ตอนที่ 586

ตอนที่ 586: ความตกใจของราชา

เค้นรอยยิ้มออก เจี้ยนเฉิน กล่าว ไป๋เหลียน เจ้าคิดน้อยเกินไป ข้าก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างที่เจ้าหรือไม่ ตัวข้านั้นไม่ได้อยู่ยงคงกระพัน ความจริงแล้วมันมีภาระมากมายบนบ่าของข้า .

ด้วยการกระพริบตา ไป๋เหลียนจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างสงสัย พี่ชาย แล้วภาระบนบ่าของท่านคืออะไร ?

พ่นลมหายใจออกมาจากริมฝีปากของเจี้ยนเฉิน เขาไม่ได้ต้องการจะหารือเกี่ยวกับปัญหานี้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะเปลี่ยนเรื่อง ไป๋เหลียน แต่ความสามารถของเจ้าสำหรับการบ่มเพาะพลังนั้นไม่อาจตัดสิน มีสมบัติสวรรค์มากมายที่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ รอจนกว่าเราจะเจอใคร ข้าจะซื้อให้เจ้าและดูว่าเจ้าจะพบโอกาสในการบ่มเพาะพลัง”

สมบัติสวรรค์ที่สามารถทำอย่างนี้ได้จะต้องเป็นสมบัติโบราณมากในยุคนั้น และมันอยู่ห่างไกลและมีไม่กี่อย่างบนทวีป และแต่ละชิ้นจะมีมูลค่าสูงนัก เทียบเท่าได้กับเมือง ๆ หนึ่ง มันมีราคาสูงยิ่งและไม่อาจหาได้โดยง่ายภายในอาณาจักร เช่น อาณาจักรเกอซุนหรืออาณาจักรวายุครามก็ไม่มีโอกาสได้พบเจอ มันเป็นสิ่งที่หาได้ยากจริง แต่ละชิ้นหาได้ยากยิ่งนัก เป็นตู่กูเฟิงซึ่งปกติมักจะเงียบเป็นผู้ที่กล่าวออกมา

รอจนกว่าเราจะมีโอกาสที่จะสำรวจ ข้าจะทำให้ดีที่สุด และค้นหาสมบัติสวรรค์ เจี้ยนเฉินหัวเราะ ณ ตอนนี้ เจี้ยนเฉินมีเงินตรามากมาย การสูญเสียเงินเพื่อให้ได้มาซึ่งสมบัติสวรรค์นั่นไม่ได้เป็นสิ่งที่กวนใจเขาเลย

และแม้แต่ไป๋เหลียนก็รู้สึกอบอุ่น ความอบอุ่นในใจผุดขึ้นในใจของนางและรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนาง เมื่อนางเห็นความห่วงใย การดูแลจากเจี้ยนเฉินที่มีต่อนาง

หลังจากที่กล่าวจบ เจี้ยนเฉินหันความสนใจของเขาไปที่เถี่ยต้า ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนด้านบนของสัตว์อสูรของเขา

ได้รู้จักเถี่ยต้า นิสัยและท่าทางของเขา เจี้ยนเฉินบอกได้เลยว่า มันก็ยังต้องใช้เวลาอีกนานกว่าที่เถี่ยต้าจะสามารถอยู่รอดในทวีปได้

เถี่ยต้า ทั้งหมดที่เจ้าเห็นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของทวีปเทียนหยวน ทวีปนี้เป็นทวีปที่แข็งแกร่ง และมีเพียงคนที่แข็งแกร่งที่มีสิทธิพูด เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ เจ้าต้องเข้มแข็งและเปี่ยมด้วยพลัง ไม่จำเป็นในการพูดคุยใด ๆ เจี้ยนเฉินพูด

ใบหน้าสิ้นหวังได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อเขามองดูเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉิน โลกมันก็โหดร้ายเกินไป ข้ารู้สึกว่า ที่นี่เป็นแผ่นดินของพวกโจรเร่ร่อน

นั่นคือความคล้ายคลึง โลกจะเป็นอย่างนี้เสมอ หากไม่มีพลัง เจ้าจะถูกกลั่นแกล้งจากคนอื่น ด้วยพลังอำนาจที่แข็งแกร่งแล้วทุกคนจะกลัวและจะไม่กล้าล่วงเกินเจ้า เจ้าเองก็เห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้นในตระกูลกริฟ มันเป็นหลักฐานที่เพียงพอ เจี้ยนเฉินหัวเราะ

ฮ่า ๆ เจ้าตัวยักษ์ เจ้าตัวปากมาก ร่างยักษ์แต่หัวใจบริสุทธิ์ . . . หมิงตงหัวเราะ

เถี่ยต้าได้เพียงมองหน้าเมื่อคำพูดของหมิงตงเรียกความสนใจของเขา แต่แทนที่จะพูดจากตอบโต้กลับไป เถี่ยต้ายังคงเลือกที่จะเงียบ

ดวงตาของเจี้ยนเฉินมองไปที่โหยวเยว่ ที่ด้านข้างของเขา นางสวมเสื้อคลุมสีขาว ด้วยท่าทีสูงส่ง นางถูกสงสัยอย่างง่ายดายว่าเป็นองค์หญิง นางงดงามและเป็นสตรีที่อยู่ระดับบนของอาณาจักร

ความรู้สึกผิดในสายตาของเขา แต่นางเป็นคู่หมั้นของเขา แต่เขามีความคิดว่าเขาจะปฏิบัติกับนางตอนนี้ ในความคิดของเขา เขามีความคิด แต่นั่นไม่ใช่วิธีปฏิบัติที่ดีต่อนาง นางชอบเขาและพ่อแม่ของเขาได้หมั้นหมายกับเขากับโหยวเยว่ แต่สำหรับเขา นางไม่ได้มีความสำคัญใด ๆ เลย

ตอนนี้ เขามีประสบการณ์ชีวิตบนเทียนหยวนทวีปด้วยตัวเอง เจี้ยนเฉินก็มีศัตรูมากมาย ศัตรูบางส่วนเป็นเซียนผู้คุมกฎที่แยกตัวอย่างสันโดษ คนเหล่านี้สร้างความตึงเครียดนัก – ภาระที่หนักปรากฏบนบ่าของเขา มันอาจเป็นภูเขา เพื่อประโยชน์ในการปรับปรุงความแข็งแกร่งของตัวเอง เจี้ยนเฉินต้องทิ้งความไม่จำเป็นใด ๆ ไป

การเป็นมดในสายตาของเซียนผู้คุมกฎ นี่คือบางสิ่งที่เจี้ยนเฉินรับรู้ และเขาก็รู้ว่าถ้าเขามีความแข็งแกร่งระดับเซียนผู้คุมกฎ ภายในทวีปนั้นย่อมไม่มีใครเทียบเทียมได้

ทว่าการเป็นเซียนผู้คุมกฎนั้นมันไม่ได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น แม้ว่าเขาจะอยู่ภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อดูดซับพลัง ทว่าเจี้ยนเฉินยังคงมีหนทางยาวไปก่อนที่เขาจะมาตัดผ่าน

โหยวเยว่มีใบหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อนาง สังเกตเห็นเจี้ยนเฉินใส่ใจจ้องมองนางด้วยท่าทีระมัดระวัง นางกระซิบกับเขาว่า เจี้ยนเฉิน เจ้ามีอะไรจะพูดหรือ ?

ราวกับถูกปลุกให้ตื่น เจี้ยนเฉินส่งยิ้มพราวให้นาง “โหยวเยว่ นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเดินทางในทวีปเช่นกัน เจ้าคุ้นเคยกับวิถีชีวิตของนักเดินทางตอนนี้หรือยัง ?

รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าของโหยวเยว่ นางกล่าวว่า ข้าค่อนข้างรักชีวิตแบบนี้ ข้าได้สัมผัสและเห็นสิ่งที่แปลกใหม่ในโลกนี้ ซึ่งแตกต่างจากสิ่งที่มีให้เห็นในพระราชวัง ทุก ๆ วันนั้นเต็มไปด้วยความน่าเบื่อและเต็มไปด้วยฉากเดียวกัน กระทั่งออกจากพระราชวังก็ลำบาก

ที่ผ่านมา ข้าได้เห็นสิ่งที่โลกอาจจะมองผ่านหนังสือซึ่งทำให้ข้าต้องการที่จะเดินทางข้ามทวีป และตอนนี้ข้าสามารถดูสถานที่ท่องเที่ยวสำหรับตัวเอง โหยวเยว่ยิ้มอย่างมีความสุข

โลกนั้นมันงดงาม แต่มันก็มีอันตรายแอบแฝงอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทุกที่ในโลกมีความเสี่ยงและอันตรายอย่างไม่มีที่สิ้นสุดขึ้น มันมีการต่อสู้จนถึงตาย ทุก ๆ วันเป็นวันที่มีผู้คนล้มตาย . . . ชีวิตที่สงบสุขนั้นหาได้ยากนัก”