ตอนที่ 557: ขัดแย้ง

เจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ เดินไปที่ชั้นล่าง ภายในโรงเตี้ยม มันขายอาหารพื้นเมืองมากมาย มีคนมากมายนั่งลงที่โต๊ะเพื่อกิน แม้ว่ามันจะไม่มีสมบัติสวรรค์สำหรับลูกเสือกิน ทว่ากลิ่นของอาหารมันก็นับว่าอร่อยมาก นั่งถัดจากเจี้ยนเฉิน เจ้าเสือกินเนื้อย่างอย่างรวดเร็ว — เรียกความอยากรู้อยากเห็นของคนรอบข้างมากขึ้น

“เสี่ยวไป๋ มากินนี่ อร่อย” มือบอบบางราวกับหยกของโหยวเยว่ นางยกชิ้นเนื้อย่างไปทางลูกเสือและคะยั้นคะยอมัน ดวงตาของนางจ้องมองไปที่มันด้วยดวงตาที่อ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักอย่างชัดเจน

ลูกเสือไม่ได้สนใจ ขณะที่มันยังคงกินอาหารจานข้างหน้าของมันอย่างสนุกสนาน อัตราการกินอาหารของมันเป็นไปราวกับว่า ลูกเสือนั้นได้อดอยากมาหลายวัน

เจ้าเสือน้อยได้เพิกเฉยต่อนางอย่างสมบูรณ์ องค์หญิงถอนหายใจด้วยความหดหู่ใจ นางเท้าคางด้วยมือซ้าย ก่อนที่จะมองไปที่ลูกเสือที่หิวโหยด้วยสายตากังวล

“เจี้ยนเฉิน เจ้าทำอย่างไรจึงจับหัวใจของเจ้าเสี่ยวไป๋ได้ ? เหตุใดมันจึงสนใจเจ้าในขณะที่เพิกเฉยต่อข้าอย่างสิ้นเชิง ? ข้าต้องทำสิ่งใดเพื่อให้เสี่ยวไป๋ยอมรับข้า ? ” โหยวเยว่กล่าวคำวิงวอนต่อเจี้ยนเฉิน

สั่นศีรษะของเขาด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ เจี้ยนเฉินตอบ “มันไม่มีอะไร หากเจ้าชอบเสี่ยวไป๋มาก แล้วในวันหนึ่ง เสี่ยวไป๋จะค่อย ๆ ยอมรับเจ้าเอง

ตอนนี้ เจ้าลูกเสือได้กินมันจนหมดแล้ว ขณะที่ลูกเสือจ้องมองที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาออดอ้อน

เจี้ยนเฉินหัวเราะ ก่อนที่จะลูบลงบนหัวของลูกเสือเบา ๆ “เสี่ยวเอ้อ เนื้อย่างเครื่องเทศ 5 ถาด ทำถาดให้ใหญ่

ขอรับ การตอบสนองความกระตือรือร้นของเสี่ยวเอ้อที่กลับมาอย่างรวดเร็ว กับจานอื่นเนื้อสำหรับลูกเสือ มา ด้วยกลิ่นหอมนั้น มันจึงถูกดึงดูดนัก ลูกเสือไม่อาจที่จะต้านทานได้อีกต่อไปและเริ่มที่จะทานเนื้อ

เสี่ยวเอ้อ เตรียมห้องที่ใหญ่ที่สุด คุณชายสองของตระกูลเฮมมิ่งจะมารับประทานอาหารกับคุณหนูสี่ของตระกูลหยุน ทันใดนั้นเสียงเรียกอาจจะได้ยินจากภายนอกโรงเตี้ยม เป็นชายที่เดินเข้ามาด้วยเสียงที่เรียกร้องความเคารพ

ขอรับ ข้าจะเตรียมห้องพักทันที ตระกูลเฮมมิ่งและตระกูลหยุนนั้นเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองเฟยหยาง เสี่ยวเอ้อรีบออกไปเพื่อเตรียมห้องพักทันที

หลังจากการบริการตกอยู่ในสภาพระส่ำระสาย ทหารหันไปรอบ ๆ เขา ให้รอยยิ้มกับคนภายนอกประตู คุณชายรอง คุณหนูสาม ถ้าท่านจะกรุณา ชายผู้หนึ่งที่อายุราว 20 ปี เดินสง่าอยู่บริเวณนั้น เขาสวมชุดเสื้อสีขาว ดวงตาของเขากวาดทั่วโรงเตี้ยมราวกับว่าทุกคนอยู่ใต้เขา

ทางด้านขวา เป็นสตรีนางหนึ่งกระโปรงสีชมพู ดูไร้เดียงสาและเงียบสงบ ที่ซึ่งอายุน้อยกว่าเขาสักเล็กน้อย — ประมาณสัก 18 ปี — แต่นางก็สวยงามเหลือเกิน ผิวขาวราวกับสำลี ดวงตาของนางที่ส่องประกายไปด้วยแสงแห่งปัญญา

หยุนเหลียน ให้เราขึ้นไปชั้นบน ชายรูปงามกล่าวกับหญิงสาวด้วยเสียงอ่อนโยน ตาของเขาซ่อนอะไรบางอย่าง

หญิงสาวรับคำอย่างอ่อนโยน เตรียมที่จะติดตามขึ้นไปที่ชั้นบน ภายในตาของนางสดใสและชาญฉลาด

เป็นกลุ่มที่เดินมาที่โต๊ะของเจี้ยนเฉิน สายตาของลูกเสือที่กินเนื้อย่างบนโต๊ะ จับสายตาของหญิงสาว นางไม่สามารถช่วย แต่ร้องออกมา เจ้าสัตว์น้อยช่างน่ารักอะไรเช่นนี้ !

เสียงร้องอย่างประหลาดใจของหญิงสาวดังขึ้น ขณะที่นางกำลังจ้องมองลูกเสือ “เจ้าตัวเล็กนี้จัดว่าน่ารัก หยุนเหลียน อีก 3 วันมันจะเป็นวันเกิดของเจ้า ทำไมข้าจะไม่มอบเจ้าสัตว์ตัวนี้ให้เป็นของขวัญกับเจ้ากันเล่า ? ” ชายผู้นั้นกล่าวออกด้วยท่าทียโส โดยไม่ได้ปรึกษาเจ้าของสำหรับการเจรจา มันราวกับว่าชายผู้นั้นถือว่าสัตว์เลี้ยงเป็นสมบัติส่วนตัวของเขาเอง

ในสายตาของเขา คนที่รับประทานภายในพื้นที่ส่วนกลางของโรงเตี้ยม หาได้เป็นคนที่ไม่ได้มีสถานะสูงส่ง ดังนั้น การนำสัตว์เลี้ยงตัวน้อยจากคนเหล่านี้จะเป็นงานง่าย เขาอาจจ่ายไม่กี่เหรียญม่วงสำหรับพวกเขาไป และทุกคนจะมีความสุข

คำพูดของเด็กหนุ่มนี้ ทำให้กลุ่มของเจี้ยนเฉินหรี่ตาแคบลง

เสี่ยวไป๋เป็นของเรา เรามิได้แม้จะยินยอม ทำไมเจ้าคิดว่าเราจะให้มันกับเจ้า ? เถี่ยต้าตอบสนองอย่างรวดเร็ว วิธีนี้ชายหนุ่มที่พูดคุยกันรู้สึกว่าเถี่ยต้านั้นกระทำสิ่งที่ไม่สมควรแก่เขา

คำพูดของเถี่ยต้าทำให้คุณชายผู้นั้นมีดวงตาที่มืดลง กับใบหน้าซึ่งรอยยิ้มที่เอื้อมไม่ถึงตาของเขา ข้ามองออกว่าเจ้ากลัวว่าข้าจะกดราคาสัตว์เลี้ยงตัวนี้ หรือไม่เจ้าก็เกรงว่าข้าจะไม่จ่ายเงินให้เจ้า ในเรื่องของราคา เจ้าพูดออกมาได้เลย เราย่อมสามารถ

ความคิดเห็น