ตอนที่ 507: ความแข็งแกร่งของเซียนผู้คุมกฎ(1)

มีคนทั้งหมด 14 คนที่เดินทางไปกับเจี้ยนเฉินพวกเขาเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน ในที่สุดพวกเขาก็ได้มาถึงภูเขาขนาดใหญ่ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของนิกายพยัคฆ์มังกร

“หัวหน้าของนิกายพยัคฆ์มังกร จงออกมาที่นี่บัดนี้” หลังจากมาถึงแม่ทัพของกองทัพเทพดาบตะวันออกฉินหวู่หมิงก็รีบตะโกนออกไปทันที เสียงของเขานั้นดังก้องอย่างกับฟ้าผ่า มันดังกังวานไปทั่วทั้งภูเขา

บางทีนิกายพยัคฆ์มังกรอาจจะรู้อยู่แล้วว่าอาณาจักรฉินหวงจะมาที่นี่ ทันทีที่เสียงของฉินหวู่หมิงดังขึ้นก็ได้มีผู้ฝึกตนจำนวนสิบกว่าคนบินขึ้นมาบนท้องฟ้า ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของกองทัพจากอาณาจักรฉินหวง

มีคนทั้งหมด 16 คนจากนิกายพยัคฆ์มังกร และ10 คนนั้นก็ยังเคยเป็นคนของอาณาจักรอินทรีสวรรค์ด้วย ชาย 6 คนที่เหลือนั้นมีคู่ชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่ง, ชายวัยกลางคน 2 คน,และชายชราอีก 2 คนที่ดูน่าจะอายุได้ประมาณ 70 ปี

“พวกท่านต้องเป็นคนที่มาจากอาณาจักรฉินหวงสินะ” ชายชราผู้สวมชุดม่วงป้องมือพร้อมกับพูดขึ้น

“นั่นถูกต้อง พวกเรามาจากอาณาจักรฉินหวง นิกายพยัคฆ์มังกรของเจ้านั้นไม่เพียงแต่ก่ออาชญากรรมแต่ยังทำให้ลูกชายข้าบาดเจ็บอีกด้วย นั่นหมายความว่าเยี่ยงไร ? รึเป็นไปได้ว่าพวกเจ้านั้นอยากก่อสงครามกับอาณาจักรฉินหวง ? ” ฉินหวู่เทียนมองอย่างดูดันไปยังกลุ่มคนที่มาจากนิกายพยัคฆ์มังกร

“นิกายพยัคฆ์มังกร พวกเจ้าต้องรับผิดชอบกับการกระทำนี้ ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเราอาณาจักรฉินหวงและนิกายของเจ้าต้องเปิดสงครามกัน” ฉินหวู่เจี้ยนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ

เมื่อได้ยินชายสองคนนั้นพูด ชายชราชุดม่วงก็ได้ยิ้มออกมาเล็กน้อย “พวกท่านใจเย็น ๆ ก่อน ข้านั้นเป็นเจ้าสำนักของนิกายพยัคฆ์มังกร—- สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันที่แล้วนั้น ข้าได้ทราบแล้ว แต่นั่นไม่มีสิ่งใดนอกจากเป็นการเข้าใจผิดกัน”

“ฮึ่ม เข้าใจผิดสิ่งใดกัน ? นิกายพยัคฆ์มังกรจะไม่คิดรับผิดชอบในการกระทำของตนเองงั้นหรือ ? คนของเราได้รับบาดเจ็บจากคนของนิกายของเจ้า เรื่องนี้ควรให้อภัยด้วยงั้นหรือ ? ” ฉินหวู่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน แม้ว่าข้างหน้าเขาจะเป็นภูเขาที่ซึ่งนิกายพยัคฆ์มังกรตั้งอยู่แต่เขาก็หากลัวไม่ เนื่องจากเขามีอาณาจักรฉินหวงคอยหนุนหลังเขาอยู่

ฉินหวู่เทียนก้าวขึ้นไปข้างหน้าเข้าหาคนของนิกายพยัคฆ์มังกรพร้อมกับส่งสายตาอาฆาต “แล้วยังมีเรื่ององค์ชายรองของอาณาจักรอินทรีสวรรค์ด้วย ชายคนนั้นเป็นคนที่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิของเราต้องการจับกุม แต่คนของเจ้ายังกล้ามาลักพาตัวเขาไป นี่เป็นการแสดงอย่างชัดเจนแล้วว่า พวกเจ้านั้นไม่ไว้หน้าอาณาจักรฉินหวงของเรา”

เมื่อหัวหน้านิกายพยัคฆ์มังกร คริส ได้ยินดังนั้นกลับไม่ได้โกรธ แต่เขาเพียงยิ้มออกมาเล็กน้อยเท่านั้น “นิกายของเรานั้นได้ทำการโจมตีคนของอาณาจักรฉินหวงเมื่อหลายวันก่อนจริง ๆ และข้า คริส อยากจะขออภัยในเรื่องนั้น แต่องค์ชายรองนี้เป็นคนพิเศษ เนื่องจากมารดาของเขานั้นเป็นสมาชิกของนิกายพยัคฆ์มังกร ดังนั้นองค์ชายสองเองก็ถือว่าเป็นสมาชิกของนิกายนี้ด้วย และเมื่อเป็นเช่นนั้นพวกเราคงให้อาณาจักรฉินหวงเอาตัวเขาไปไม่ได้” คริสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่คำพูดที่เขาพูดออกมานั้นก็แสดงอย่างชัดแจ้งว่าอาณาจักรฉินหวงนั้นไม่มีสิทธินำตัวเขาไปได้

เมื่อคนจากอาณาจักรฉินหวงได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ได้เผยใบหน้าที่เคร่งเครียดออกมา

“หัวหน้านิกาย คริส ท่านหมายความว่าเช่นใด ? ” ครั้งนี้เซียวเทียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว

“ฮ่าฮ่า ไม่มีสิ่งใดไปมากกว่านี้ ก็เพียงแค่องค์ชายรองนั้นก็เป็นคนในนิกายของพวกเรา นิกายพยัคฆ์มังกรของเรานั้นก็ต้องปกป้องเขาเป็นธรรมดา ข้าหวังว่าพวกท่านจะไม่มีบีบบังคับข้า แม้ว่านิกายพยัคฆ์มังกรของพวกเรานั้นจะไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับอาณาจักรฉินหวง แต่พวกเราก็ไม่ใช่พวกที่โดนรังแกโดยง่าย ข้านั้นต้องขออภัยสำหรับการบาดเจ็บที่พวกท่านได้รับเมื่อหลายวันก่อน ดูท่าแล้วตอนนี้พวกท่านก็ฟื้นตัวแล้ว การบาดเจ็บก็ดูไม่เลวร้ายเพียงใด นั่นคงหมายความว่าเรื่องนี้คงมิใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเช่นกัน” คริสพูดขึ้น แม้น้ำเสียงของเขาจะดูสุภาพ แต่มันก็แสดงว่าเขาไม่เห็นอาณาจักรฉินหวงอยู่ในสายตาเช่นกัน เขาพูดเพียงคำขอโทษออกมาสำหรับเหตุการณ์ที่ทำให้ฉินหวู่เทียนได้รับบาดเจ็บ

ความคิดเห็น