ตอนที่ 385: กดดัน

ตอนที่ 385: กดดัน

ผู้เฒ่าเซี่ยวหน้าซีด เขาจ้องมองลูกเสือในมือของเจี้ยนเฉิน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“ท่านพ่อ มีอะไรผิดปกติหรือ ? ” เซี่ยวมี่พูดไม่ออกเมื่อมีปฏิกิริยาของเขาวุโส. นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นพ่อของเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้

ผู้เฒ่าเซี่ยวไม่สนใจเซี่ยวมี่ ดวงตาของเขาเย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ เขาวิเคราะห์ลูกเสือที่อยู่ในมือของเจี้ยนเฉินอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น ดวงตาของเขาดูราวกับว่ามันสามารถเห็นรายละเอียดทุกอย่างของลูกเสือได้อย่างชัดเจน

” ฟู่ ..” ด้วยสายตาที่น่ากลัวเล็กน้อยของผู้เฒ่าและลูกเสือยังคงค่อนข้างเล็ก มันเริ่มรู้สึกว่าผู้เฒ่ากำลังคุกคามมัน. ร่างกายเล็ก ๆ ของลูกเสือพยายามฝังลึกเข้าไปในแขนของเจี้ยนเฉิน มันพยายามซ่อนตัวจากผู้เฒ่าเพราะความกลัว

“ผู้เฒ่าเซี่ยว ท่านกำลังทำอะไร ? ” เจี้ยนเฉินเริ่มวิตกกังวล เขาไม่รู้ว่าจะต้องคิดอย่างไรจากการกระทำของผู้เฒ่า เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของลูกเสือหรือไม่ ? ราชาวานรได้บอกเขาก่อนหน้านี้ว่ามนุษย์ไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของพยัคฆ์ปีกเทวะ

ผู้ผู้เฒ่าเซี่ยวสูดลมหายใจอันยาวนานขณะที่แววตาอันเย็นเยือกของเขาเริ่มจางหายไป ในชั่วพริบตาเขาก็กลับเป็นเช่นเดิมด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนเพียงเล็กน้อยในขณะที่เขาหันไปหาเจี้ยนเฉิน “เจี้ยนเฉิน พูดกับข้ามาตรง ๆ เจ้าพบสัตว์อสูรตัวนี้ในป่าจริงหรือ ? “

“ผู้เฒ่าเซี่ยว ท่านรู้พื้นหลังของลูกเสือตัวนี้หรือ ? ” เจี้ยนเฉินจ้องมองผู้เฒ่าด้วยความประหลาดใจ

ผู้เฒ่าถอนหายใจอีกครั้งก่อนที่จะมองหาเจ้าอ้วนน้อย “อ้วนน้อย ไปทำไร่”

“ได้ขอรับ ท่านปู่ ! ” เจ้าอ้วนน้อยตอบและมองเจี้ยนเฉินและเสือขาวด้วยสายตาที่สงสัย แต่ในที่สุด เขาก็ออกไปที่ไร่เพื่อทำตามที่ปู่ของเขาขอ

หลังจากที่เจ้าอ้วนน้อยออกไปแล้ว ผู้เฒ่าเซี่ยวมองเจี้ยนเฉินและเซี่ยวมี่ “เจ้าสองคนตามข้ามา ! ” ผู้เฒ่าเดินหันหลังเข้าไปในห้องหนึ่งของบ้าน

เซี่ยวมี่รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มรุนแรงและมองไปที่ลูกเสือก่อนที่จะตามบิดาเข้าไปในห้องอย่างประหม่า

เจี้ยนเฉินลูบหัวของลูกเสือเบา ๆ ก่อนที่จะตามหลังผู้เฒ่าไป

นี่คือห้องส่วนตัวของผู้เฒ่าเซี่ยว มันกว้าง 10 ตารางเมตรและเครื่องเรือนก็ถูกจัดวางไว้อย่างเรียบง่าย มีแค่เตียงและตู้เสื้อผ้าในห้องและกองสิ่งของเล็ก ๆ ในมุมหนึ่ง นอกเหนือจากนี้ไม่มีอะไรอื่นอีก

ช่วงเวลาที่เจี้ยนเฉินเข้ามาในห้อง มีกำแพงโปร่งใสปกคลุมทั่วทั้งห้อง

เมื่อเห็นกำแพงป้องกันอย่างฉับพลัน เซี่ยวมี่ก็ดูตกใจ “ท่านพ่อ นี่หมายความว่าอะไร ? อะไรทำให้ท่านต้องระวังตัวจนถึงขั้นต้องสร้างกำแพง ? “

ใบหน้าของเจี้ยนเฉินเริ่มจริงจังมากและเขาก้าวไปข้างหน้า ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน – ผู้เฒ่าเซี่ยวนึกออกแล้วว่ามันคือพยัคฆ์ปีกเทวะอย่างแน่นอน

ผู้เฒ่าเซี่ยวไม่สนใจเซี่ยวมี่อีกครั้งและจ้องเจี้ยนเฉินเขม็ง ” เจี้ยนเฉิน จงพูดความจริงออกมา เจ้าเจอลูกเสือตัวนี้ที่ไหน ? “

“ผู้เฒ่าเซี่ยวรู้ว่าตัวตนของลูกเสือหรือ ? ” เจี้ยนเฉินตั้งใจฟังคำยืนยัน

สายตาของผู้ผู้เฒ่าเซี่ยวจ้องมองลูกเสือและพูดว่า “ถ้าข้าเดาไม่ผิด ลูกเสือคือพยัคฆ์ปีกเทวะที่ปรากฏตัวหลายครั้งในอดีตที่ผ่านมา”

เจี้ยนเฉินตกใจเมื่อได้รับการยืนยันจากผู้เฒ่า แม้ว่าเขาจะเดาได้ว่าผู้เฒ่ารู้ แต่เมื่อได้ยินผู้เฒ่ายืนยันออกมาจากปากของเขา มันจึงทำให้หัวใจของเขาเริ่มเต้นผิดปกติ

“เจี้ยนเฉิน ดูเหมือนว่าเจ้ารู้ดีว่าพยัคฆ์ปีกเทวะคืออะไร” ผู้เฒ่ามองดูอย่างเคร่งขรึม

“ถูกต้อง ข้ารู้เกี่ยวกับพยัคฆ์ปีกเทวะ” ตอนนี้เขาตัดสินใจที่จะไม่ปิดบังมันอีกต่อไป จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวของรัมกุยเนสและสิ่งที่เขาได้รับมอบหมาย

หลังจากฟังเรื่องราวของเจี้ยนเฉิน ผู้เฒ่าก็เดินไปหาที่เงียบสงบและใช้ความคิด

เจี้ยนเฉินไม่ได้ส่งเสียงกลัวที่จะทำลายความคิดของผู้เฒ่า เซี่ยวมี่ยังคงยืนห่างออกไปด้วยความตกใจอย่างมากกับลูกเสือที่เจี้ยนเฉินอุ้ม เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าลูกเสือจะมีพื้นหลังลึกลับที่ไกลเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการ

หลังจากนั้นไม่นานผู้เฒ่าก็ถอนหายใจ “การปรากฏตัวของพยัคฆ์ปีกเทวะควรเป็นพรแก่เผ่าสัตว์อสูร หากพวกมันสามารถใช้ประโยชน์จากพรนี้ได้ พวกมันก็จะสามารถอ้างสิทธิ์ในพยัคฆ์ปีกเทวะในอดีตได้ ในกรณีนั้น สัตว์อสูรจะมีพลังมหาศาลต่อโลกมนุษย์ เจี้ยนเฉิน พยัคฆ์ปีกเทวะตัวนี้เจ้าอาจนำความหายนะมาสู่โลกมนุษย์ของเราได้