ตอนที่ 57: คลุมถุงชน

ตอนที่ 57: คลุมถุงชน

เจี้ยนเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ลงก่อนที่จะเดิมไปที่ชั้นหนังสือ สายตาของเขากวาดไปทั่วชั้นหนังสือทีละเล่มก่อนที่จะเอาหนังสือเล่มหนึ่งออกมา เขาเดินไปที่กึ่งกลางของชั้นไปที่โต๊ะและนั่งลง หนังสือมีข้อมมูลเชิงลึกเช่นเดียวกับกับทักษะสำหรับการตัดผ่านช่วงคอขวด แม้แต่เซียนปฐพีก็ยังสามารถได้รับประโยชน์จากบันทึกที่เขียนไว้อย่างชัดเจนนี้ได้

แม้ว่าจะไม่ได้มีหนังสือมากที่ชั้นนี้ แต่คุณภาพของเนื้อหาด้านในนั้นมีมากมาย ถ้าหนังสือหนึ่งในนี้ถูกปล่อยออกไปสู่สายตาคนทั่วไป มันคงต้องเกินการฆ่าชิงเพื่อเอามันมาแน่

เจี้ยนเฉินพลิกหน้าหนังสือไปทีละหน้าในขณะที่เขาอ่านมัน ในไม่ช้าหนังสือก็ถูกอ่านจนจบ แล้วเจี้ยนเฉินก็จมอยู่ในห้วงสมาธิ หนังสืออะไรก็ตามที่เขาอ่านได้ช่วยเปิดโลกแห่งความเป็นไปได้ให้กับเขา ระบบการฝึกฝนของโลกนี้ได้ล้มล้างความรู้ระบบการฝึกฝนของโลกก่อนของเขา จากหนังสือเล่มนี้ เจี้ยนเฉินก็รู้สึกเหมือนเข้าใจในระบบการฝึกฝนของของโลกนี้มากขึ้นในตอนนี้

ไม่นานหลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็อ่านหนังสือสิบกว่าเล่มจากชั้นจบ หนังสือครึ่งหนึ่งที่เขาอ่านพูดถึงเชิงลึกในการฝึกฝนและปัญหาที่อาจพบ อีกครึ่งหนึ่งเป็นหนังสือที่เกี่ยวกับเทคนิคการฝึกฝน แต่เทคนิคที่แข็งแกร่งที่สุดเหล่านี้อยู่ในระดับปฐพีขั้นสูงเท่านั้น สิ่งที่เจี้ยนเฉินพบว่ามีประโยชน์ที่สุดคือจดหมายส่วนตัวของอาจารย์ใหญ่คนแรก ไบรอัน

สายตาของเจี้ยนเฉินกวาดไปที่กล่องเหรียญม่วง ตามที่อาจารย์ใหญ่บอกมา กล่องเหรียญม่วงนั้นมีทักษะระดับปฐพีขั้นต้นเก็บเอาไว้ แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะไม่รู้ว่าทักษะระดับปฐพีจะมีค่าเพียงใด แต่เขาก็รู้ว่ามันเป็นสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้

เพราะว่าทักษะระดับปฐพีนั้นเป็นทักษะที่แข็งแกร่งเป็นอันดับที่สองบนทวีปเทียนหยวน มีเพียงระดับที่สูงกว่าระดับเดียวคือระดับเซียน

เจี้ยนเฉินเปิดกล่องม่วงขึ้นช้า ๆ และเห็นเพียงหนังสือขนาดเท่าฝ่ามือด้านใน บนสุดของปกหนังสือมีคำเขียนว่า หัวใจสุตรา ที่เขียนไว้บนตัวหนังสือติดกัน ในตอนที่หนังสือสัมผัสถูกกับมือของเขา เจี้ยนเฉินก็รู้สึกถึงความนุ่มนวลที่เข้ามาในมือของเขา มันเหมือนว่ามันเป็นสัมผัสของความอุ่นของหนังสือแม้ว่าหนังสือจะไม่เคยถูกสัมผัสมาก่อน

หนังสือทำมาจากหนังสัตว์อสูรบางอย่าง มันอ่อนนุ่มและแข็งแกร่งซึ่งยากที่จะทำลายได้

เขาเอาหนังสือออกมาจากกล่องช้า ๆ และพลิกไปเพื่ออ่านมันอย่างระมัดระวัง เขากำลังอ่านมันด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดเพราะเจี้ยนเฉินรู้ว่านี่เป็นวิธีการฝึกฝนที่แข็งแกร่งและยากที่จะพบได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้วางแผนว่าจะฝึกฝนมันแต่แรก แต่การอ่านมันนั้นอย่างน้อยก็ทำให้เขาได้ประโยชน์ แม้ว่าเขาจะไม่มั่นใจว่าเขาจะพบบางอย่างที่มีค่าที่จะช่วยเขาในการแก้ปัญหาของเขาได้หรือไม่

สองชั่วยามต่อมา เจี้ยนเฉินก็ละสายตาจากหนังสือในที่สุด ในขณะที่เขาก้มหัวทำสมาธิอยู่ หลังจากที่เขามั่นใจว่าเขาจำเนื้อหาในหนังสือได้แล้ว เขาก็คืนมันกลับไปที่กล่องเดิมและจากนั้นเขาก็เดินกลับมาที่โต๊ะ

สายตาของเขามองไปที่ชั้นหนังสือก่อนที่ถอนหายใจออกมา เจี้ยนเฉินเดินลงมาด้านล่างอย่างไม่เสียใจ เพราะเขาได้ประโยชน์มากมายในวันนี้ที่หอหนังสือชั้นที่เจ็ด

ตอนที่เจี้ยนเฉินกำลังลงมา เขาก็มองไปที่หอหนังสือชั้นที่หก แม้ว่าหนังสือภายในชั้นที่หกจะไม่ได้มีค่าเท่าในชั้นที่เจ็ด แต่ประโยชน์จากความรู้ที่ได้จากมันก็ถือว่าดีเยี่ยม สำหรับเจี้ยนเฉินแล้ว คนรุ่นก่อนนั้นเป็นคนส่งต่อความรู้และข้อมูลเชิงลึกของพวกเขาลงไปในหนังสือเหล่านั้น ดังนั้นความรู้จึงเป็นสิ่งที่มีประโยชน์

เจี้ยนเฉินได้รู้เรื่องสมบัติจิตวิญญาณหลายอย่างของทวีปเทียนหยวน ซึ่งข้อมูลเหล่านี้ไม่สามารถหาได้ที่หอหนังสือห้าชั้นแรก

ในตอนที่เจี้ยนเฉินเดินออกมาจากหอหนังสือ ท้องฟ้าก็มืดแล้ว เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขาได้ใช้เวลาทั้งวันไปในหอหนังสือ เขาลืมแม้แต่ความหิว

“จ้อก…” ในตอนนี้เอง ท้องของเจี้ยนเฉินก็ส่งเสียงดังออกมาอย่างกะทันหัน

เจี้ยนเฉินลูบท้องตัวเองที่ว่างเปล่าซึ่งมันก็เริ่มปวดนิด ๆ เขาอดยิ้มไม่ได้ และจากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องอาหาร

หลังจากที่กินข้าวเย็นอย่างเร็วแล้ว เจี้ยนเฉินก็กลับไปที่หอ ระหว่างทาง เขาได้เจอกับสายตาของศิษย์หลายคน มันมีทั้งความอิจฉา ริษยา ความเคารพ และท่าทางอื่น ๆ ในสายตาของพวกนั้น

เจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจรอบ ๆ และเดินไปที่หอโดยไม่ได้มองไปที่ใดเลย หลังจากที่เขาเข้าไปในหอ เขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยไกล ๆ ยืนอยู่ที่หน้าห้องของเขา เขารู้สึกโล่งใจเมื่อรู้ว่านั่นคือพี่ชายของเขา เจียงหยางหู่

“มันก็ดึกมากแล้ว แต่ท่านพี่ก็ยังรอข้ากลับมาอีก มีบางอย่างเร่งด่วนที่เขาต้องการจะบอกข้าหรือเปล่า?” เจี้ยนเฉินเดาในใจ เขารีบเดินไปที่นั่น

“ท่านพี่ มันก็ดึกมากแล้ว ทำไมท่านถึงรอข้าอยู่ที่นี่? อะไรที่ทำให้ท่านต้องพูดคุยในวันนี้เลยหรือ ? ” เจียนฉินถามในขณะที่เขาเดินไปหาเจียงหยางหู่

เมื่อได้เห็นเจี้ยนเฉินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาขมขื่น และเขาก็พูดพร้อมถอนหายใจ “เห้อ… น้องสี่ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาซะที เจ้าไปไหนกันวันนี้ ? ข้าตามหาเกือบทั่วทั้งสำนัก แต่ข้าก็หาเจ้าไม่พบ ข้าก็เลยมารอเจ้าอยู่ที่นี่ทั้งวันจนถึงตอนนี้”