ตอนที่ 374 - พลังใหม่

ตอนที่ 374 – พลังใหม่

” ดังนั้นตอนนี้วิญญาณของข้าก็แข็งแกร่งขึ้น” เจี้ยนเฉินคิดด้วยความประหลาดใจ อย่างไรก็ตามเขาไม่มีความสุขอย่างสมบูรณ์ แม้หลังจากที่วิญญาณของเขาแข็งแกร่งขึ้น สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือความสามารถในการรับรู้สิ่งต่าง ๆ ของเขา ไม่มีอย่างอื่น

ทันใดนั้น ร่างกายทั้งหมดของเจี้ยนเฉินก็สั่นไหวเล็กน้อยขณะที่เขาหลับตาและเริ่มนั่งสมาธิ พลังงานทุกประเภทจากสภาพแวดล้อมของเขารู้สึกได้จากการรับรู้ของเจี้ยนเฉิน ในขณะนี้โลกของเจี้ยนเฉินได้ระเบิดขึ้นด้วยสีที่สวยงามจากทุกอณูแสง

เขาสามารถเห็นสีใด ๆ ที่มองเห็นได้ในสายตามนุษย์ มีแสงสีขาวจาง ๆ , สีดำเข้มของสีดำ, สีแดงที่หมองคล้ำ, สีเหลืองมืดมัว, สีฟ้าที่มากมายและสีเขียวที่สดใส

เมื่อเห็นโลกที่เต็มไปด้วยสีสัน เจี้ยนเฉินก็ตกตะลึง สีเหล่านี้เป็นองค์ประกอบธาตุทั้งหกของโลกที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อน ในอดีตนอกเหนือจากพลังเซียนธาตุแสงหรือพลังงานโลก เขาไม่สามารถตรวจพบธาตุอื่น ๆได้

แต่ตอนนี้เขาสามารถสัมผัสธาตุอื่น ๆ ทั้งห้าพร้อมกับพลังเซียนธาตุแสง ด้วยสายตาเช่นนี้ เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะคิดว่าเขากำลังฝัน

“นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อจิตวิญญาณกระบี่หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของข้า” เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเองเป็นวิธีในการพยายามอธิบายสิ่งที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้

เจี้ยนเฉินเริ่มลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ เขาขยับมือขวา เจี้ยนเฉินกำและแบนิ้วมือของเขา ทันใดนั้นก็รู้ว่าห้องนี้อุณหภูมิค่อนข้างร้อนก่อนที่แสงสีแดงจะเริ่มรวมตัวกัน ในชั่วขณะหนึ่งก็เห็นทะเลเพลิงจาง ๆ บนฝ่ามือ

เจี้ยนเฉินมองดูเปลวไฟขนาดเล็กที่อยู่ในมือของเขาด้วยสีหน้าราวกับว่าเขาไม่เชื่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

แม้ว่าเปลวไฟจะอยู่ใกล้กับมือของเจี้ยนเฉินจนถึงจุดที่สัมผัส แต่เขาก็ไม่รู้สึกร้อนเลย มันเกือบจะเหมือนกับว่าเปลวไฟนั้นเป็นภาพลวงตาและไม่ใช่ของจริง

ไฟ! มันคือไฟ ไฟฟฟฟ ! ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนดังออกมาจากข้างนอกห้อง ปลุกเขาออกจากความคิดภายในของเขา ทันใดนั้น เจี้ยนเฉินก็ตระหนักได้ว่าห้องได้ลุกเป็นไฟ

ในช่วงเวลาแห่งความมึนงง เปลวไฟที่รวมอยู่ในมือของเขาก็หายไป เมื่อเขาอยู่ในสถานะเช่นนี้ เขาเกือบลืมไปว่าห้องนี้ติดไฟได้อย่างไร

“ปัง ! ” ประตูห้องถูกเตะออกอย่างกะทันหันเพราะเจ้าอ้วนที่สวมเสื้อผ้าที่เรียบง่ายพุ่งตรงเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงร้องโวยวาย ไม่ ไม่ นั่นคือไฟ! มาเถอะ เจี้ยนเฉิน พวกเราต้องออกไป!” ราวกับว่าเขากำลังบินอยู่ เจ้าอ้วนก็พุ่งไปที่เตียงของเจี้ยนเฉินและพาเขาออกไปจากห้อง

ในชั่วขณะหนึ่ง เปลวไฟจากห้องเริ่มลอยสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับจะเผาผลาญสวรรค์

ดับไฟ ! เร็วเข้า ใครก็ได้ไปเอาน้ำมา ! ” เสียงตะโกนดังขึ้นหลายครั้งในอากาศ ขณะที่ชาวบ้านที่สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายนับสิบคนวิ่งออกมาพร้อมกับถังน้ำ

“เทียนหยู เกิดอะไรขึ้น ? ไฟเกิดขึ้นได้อย่างไร?” ทันใดนั้นพ่อของเจ้าอ้วนก็โผล่ออกมาจากที่ใดที่หนึ่ง ในขณะที่เขาพูด เปลวไฟก็ได้ลามไปทั่วบ้าน

อย่างคร่ำครวญ เจ้าอ้วนมองไปที่พ่อของเขาด้วยสีหน้าเศร้าหมองแต่ไร้เดียงสา “ท่านพ่อ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ทุกอย่างปกติดี ! เพียงแค่ว่าบ้านไฟไหม้ แม้ว่ามันไม่มีแหล่งกำเนิดความร้อนก็ตาม ! “

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของพ่อหันไปหาเจี้ยนเฉินด้วยการจ้องมอง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

ดวงตาของเจ้าอ้วนหันไปหาเจี้ยนเฉินราวกับว่าเขาได้ข้อสรุปเช่นกัน ด้วยการอ้าปากค้างเขาร้องว่า “สวรรค์ เจี้ยนเฉินอย่าบอกข้าว่าเจ้าคิดฆ่าตัวตาย ! “

เจี้ยนเฉินยืนขึ้นด้วยตัวเองด้วยความยากลำบาก แม้ว่าบาดแผลของเขาดูเหมือนจะหายเป็นปกติ แต่ใครก็ตามที่มองเขาจะรู้ว่าการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้เจี้ยนเฉินเจ็บปวดอย่างมาก

“ข้าขออภัย ข้าไม่ได้เจตนา” เจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของเขาดีขึ้นเล็กน้อยจากก่อนหน้านี้

“โอ้โห เจี้ยนเฉินของข้า ข้าขอร้องเจ้ามากกว่าพันครั้งว่าอย่าหดหู่ ! เจ้ายังเด็กมาก เจ้าไม่สามารถไปฆ่าตัวตายได้! เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างแน่นอน ! ” เจ้าอ้วนกังวลเมื่อเขามองเจี้ยนเฉินแล้วคิดว่าเขาทำอะไรโง่ ๆ ในช่วงที่เขาซึมเศร้า

เมื่อเจี้ยนเฉินมองเห็นสายตาของเจ้าอ้วนที่มองมายังเขา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ฆ่าตัวตาย”

หลังจากแน่ใจว่า เจี้ยนเฉินไม่เสแสร้ง พ่อก็หัวเราะ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะรับมันได้แล้ว”

“เร็ว รีบดับไฟ ! “