ตอนที่ 512 การมาถึงของเซียนผู้คุมกฎ

ตอนที่ 512 การมาถึงของเซียนผู้คุมกฎ

แม้แต่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิในห้องยังรู้สึกไม่พอใจอย่างชัดเจนหลังจากฟังเรื่องราวจากปากของฉิงเส้าฟาน นิกายพยัคฆ์มังกรรู้ว่าเจี้ยนเฉินเป็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิของอาณาจักรฉินหวงของเราและยังกล้าโจมตีเขา นี่เป็นเพียงการต่อต้านอาณาจักรฉินหวงของเรา ฉิงเส้าฟาน เจ้าดำเนินการอย่างเหมาะสม อาณาจักรฉินหวงของเราต้องปกป้องเกียรติที่สืบทอดกันยาวนานนับพันปีที่อาณาจักรของเราได้สร้างขึ้นมา เราจะไม่ยินยอมให้ใครมาท้าทายหรือมาเป็นศัตรูกับอาณาจักรฉินหวงของเรา เจ้าไปก่อน ข้าจะไปพูดคุยกับอีก 3 คน

“ขอรับ ท่านผู้พิทักษ์จักรพรรดิ ฉิงเส้าฟานต้องขออำลา” ฉิงเส้าฟานกล่าวขึ้นด้วยท่าทีเคารพ ก่อนที่จะคำนับและออกจากห้องไปด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบา

หลังจากฉิงเส้าฟานจากไป ประตูทันทีได้เปิดออก เผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาว ที่เดินออกมาอย่างช้า ๆ

ชายวัยกลางคนผู้นี้ ไม่ได้ดูว่ามีอายุเกินกว่า 40 ปี แต่ผมของเขากลับขาวโพลน ที่ซึ่งไม่ได้ถูกรวบขึ้น ดังนั้น ผมของเขาจึงถูกปล่อยออกอย่างอิสระ ละบ่าของเขาราวกับน้ำตกสีเงิน

ใบหน้าของชายผู้นี้ ดวงตาที่ดำขลับที่สุกสกาวราวกับความลึกลับของดวงดาวในยามราตรี พวกมันราวกับจะหลบซ่อนทุกอย่างจากโลกใบนี้ แต่ทว่าแสงในดวงตาของเขา มันก็ดูราวกับว่า มันเป็นโลกอีกโลกหนึ่งอันกว้างใหญ่

ชายวัยกลางคนผู้นี้ เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์จักรพรรดิของอาณาจักรฉินหวง ฉินหยุนหลง ฉินหยุนหลงนั้นเป็นสมาชิกคนหนึ่งในเหล่าผู้พิทักษ์จักรพรรดิและเคยดำรงตำแหน่งราชา เมื่อราวหนึ่งพันปีก่อนเขาได้ก้าวไปยังขอบเขตของเซียนผู้คุมกฏ จากนั้นเขาก็ซ่อนตัวอยู่ภายในตำหนักสวรรค์ฉิน ที่ซึ่งน้อยคนมากจะได้เห็นเขา

หลังจากที่ฉินหยุนหลงก้าวออกจากห้องของเขา เขาเดินไปทางตำหนักอื่น ผ่านห้องวาดภาพที่เป็นศูนย์กลาง ที่ซึ่งอาจจะเห็นนางกำนัลหลายคนกำลังพูดคุย

เป็นนางกำนัลหลายคนภายในตำหนักสวรรค์ฉิน สถานะของพวกนางสูงที่สุดในอาณาจักรฉินหวง โดยพวกนางไม่ต้องกระทำสิ่งใดในตำหนักสวรรค์ฉิน นอกเหนือไปจากการทำความสะอาดและดูแลงานใด ๆ ในชีวิตประจำวัน เพื่อให้เหล่าผู้พิทักษ์จักรพรรดินั้นได้ใช้เวลาของพวกเขาทั้งหมดภายในห้องพักเพื่อบ่มเพาะพลัง และนอกเหนือจากนี้ สิ่งที่สำคัญคือพวกเขาจะไม่เคยออกมา นางดูแลเหล่าผู้พิทักษ์จักรพรรดิหลายสิบปีโดยไม่ต้องได้ยินเสียงของหนึ่งในนั้นเลยแม้แต่น้อย

ยามเมื่อฉินหยุนหลงปรากฏตัวโดยปราศจากซึ่งเสียงต่อหน้าเหล่านางกำนัลเหล่านี้ พวกนางหยุดการสนทนาของพวกนางทันที ขณะที่พวกนางจ้องมองไปยังฉินหยุนหลงด้วยความประหลาดใจ แม้กระทั่งมารยาทพื้นฐานได้ถูกหลงลืมไปชั่วขณะ

แม้ว่าบางคนจะได้ทำงานอยู่ภายในตำหนักสวรรค์ฉินเป็นเวลาหลายปี โดยปกติ พวกนางไม่เคยเห็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิมาก่อน มีน้อยคนมากที่จะเคยได้พบเห็นพวกเขานอกเหนือจากพวกนาง ซึ่งมีโอกาสน้อยนัก คนเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์ที่ย่างกรายเข้ามา แม้กระทั่งทหารยามด้านนอกก็ไม่กล้าที่จะย่างกรายเข้ามา โดยไม่มีสิ่งสำคัญใด ๆ รายงาน ดังนั้น เมื่อชายวัยกลางคนนี้ปรากฏต่อหน้าเหล่านางกำนัล พวกนางก็หยุดชะงักทันทีในชั่วขณะนั้น นับตั้งแต่พวกเขาได้รับจ้างให้มาที่ตำหนักสวรรค์ฉิน พวกนางไม่เคยเห็นคนแปลกหน้า ฉินหยุนหลงเดินไปทางประตูโดยไม่สนใจ ขณะที่เขาเดินเข้าประตูผ่านพวกนางไปโดยไม่มีเสียง

เมื่อเห็นฉินหยุนหลงหายไปผ่านประตู เหล่านางกำนัลก็ฟื้นสติกลับมา อกสั่นขวัญหาย หนึ่งในเหล่านางกำนัลรำพึงออกมา โอ้ สวรรค์ เขา…เขา…เขาคงไม่ใช่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ หรือเป็นเขา ?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางกำนัลคนอื่น ๆ หน้าซีดลงทันที ข้าไม่คิดว่าผู้พิทักษ์จักรพรรดิจะออกมาจริง ๆ มันจบสิ้นแล้ว เราไม่ได้กล่าวทักทายเขาเลย ไม่ได้คารวะผู้พิทักษ์จักรพรรดิ ! ในกรณีที่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิกล่าวโทษ จะเป็นความผิดของพวกเราทุกคน

นอกตำหนักสวรรค์ฉิน ยามยืนดูที่ประตูเห็นฉินหยุนหลงและพากันตกตะลึง อย่างไรก็ตาม พวกเขารีบคุกเข่าลงทันที ข้าน้อยขอคารวะผู้พิทักษ์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ! หัวหน้ายามกล่าวเป็นคนแรก เขาได้คอยคุ้มกันตำหนักสวรรค์ฉินมานานหลายร้อยปี และครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นฉินหยุนหลงก็ผ่านมาแล้ว 50 ปี เขารู้ดีว่าผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเขาคนนี้เป็นหนึ่งในเซียนผู้คุมกฎที่ยิ่งใหญ่ของทวีปเทียนหยวน

ข้าน้อยขอคารวะผู้พิทักษ์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่

ขณะที่หัวหน้ายามได้กล่าวถึง ผู้พิทักษ์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ยามทุกคนที่ยืนเฝ้าตำหนักสวรรค์ฉินรู้ทันทีว่าเขาผู้นี้คือฉินหยุนหลงและคุกเข่าลงกับพื้น

ไม่จำเป็นต้องมากพิธี ลุกขึ้น ฉินหยุนหลงยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้น ยามหลายร้อยคนรู้สึกถึงแรงดันที่เข่าให้พวกเขาลุกขึ้นยืน

ฉินหยุนหลงเดินทางผ่านตำหนักและแต่ละก้าวที่เขาเดินราวกับว่าเขาเดินไปหลายสิบเมตร ในชั่วพริบตา เขามาถึงตำหนักสวรรค์ฉินแห่งอื่น ๆ

เมื่อเขาเข้ามาในตำหนักสวรรค์ฉิน สามผู้อาวุโสก็รวมตัวกันอยู่แล้วที่โต๊ะ ผู้อาวุโสทั้งสามมวยผมขึ้นสูง และนอกจากนี้ พวกเขาไม่ได้ดูแตกต่างจากคนทั่วไป แต่ละคนมีรูปลักษณ์ภายนอกที่ธรรมดา — เหมือนเป็นผู้อาวุโสธรรมดา ด้านข้างมีนางกำนัลหลายคนสั่นกลัวในขณะที่พวกนางรินชา

ฉินหยุนหลงไม่ได้ทักทายใครสักคน เขาเดินตรงไปยังบัลลังก์ของเขาที่โต๊ะแทน

พี่ฉิน มีเหตุอันใดจึงเรียกเราทั้งสามคนมาที่นี่ เสียงของผู้อาวุโสผู้หนึ่งพูดขึ้นมา เสียงของเขาค่อนข้างสูงราวกับเขาพูดออกมาจากแตร

ฉินหยุนหลงคิดครู่หนึ่งก่อนพูด โดยหลักเกี่ยวข้องกับเจี้ยนเฉิน หลังจากนั้น เขาก็บอกผู้อาวุโสทั้งสามเกี่ยวกับสิ่งที่ฉิงเส้าฟานเล่าให้เขาฟัง