ตอนที่ 451: ทหารชุดเกราะดำ

เมื่อราชาหายตัวไป อัครเสนาบดีก็พึมพำกับตัวเองว่า “หากพวกเขาหมั้นหมายกันเมื่อหลายปีก่อน ? พวกเขาก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน การหมั้นหมายนี้สามารถยกเลิกได้ องค์ชายแห่งอาณาจักรอินทรีสวรรค์ไม่ได้มาเดินเล่นที่นี่” หลังจากพูดคุยกับราชาของอาณาจักรเกอซุน อัครเสนาบดีก็ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรเกอซุนกับอาณาจักรฉินหวง ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าทั้งสองอาณาจักรสนิทสนมกัน แต่ตอนนี้เขารู้ว่าไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างทั้งสองอาณาจักร มันจึงช่วยบรรเทาความกลัวของเขาได้เป็นอย่างดี

เรื่องวุ่นวายที่เจี้ยนเฉินก่อในสำนักหัวหยุนไม่ได้ถูกล่วงรุ้ไปถึงหูคนนอกสำนัก หากมีข่าวว่าบรรพชนของสำนักถูกบีบคั้นเปิดเผยออกไป พวกเขาก็จะถูกไล่ออกและถูกลงโทษอย่างรุนแรง สำนักหัวหยุนต้องปกป้องสถานะของพวกเขาภายในอาณาจักรเกอซุนและป้องกันไม่ให้เรื่องที่เกิดขึ้นรั่วไหลไปไหน ถ้ามีใครซักคนพบว่าคุณชายสี่ของตระกูลเจียงหยางสร้างปัญหาเช่นนี้ให้กับสำนักหัวหยุน ศักดิ์ศรีของสำนักหัวหยุนจะล่มสลายและการพัฒนาของพวกเขาจะหยุดนิ่ง ในเวลาเดียวกันตระกูลเจียงหยางก็จะได้รับประโยชน์จากสิ่งนี้และศักดิ์ศรีของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นในเวลาเดียวกันกับที่สำนักหัวหยุนดิ่งลง

ผู้อาวุโสทั้งสองไม่เต็มใจที่จะให้สิ่งนี้เกิดขึ้นเลย

เจี้ยนเฉินและเจียงหวูจี่ได้กลับไปยังตระกูลเจียงหยางแล้ว แต่ตอนนี้มีเพียงเจียงหวูจี่, เจียงหยางป้าและไป๋หยุนเทียนเท่านั้นที่รู้ว่าเจี้ยนเฉินทำอะไรลงไป พวกเขาเลือกที่จะเงียบเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ก็มีความสุข ใครจะคิดว่าสำนักหัวหยุนที่แข็งแกร่งจะถูกครอบงำโดยลูกของตัวเอง ความแข็งแกร่งทางทหารและความสำเร็จของเจี้ยนเฉินเป็นสิ่งที่พ่อแม่ของเขาภูมิใจอย่างมาก

หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็อยู่แต่ในตระกูลและไม่ได้ออกไปไหน เขาเลือกที่จะใช้เวลาพูดคุยอยู่กับแม่ของเขา

เนื่องจากลูกเสือยังคงดูดซับสมบัติสวรรค์ ลูกเสือจึงยังคงอยู่ในห้องของเจี้ยนเฉิน นอนบนเตียงของเขา

ลูกเสือกำลังเติบโตในอัตราที่เร็วขึ้น เจี้ยนเฉินรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของลูกเสือซึ่งอยู่ในระดับของสัตว์อสูรระดับ 2 ตราบใดที่ความก้าวหน้านี้ดำเนินต่อไปเช่นนี้ มันจะกลายเป็นสัตว์อสูรระดับ 3 ภายในไม่กี่วัน

โรงเตี๊ยมอันหรูหราภายในเมืองลอร์ ชายเสื้อคลุมสีแดงอายุ 27 ปีนั่งอยู่ที่โต๊ะและดื่มสุราขณะที่สายตาของเขาจ้องมองไปรอบ ๆ

เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับจานที่มีเนื้อสัตว์อสูรนึ่ง นางวางมันลงบนโต๊ะพร้อมกับก้มศีรษะอย่างนุ่มนวล “ลูกค้าที่มีเกียรติ นี่คืออาหารของท่าน ท่านต้องการอะไรอีกบ้าง ? ” เสี่ยวเอ้อในโรงเตี๊ยมทั้งหมดรู้เรื่องเกี่ยวกับชายหนุ่มชุดคลุมสีแดง นั่นเป็นเพราะชายคนนี้อาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นเวลา 1 เดือนในห้องที่ดีที่สุด และเขายังกินอาหารที่ดีที่สุดทุกวัน เขามีเงินมากมายและพูดจาสุภาพ บางครั้งเขาจะให้เหรียญทองเป็นรางวัลและหลังจากทั้งเดือนเสี่ยวเอ้อทั้งหมดก็ได้รับเงินจำนวนมากซึ่งเทียบเท่ากับเงินเดือนตลอดทั้งปี.

ดังนั้นเสี่ยวเอ้อทุกคนในโรงเตี๊ยมจึงมองว่าชายหนุ่มคนนี้คือเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง

เมื่อเขาโบกมือ เสี่ยวเอ้อจึงถอยกลับไป ปล่อยให้เขามีความสุขกับมื้ออาหารแสนอร่อย

” ทำไมข้าถึงหาเจี้ยนเฉินไม่เจอ ? ด้วยสถานะและความแข็งแกร่งของเขา เขาควรจะเป็นที่รู้จักในเมืองลอร์ แต่ทำไมเมื่อข้าถามคนแถวนี้ถึงไม่มีใครเคยได้ยินชื่อของเจี้ยนเฉินมาก่อน เป็นไปได้หรือไม่ที่เจี้ยนเฉินไม่ใช่ชื่อจริงของเขา ? ” ชายคนนั้นพูดกับตนเองด้วยเสียงเบา ๆ

เขาอยู่ในเมืองลอร์มา 1 เดือน หลังจากสิ้นสุดงานชุมนุมกลุ่มทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉินได้ให้คำแนะนำแก่เขาให้มาเจอเขาในเมืองลอร์ของอาณาจักรเกอซุน แต่เขาก็ไม่รู้ว่าควรหาตรงจุดไหนในเมืองลอร์

“คงต้องรอ เจี้ยนเฉินน่าจะออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้วในตอนนี้ ถ้าเขามาจากเมืองทหารรับจ้าง มันจะต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าเขาจะมาถึงที่นี่ถ้าเขาไม่ใช้ประตูมิติ ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนที่จะเงียบลงเพื่อเพลิดเพลินกับอาหารของเขาต่อ

ในเวลาเดียวกันภายในป้อมปราการของอาณาจักรเกอซุน ชายวัยกลางคนสองคนขี่สัตว์อสูรระดับ 3 อย่างช้า ๆ พวกเขาเห็นซากปรักหักพังทุกหนทุกแห่ง

หนึ่งในนั้นคือชายอายุประมาณ 40 ปีที่มีหัวล้าน เขามีร่างกายที่กำยำ มีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง รูปร่างหน้าตาของเขานั้นเด่นชัดมากจนถือได้ว่าเป็นที่สะดุดตา.

ชายอีกคนดูอ่อนกว่าชายคนแรก เขาสวมเสื้อคลุมสีฟ้า ผมสีดำของเขาพาดลงมาที่ไหล่ เขาดูเหมือนนักปราชญ์ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปล่งประกายคมชัดเช่นกัน

“หยุนเจิ้ง มองดูป้อมปราการนั้นสิ นั่นน่าจะเป็นอาณาจักรเกอซุน” ชายที่ดูแข็งแรงกว่าชี้ไปที่ป้อมปราการที่ถูกทำลาย

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หยุนเจิ้งจึงหยิบแผนที่ออกมาจากเข็มขัดมิติและมองดูก่อนที่จะพยักหน้า “ถูกต้อง ตามแผนที่ อาณาจักรเกอซุนอยู่ตรงหน้าเรา เมื่อเห็นว่าป้อมปราการได้รับความเสียหายเช่นนั้น พวกเขาคงเพิ่งมีสงคราม ยังมีกลิ่นเหม็นคาวเลือดหลงเหลืออยู่ในอากาศ”

ชายกำยำถอนหายใจ “หลังจากเดินทางมาครึ่งปี ในที่สุดเราก็มาถึงอาณาจักรเกอซุน ข้าคิดว่าเราควรเข้าไปหาที่พักในเมือง ข้าไม่ได้กินอาหารดี ๆ มานานแล้ว หลังจากกินเสร็จแล้ว เราก็จะได้มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองลอร์ได้อย่างสบายใจ ! “

……..

ความคิดเห็น