ตอนที่ 417: ออกไปทางทิศตะวันออก

ตอนที่ 417: ออกไปทางทิศตะวันออก

เจี้ยนเฉินห่อหุ้มตัวเองด้วยธาตุลม เขาเปลี่ยนร่างเป็นแสงสีฟ้าสดใสที่ส่องไปในทิศทางของผู้บัญชาการของอาณาจักรมังกรซ่อน

เมื่อเหล่าแม่ทัพฝ่ายศัตรูเห็นเจี้ยนเฉินบินไป หนึ่งในนั้นก็หน้าซีดและก็ตะโกนออกมาว่า ให้ตายซิ เขากำลังมุ่งหน้าไปหาผู้บัญชาการ !

“ปกป้องผู้บัญชาการ ! “

“หนีไป ผู้บัญชาการ ! “

แม่ทัพหลายคนร้องเตือนชายคนหนึ่งในชุดเกราะ ซึ่งเขาน่าจะมีอายุราว ๆ 60 ปี เขากำลังวิ่งหนีไปพร้อมกับชายอีกหลายคนที่คอยปกป้องเขา

กองทัพโดยรอบเริ่มจำได้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน แม้เซียนสวรรค์ 5 คนจะถูกฆ่าตายและขวัญกำลังใจของพวกเขาถูกทิ่มแทง พวกเขาก็ยังมีสติพอที่จะต่อสู้และป้องกันการล่าถอยของผู้บัญชาการ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เร่งรีบของกองทัพศัตรู เจี้ยนเฉินทำได้เพียงแค่ดูถูกเท่านั้น แม่ทัพเหล่านั้นเป็นเพียงเซียนปฐพี ไม่มีทางที่พวกเขาจะสามารถปกป้องผู้บัญชาการของกองทัพได้

ในไม่ช้าเขาก็เข้ามาใกล้มากขึ้น เมื่อเขาสะบัดนิ้ว ปราณกระบี่ก็เริ่มโผล่ออกมาก่อนที่จะสังหารเซียนปฐพีโดยรอบทุกคนในทันที เจี้ยนเฉินฉวยโอกาสจากความโกลาหลและคว้าไหล่ของผู้บัญชาการอย่างไม่ปราณีและนำเขากลับไปยังเมืองที่เป็นที่ตั้งของทหารของอาณาจักรเกอซุน ซึ่งทำให้ทุกคนประหลาดใจมาก

แม้ว่าจะมีแม่ทัพที่เป็นเซียนปฐพีมากมาย แต่พวกเขาก็ไม่สามารถเทียบได้กับเซียนสวรรค์ พวกเขาทำได้เพียงมองดูผู้บัญชาการของพวกเขาถูกพาตัวไปด้วยสายตาที่ดุดันและโกรธแค้น

เมื่อเจี้ยนเฉินทิ้งผู้บัญชาการไว้ที่กำแพงเมือง ทหารของอาณาจักรเกอซุนต่างก็ส่งเสียงร้องฉลองชัยชนะ หลายคนเริ่มหลั่งน้ำตา

ความแตกต่างระหว่างกองทัพทั้งสองในแง่ของจำนวนและจำนวนของผู้เชี่ยวชาญนั้นกว้างเกินไป ดังนั้นทหารของอาณาจักรเกอซุนจึงรู้สึกกดดันเพราะอาณาจักรมังกรซ่อน และทำได้เพียงใช้ประโยชน์จากความชำนาญด้านพื้นที่เท่านั้น ในตอนแรกทุกคนคิดว่าอาณาจักรเกอซุนจะพ่ายแพ้ ทำให้ทหารหลายคนตกอยู่ในความสิ้นหวัง

สิ่งที่ไม่มีใครจินตนาการได้ก็คือความจริงที่ว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ กระแสจะพลิกกลับไปมากเช่นนี้ เซียนสวรรค์ทั้งห้าของอาณาจักรมังกรซ่อนถูกสังหารและผู้บัญชาการกองทัพก็ถูกจับกุม นี่เป็นความสุขที่ทหารทุกคนจากอาณาจักรเกอซุนไม่สามารถซ่อนไว้ได้

สำหรับทหารของอาณาจักรมังกรซ่อน พวกเขาตกอยู่ในความระส่ำระสายและขาดแรงกระตุ้น เซียนสวรรค์เป็นผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อและเป็นแรงบันดาลใจที่คอยสนับสนุนพวกเขา เมื่อพวกเขาเหล่านั้นจากไป เหล่าทหารจึงไม่เกรี้ยวกราดและเริ่มกลัวตาย แม้แต่แม่ทัพของพวกเขาก็นิ่งงันและตกใจ การตายของเหล่าเซียนสวรรค์ทั้งห้าคนนั้นเป็นการระเบิดที่ยิ่งใหญ่อย่างไม่อาจปฏิเสธสำหรับอาณาจักรของพวกเขา เมื่อรวมกับความจริงที่ว่าผู้บัญชาการของพวกเขาถูกจับตัวไป สถานการณ์นี้ก็เริ่มจากพายุหิมะที่เรียบง่ายไปสู่พายุหิมะที่มีพายุลูกเห็บตกบนยอดเขา

ด้านบนของกำแพงเมืองที่เสียหาย ทหารระดับสูงหลายคนเริ่มแสดงความยินดีกับเจี้ยนเฉินด้วยเสียงอันดังอย่างมีความสุข แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะดูเหมือนคนอายุ 20 ปี แต่ไม่มีสักคนเดียวที่คิดว่าเขายังหนุ่ม เพราะพวกเขาเชื่อว่าจริง ๆ แล้วเจี้ยนเฉินอายุหลายร้อยปี

ผู้บัญชาการของอาณาจักรมังกรซ่อนไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยแม้ว่าเขาจะถูกเจี้ยนเฉินจับตัวไว้ เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความโกรธและพูดว่า ผู้พิทักษ์จักรพรรดิรึ ? เจ้าเป็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิของอาณาจักรไหนกันล่ะ ? เจ้าคิดยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวในเรื่องที่สี่อาณาจักรของเราร่วมมือกัน เจ้าไม่กลัวว่าอาณาจักรของเจ้าจะถูกทำลายบ้างเลยรึ ? ” การตายของเซียนสวรรค์ทั้งห้านั้นมากเกินไป มันเป็นเหมือนระเบิดสำหรับอาณาจักรมังกรซ่อน ดังนั้นผู้บัญชาการจึงรู้สึกเกลียดชังเจี้ยนเฉินอย่างมาก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนจากอาณาจักรเกอซุนจึงหัวเราะเยาะผู้บัญชาการของอาณาจักรมังกรซ่อน เมื่อเปรียบเทียบกับอาณาจักรฉินหวงซึ่งเป็นหนึ่งในแปดมหาอำนาจ อาณาจักรพันธมิตรทั้งสี่นั้นไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าเต้าหู้ก้อนเดียว

“ระวังคำพูดด้วย ผู้บัญชาการ พูดคุยกับผู้พิทักษ์จักรพรรดิที่มีเกียรติด้วยน้ำเสียงที่เคารพ ไม่เช่นนั้นท่านอาจต้องเสี่ยงต่อความโกรธเกรี้ยวของอาณาจักรฉินหวงในอาณาจักรของท่าน” แม่ทัพหัวเราะ

เมื่อได้ยินอย่างนี้ผู้บัญชาการของอาณาจักรมังกรซ่อนก็ร้อนรนด้วยความกลัวทันที ” อาณาจักรฉินหวงรึ ? อย่าบอกข้าว่าเจ้ากำลังพูดถึงหนึ่งในแปดมหาอำนาจ อาณาจักรฉินหวง ? “

ใช่แล้ว ! แม่ทัพพูดเยาะเย้ยอย่างภาคภูมิใจ การได้รับการสนับสนุนจากอาณาจักรฉินหวงเป็นสิ่งที่อาณาจักรเกอซุนสามารถพูดได้ว่าเป็นสิ่งที่ดี