ตอนที่ 429: ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์

ตอนที่ 429: ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์

เจี้ยนเฉินสะบัดมือและส่งกระบี่ไฟไปยังปราณกระบี่ที่พุ่งตรงมาทางเขา เมื่อถูกกระแทก กระบี่ไฟและปราณกระบี่จึงปะทะกันด้วยการระเบิดอย่างรุนแรงซึ่งกระจายทุกอย่างแม้กระทั่งเมฆเหนือศีรษะพวกเขา

อาคารภายในนิกายหยางจิส่วนใหญ่ทำมาจากไม้ ดังนั้นมันจึงมีความเสี่ยงต่อการถูกไฟไหม้ แรงระเบิดทำให้มีไฟลุกลามไปทั่วทุกที่และอาคารก็ติดไฟได้ง่าย

ในเวลาไม่นาน อาคารก็เริ่มสว่างขึ้นเพราะไฟ เนื่องจากเหล่าสาวกจำนวนมากพยายามที่จะขนย้ายสิ่งของล้ำค่าจากซากปรักหักพังที่ลุกไหม้ หลายคนพยายามอย่างยิ่งที่จะต่อสู้กับเปลวไฟโดยใช้น้ำเพื่อชะลอการลุกลาม ในเวลาอันรวดเร็ว เจี้ยนเฉินทำให้ทั้งนิกายกลายเป็นบ้า

สองแม่ลูกมองดูการต่อสู้ด้วยปากที่อ้าค้างเพราะความตกใจกับการรับมือของนิกายหยางจิ พวกเขาตกใจมากแต่พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขกับความตื่นตระหนกที่นิกายหยางจิได้ประสบ ในขณะเดียวกันพวกเขาก็รู้สึกเกรงกลัว เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถแก้แค้นใครได้ เจี้ยนเฉินจึงได้มาแก้แค้นนิกายหยางจิแทนพวกเขา สิ่งนี้ทำให้พวกเขาทั้งคู่กังวลว่าเจี้ยนเฉินจะต้องประสบกับปัญหาเพราะพวกเขา

“ท่านแม่ นายท่านแข็งแกร่งมาก เขาเป็นใครกันแน่ ? ” ซานถามด้วยความตกใจและสะพรึงกลัว

แม่ทำได้เพียงแค่ส่ายหัวด้วยสีหน้าอันว่างเปล่า “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อย่างไรก็ตามผู้มีพระคุณของเรารู้จักพ่อของเจ้าและถ้าเขาเต็มใจช่วยเราขนาดนี้ มันก็แสดงว่าพวกเขาสนิทสนมกันมาก”

ดวงตาของเจี้ยนเฉินเปล่งประกายอย่างสดใสขณะที่เขาเริ่มบินขึ้นไปหลายสิบเมตร ในเวลาเดียวกันผู้อาวุโส 2 คนสวมชุดขาวก็เข้ามาปิดล้อมอย่างรวดเร็ว พวกเขาหยุดห่างออกไป 50 เมตร

บรรพชนอาวุโสของนิกายหยางจิมองดูอาคารที่ถูกไฟไหม้อยู่ข้างหลังเขาด้วยสีหน้าโกรธแค้นก่อนที่จะจ้องมองเจี้ยนเฉิน “เจ้า เจ้าเป็นใคร ? บอกชื่อของเจ้ามา”

เจี้ยนเฉินจ้องกลับไปก่อนที่จะหันไปมองผู้อาวุโสสูงสุดด้วยสายตาอันโหดเหี้ยม “ข้าไม่คิดว่าข้าจะพบเจ้าที่นี่ หืมม เจ้าวิ่งไม่ไกลพอ คราวก่อนข้าไม่ได้หมายหัวเจ้า มาดูกันว่าว่าคราวนี้เจ้าจะหนีรอดจากหายนะได้หรือไม่”

บรรพชนอาวุโสโกรธมากเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินไม่สนใจเขาอย่างโจ่งแจ้ง

เมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน ผู้อาวุโสสูงสุดก็เริ่มเดือดดาลอยู่ครู่หนึ่ง “ข้ารู้จักชื่อของเซียนสวรรค์ทุกคนในบริเวณนี้ แต่ข้าไม่เคยเห็นหรือได้ยินคนที่มีรูปร่างหน้าตาเช่นเจ้ามาก่อน เจ้าเป็นใครและทำไมเจ้าต้องเข้าไปยุ่งกับสงครามของเรากับอาณาจักรเกอซุน ? “

เจี้ยนเฉินยิ้มเยาะ “ข้าเป็นคนของอาณาจักรเกอซุน แต่สงครามไม่ใช่เหตุผลที่ข้ามาที่นี่ นิกายหยางจิของเจ้าได้ทำลายอาวุธเซียนของลูกชายเพื่อนรักของข้า พวกเจ้าทำให้เขาพิการ ข้าคงข่มตาหลับไม่ลงหากไม่ได้แก้แค้น ดังนั้นนิกายหยางจิจึงต้องชดใช้ด้วยเลือด” เจี้ยนเฉินพูดก่อนที่จะยิงกระบี่เพลิงทั้งสองไปยังผู้อาวุโสทั้งสองอย่างรวดเร็ว

พวกเขาป้องกันการโจมตีด้วยปราณกระบี่ของพวกเขา ผู้อาวุโสทั้งสองมองดูเปลวไฟเคลื่อนตัวเผาไหม้อาคารมากยิ่งขึ้นแทนที่จะจางหายไป

เมื่อมีเสียงโห่ร้อง ผู้อาวุโสสูงสุดเริ่มรวบรวมธาตุน้ำของโลกและก่อตัวเป็นน้ำรูปทรงกลมยักษ์ เขายกกำปั้นขึ้นมา รูปทรงกลมก็พุ่งพรวดลงมาเป็นห่าฝนที่ดับไฟทันที

น้ำและไฟปะทะกันด้วยเสียงแตกแหลม ไฟระเหยน้ำและเปลี่ยนน้ำให้เป็นไอน้ำที่กระจายไปทั่วท้องฟ้าและปิดบังการมองเห็นของทุกคน

เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างเย็นชาขณะที่เขาพูดว่า “ดูเหมือนว่าแม้แต่น้ำของเจ้าก็ถูกไฟของข้าระเหย” ไฟเริ่มจับกลุ่มรอบ ๆ เจี้ยนเฉินอีกครั้งในขณะที่เขายังคงเติมเชื้อเพลิงที่เข้มข้นมากขึ้น

ลูกบอลสีชมพูสดใสขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 10 เมตรเริ่มปรากฏขึ้น มันโตขึ้นและร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่ามันถูกย่างด้วยเปลวไฟ อุณหภูมิของมันก็เริ่มสูงขึ้นเช่นกัน

จากการกระทำของเจี้ยนเฉิน นิกายหยางจิจึงรู้ทันทีว่าเขากำลังจะทำอะไร พวกเขาเริ่มตื่นตระหนก

บรรพชนอาวุโสรีบก่อตัวกระบี่ที่ทำมาจากพลังเซียนธาตุดิน,และพุ่งตรงไปที่เจี้ยนเฉินเพื่อหยุดเขา.