ตอนที่ 5 ทวีปเทียนหยวน

Chaotic Sword God ตอนที่ 5 ทวีปเทียนหยวน

“พี่หงฮัว พี่ตงเหมย ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ” พร้อมกับมองไปยังเด็กสาว เจี้ยนเฉินขอบคุณทั้งสองคนอย่างเงียบ ๆ

สาวใช้ทั้งสองคนเป็นสาวใช้ของตระกูลเจียงหยาง พวกนางมีหน้าที่ตอบสนองทุกความต้องการของเจี้ยนเฉิน ตั้งแต่เจี้ยนเฉินหมกตัวอยู่แต่ในห้องของเขา มารดาเขาไป๋หยุนเทียนก็ได้จ้างวานสาวใช้ทั้งสองคนมาคอยรับใช้เขา

เมื่อได้ยินในสิ่งที่เจี้ยนเฉินพูด เด็กสาวทั้งสองก็หัวเราะคิกคักออกมา จากนั้นก็พูดว่า “นายน้อยสี่ แน่นอน ท่านอย่าได้สุภาพนัก พวกเราแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น”

“ใช่แล้ว นายน้อยสี่ ได้โปรดละเว้นการใช้คำสุภาพด้วย หากท่านผู้อาวุโสได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่ท่านปฏิบัติต่อพวกเรา จากนั้นพวกเราอาจถูกลงโทษก็ได้” สาวใช้อีกคนพูดออกมา

เจี้ยนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่าได้กังวลไป ข้าจะไม่พูดเช่นนี้หากมีคนอยู่” เจี้ยนเฉินนั้นมีความฉลาดที่ไม่ธรรมดา คฤหาสน์เจียงหยางมีกฎเกี่ยวกับสถานะที่เข้มงวด หากพวกเขาได้ยินนายน้อยสี่ใช้คำพูดเช่นนั้น แน่นอนว่าเด็กสาวทั้งสองต้องถูกลงโทษสถานหนัก

หลังจากที่ล้างหน้าของเขาเสร็จ เจี้ยนเฉินออกมาจากห้องของเขาเดินไปยังห้องของมารดาเขาเช่นเคย ระยะห่างระหว่างห้องทั้งสองนั้นไม่มากนัก ห่างกับห้องของเขาเพียงแค่ 20 เมตรเท่านั้น

ไม่นานหลังจากที่เขาได้เข้ามาในห้อง เจี้ยนเฉินได้เห็นมารดาเขานั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งกำลังแต่งหน้าทาชาด โดยมีสาวใช้ทั้งสองคนให้ความช่วยเหลืออยู่

“เซียงเอ๋อ วันนี้เจ้ามาที่นี่เร็วกว่าปกตินะ”พร้อมกับชำเลืองมองไปยังเจี้ยนเฉิน รอยยิ้มที่อ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรัก หัวใจของเจี้ยนเฉินก็อ่อนโยนขึ้น ในโลกที่แล้วของเขา เจี้ยนเฉินสูญเสียครอบครัวตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ทำให้เขาไม่เคยรู้หรือได้สัมผัสถึงความรักของมารดามาก่อน แต่เมื่อเขาได้มายังโลกใบนี้ มันชัดเจนว่าเขารู้สึกถึงความรักของมารดา และด้วยเหตุนี้เองที่เขาเริ่มเก็บรักษาความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรักเหมือนสมบัติล้ำค่าของเขาอย่างช้า ๆ

เจี้ยนเฉินเดินไปข้างมารดาของเขาพร้อมกับลูบท้องของเขา จากนั้นก็พูดด้วยท่าทีเขินอายว่า “ลูกหิวแล้ว ! ” หลังจากที่ได้ฝึกอย่างหนักเมื่อคืนก่อน เขารู้สึกหิวจนแสบท้อง

ไป๋หยุนเทียนลูบหัวของเจี้ยนเฉินอย่างอ่อนโยน และหัวเราะขึ้นมา “ถ้าเป็นเช่นนั้น แม่จะพาเจ้าไปยังห้องอาหารเพื่อที่จะกินอาหาร”

“เย้ ! ” เจี้ยนเฉินผงกหัวของเขา ใบหน้าของเขาดูพึงพอใจ ภายในใจเขา เขาได้ค่อย ๆ เก็บความสุขที่มารดาของเขาได้แสดงความรัก ความใส่ใจต่อเขา

ไม่กี่วินาทีต่อมา เจี้ยนเฉินก็เปิดปากของเขาอีกครั้ง “ท่านแม่!”

ไป๋หยุนเทียนมองเจี้ยนเฉินอย่างอบอุ่น แล้วพูดว่า “เซียงเอ๋อ ถ้าเจ้ามีอะไรบางอย่างจะพูดก็พูดออกมาเถอะ ! “

เจี้ยนเฉินลังเลเล็กน้อย ก่อนที่จะรวบรวมความคิดของเขา เขาจ้องมองไปยังมารดาของเขาอีกครั้ง จากนั้นพูดว่า “ท่านแม่ ท่านได้โปรดเล่าให้ลูกฟัง เกี่ยวกับโลกภายนอกหน่อยได้หรือไม่ขอรับ”

หลังจากได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน ปี้หยุนเทียนแสดงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด กับคำถามของเขา นางจึงเปิดปาก แล้วถามออกมาว่า “เซียงเอ๋อ เจ้าสนใจโลกภายนอกเช่นนั้นรึ?”

“ลูกเพียงแต่อยากรู้เท่านั้น ! ” เขาตอบกลับมา

จากนั้นไป๋หยุนเทียนก็หัวเราะออกมา “เซียงเอ๋อ โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่ยิ่งนัก นอกจากนี้มันยังเต็มไปด้วยความซับซ้อน เรื่องราวเกี่ยวกับโลกภายนอกไม่อาจทำความเข้าใจได้จากคำพูดเพียงอย่างเดียว หากเจ้าต้องการเรียนรู้เกี่ยวกับมัน ทางที่ดีที่สุด เจ้าควรไปหอหนังสือและอ่านสิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือเหล่านั้น”ในขณะที่นางเปล่งเสียงตอบ ใบหน้าของไป๋หยุนเทียนก็ดูเหมือนจะจนปัญญา “แต่ว่าเซียงเอ๋อ ตัวเจ้ายังไม่รู้วิธีอ่านหนังสือ แม้เจ้าจะไปหอหนังสือ เจ้าก็อ่านอะไรไม่ออกอยู่ดี”

“ท่านแม่ เช่นนั้นทำไมท่านถึงไม่นำใครสักคนมาสอนข้าอ่านหนังสือล่ะ?”น้ำเสียงของเจี้ยนเฉินมีร่องรอยของความไม่พอใจ

ไป๋หยุนเทียนหัวเราะจากนั้นก็พูดว่า “เซียงเอ๋อ เจ้าอายุเพียง 2 ขวบเท่านั้น แม่ของเจ้าไม่เคยได้ยินหรือเห็นว่าจะมีเด็กคนไหนเรียนรู้วิธีการอ่านมาก่อนเลย แม้แต่ในทวีปเทียนหยวนก็ตาม สถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โดยทั่วไปแล้ว เด็กที่เริ่มอ่านเร็วที่สุดเมื่อตอนที่พวกเขาอายุราวสัก 4-5 ขวบ”

เจี้ยนเฉินเข้าใจในทันที “ท่านแม่ ข้าอยากเรียนรู้ด้านการอ่าน ได้โปรดหาใครบางคนที่จะพยายามสอนข้า”

ไป๋หยุนเทียนถึงกับพูดไม่ออก แต่รอยยิ้มแห่งความสุขค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง “เซียงเอ๋อ การเรียนรู้ที่จะอ่านเป็นเรื่องที่ยากและมันน่าเบื่อเป็นอย่างมาก เจ้าต้องเข้าใจคำต่าง ๆ ในทวีปเทียนหยวน ที่มันไม่ใช่จะเรียนรู้กันได้รวดเร็ว เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าต้องการที่จะเริ่มต้นเรียนรู้ตอนนี้”