพาตัวเองออกไปเดินเล่นรอบเมืองก่อนเข้าร้านอาหารสัตว์ “เถ้าแก่ เจ้ามีนมสัตว์อสูรขายหรือเปล่า ? “

เจ้าของร้านนี้มีอายุราว 40 ปีผอม แต่ดูเหมือนบัณฑิต เมื่อเขาได้ยินเจี้ยนเฉินเขาก็หันหลังกลับโดยมีสีหน้าเฉย ๆ ไร้อารมณ์มองไปที่ของท้องของเจี้ยนเฉิน “ใช่ ใช่ โดยปกติ ข้ามีบางส่วนสำหรับการขาย นมสัตว์อสูรชนิดใดที่ลูกค้าต้องการ ร้านค้าของเราจะหาให้”

“ถ้าอย่างนั้น เรามาดูนมเสือของเจ้ากันดีกว่า ทำให้พวกมันมีความสดใหม่และมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา” เจี้ยนเฉินพูดโดยไม่มีคำถาม

“เอาล่ะ ลูกค้าที่มีเกียรติ โปรดรอสักครู่ ข้าจะกลับมาพร้อมสินค้าของเจ้า” เมื่อเจ้าของร้านเดินไปที่ด้านหลังของร้านเพื่อนำสินค้าออกมา

อย่างอดทน เจี้ยนเฉินยืนรออยู่หน้าร้าน ลูกเสือไม่ได้กินเป็นเวลา 2 วัน ในขณะที่เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าลูกเสือจำเป็นต้องกินบ่อยแค่ไหน มันจะดีที่สุดถ้าเขามีนมเสืออยู่ในมือ

ในเวลาไม่นาน ช่วงเวลาที่พอเวลาที่ใช้ในการจุดเทียนหมด 1 เล่มก็หายไปโดยที่เจ้าของร้านไม่ปรากฏตัวขึ้นอีกหรือส่งเสียงใด ๆ มาจากด้านหลังเลย

ถึงตอนนี้แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ยังมีสีหน้าที่ร้อนใจ แต่เพื่อเห็นแก่ลูกเสือ เขาได้แต่รอต่อไปเท่านั้น

หลังจากนั้น ครู่หนึ่งก็ผ่านไปโดยที่เจ้าของร้านไม่เคยกลับมา ความรู้สึกหวาดระแวงทำให้เจี้ยนเฉินตัดสินใจว่าการอยู่ที่นี่อีกต่อไปจะเป็นการไม่ฉลาด เขาจึงหมุนตัวเดินออกไป

ในขณะนั้น ทหารยามชุดหนึ่งก็พลันเดินผ่านประตูไปยังเจี้ยนเฉิน

บัดซบ ! เจี้ยนเฉินคิดว่าเขารู้เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นเช่นกัน

จากนั้นผู้บัญชาการของทหารยามเดินไปหาเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่เย็นชา” เจ้าเป็นใคร ? บอกชื่อของเจ้ามา”