ตอนที่ 537 - ครอบครัวเสี่ยว

ตอนที่ 537 – ครอบครัวเสี่ยว

มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของหมิงตง มา ข้า หมิงตง จะยอมรับการโจมตี ดังนั้นออกแรงทั้งหมดอย่างไม่ต้องยั้งมือแต่ประการใด

ย่าห์ ! เถี่ยต้าคำราม ขณะที่เขาเริ่มจะรวมพลังไว้ที่หมัดของเขา ในการโจมตีหมิงตง กำปั้นแรกนั้นทำให้เขาเข้าใจอย่างดีแล้วถึงช่องว่างระหว่างเขาและหมิงตงว่ามันห่างกันมากเพียงใด ดังนั้นกำปั้นถัดไปจะประกอบด้วยพละกำลังของเขาทั้งหมดโดยไม่ต้องยั้งมืออีก

เป็นกำปั้นของเถี่ยต้า เสียงฟ้าผ่าปรากฏอีก ห่างจากสายตาเพียงอย่างเดียว เขาสามารถบอกได้ว่ากำปั้น มันไม่ต่างจากอัสนีบาตที่ทำลายออกอย่างต่อเนื่อง

ความประหลาดใจในสายตาของเจี้ยนเฉินได้เพิ่มสูงมากขึ้น ขณะที่เขาสังเกตบางสิ่งบางอย่างที่ชัดเจนในสายตา กำปั้นที่มองดูธรรมดาในสายตา แต่ทว่ามันกลับมีความลับบางประการที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น ความลับที่สามารถทำให้เกิดเสียงของฟ้าร้องตามกำปั้นของเขา ในขณะที่เขาเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ

หมิงตงสามารถจับความผิดปกติจากสายตา กำปั้นที่ดูสามัญเช่นนี้ กำปั้นของเขาเริ่มที่จะรวบรวมเพิ่มธาตุลมเป็นชั้นบาง ๆ ของแสงสีฟ้ารอบฝ่ามือของเขา ด้วยความเร็วอย่างรวดเร็ว เขาป้องกันร่างกายของเขา โดยการปิดกั้นหมัดของเถี่ยต้า

แกร่ก

อีกเสียงอู้อี้คล้ายกับเสียงดังเปรี้ยงของฟ้าร้องอาจจะได้ยิน ด้วยแรงที่ดูเหมือนจะเจาะแม้ร่างกายมนุษย์ ทั้งเจี้ยนเฉินและหมิงตงรู้สึกถึงอันตรายนี้

เวลานี้หมิงตงไม่สามารถรักษาตำแหน่งของเขาเฉกเช่นภูเขาเหมือนกาลก่อน ร่างกายของเขาเริ่มที่จะสั่นอย่างรุนแรงเป็นเท้าของเขาถอยกลับหลายก้าว กลายเป็นตราประทับลึกลงไปในดิน

เท้าของเขาก้าวถอยหลังไปหลายเมตรก่อนสุดท้าย หยุด อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นว่าหมิงตงยังยืนอยู่อย่างไม่เป็นอันตราย เขารู้สึกชื่นชมหมิงตงมากขึ้น เขากล่าวด้วยเสียงต่ำ พี่หมิงตง ท่านช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ แม้จะมีการโจมตีอย่างเต็มกำลังของข้า ข้าก็ไม่อาจที่จะทำอันใดท่านได้

แต่หมิงตงไม่ได้มีความสุขนัก ค่อย ๆ เขย่าแขนของเขา เพื่อกำจัดความชาหนึบ เขามองเถี่ยต้าด้วยสายตาที่ประหลาดไป ก่อนตั้งคำถามอย่างจริงจัง “เถี่ยต้า เจ้าไม่ได้ใช้ทักษะการต่อสู้อะไรเลยเมื่อเจ้าโจมตีข้า ถูกต้องหรือไม่ ?

เจี้ยนเฉินมองอย่างจริงจังไปที่เถี่ยต้าด้วย การโจมตีครั้งที่สองนั้นผิดปกติ ไม่เพียงแต่พวกเขาปล่อยเสียงประหลาดหลังการโจมตี แต่ในขณะที่ผลกระทบระหว่างการปะทะ มันกลับเป็นการระเบิดผลลัพธ์ที่เพียงพอที่จะทำลายอวัยวะภายในของผู้ถูกโจมตี

ทักษะการต่อสู้ นั่นไม่ใช่ ข้าไม่เคยเรียนรู้ทักษะอันใด หมัดของข้าทั้งสองตอนนี้ได้เพียงจากความแข็งแรงของตัวเองเท่านั้น เถี่ยต้ายิ้ม

เถี่ยต้า เมื่อใดกันที่กำปั้นของเจ้านั้นผิดแผกไป ? เจี้ยนเฉินสอบสวนอย่างจริงจัง

ไม่ใช่ ทุกอย่างดูเหมือนปกติ เจียงหยางเซียงเทียน ทำไมเจ้าถึงถามเช่นนั้น ? เถี่ยต้าสับสนอย่างเต็มที่บนคำถามที่ว่าทำไมเจี้ยนเฉินจึงตั้งคำถามเช่นนั้น

เห็นความสับสนบนใบหน้าของเถี่ยต้า เขารู้ว่าเขาจะไม่อาจได้รับคำตอบใด ๆ แม้ว่าเขาได้ถามออกไป แต่กำปั้นของเถี่ยต้าถูกเปิดเผยตอนนี้ มันยังคงเหลือคำถามใหญ่ในใจของเขา เจี้ยนเฉินไม่ทราบเพียงว่า หมัดของเถี่ยต้าอาจมีเช่นเสียงประหลาดที่อาจมีผลกระทบต่อแม้อวัยวะภายในของเขา

เจี้ยนเฉิน นี่อาจจะเป็นเพราะโลหิตสีทอง ในสายตาของข้า โลหิตสีทองที่เขามีในตัวเขา แท้ที่จริงนับว่าแปลก แต่มันเป็นหลักฐานทั้งหมดที่แสดงว่าเถี่ยต้าไม่ใช่คนธรรมดา หมิงตงพูดขึ้น

เขาครุ่นคิดกับตัวเอง กับคำกล่าวของหมิงตง และไม่ตั้งคำถามอีกต่อไป เช่นนั้นลองกลับไปที่หมู่บ้าน

ตกลง เราจะมุ่งหน้ากลับแล้ว แต่เจ้าทั้งสองต้องเก็บความลับนี้ของข้าไว้เพียงแค่พวกเรา 3 คน เถี่ยต้าวิงวอนกับคนทั้งสอง

ไม่ต้องกังวล เราจะไม่พูด เจี้ยนเฉินสัญญา

หลังจากนั้น ชายสามคนเริ่มที่จะเดินกลับไปที่หมู่บ้าน ทันทีที่มาถึง พวกเขาได้เห็นคนหลายคนที่กำลังโต้แย้งเรื่องกับชาวบ้านที่ถืออาวุธ

เมื่อเห็นกลุ่มคนที่แต่งตัวอย่างชัดเจน ดวงตาของเถี่ยต้านั้นก็ราวกับมีเปลวเพลิงแผดเผาอยู่ในนั้น เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธอย่างมาก มา พวกเจ้า มันดูเหมือนบทเรียนที่สอนให้พวกเจ้าครั้งสุดท้ายนั้นจะไม่เพียงพอ พร้อมกับที่เถี่ยต้ารีบออกไปหาคนกลุ่มนั้น

เถี่ยต้า กลับมาแล้ว พวกมันจะต้องถูกส่งกลับ…

เจ้ายักษ์ เจ้ากลับมาแล้ว มาเร็วและเอาชนะคนพวกนี้…

เจ้าเด็ก เจ้าได้กลับมา เร็วเข้า โยนคนเหล่านี้…

ทันทีที่พวกเขาเห็นเถี่ยต้ากลับมา ชาวบ้านทุกคน ก็เหมือนว่าภาระที่หนักอึ้งบนบ่าของพวกเขาได้หายไป พวกเขารู้เพียง เถี่ยต้านั้นแข็งแกร่งมากเพียงใด และตราบใดที่เขาอยู่ที่นี่ แล้วคนเหล่านั้นก็ไม่อาจที่จะล่วงล้ำเข้ามาได้