ตอนที่ 592

ตอนที่ 592: หัวหน้าตระกูลหวงกู่

เพื่อที่จะรักษาบาดแผลในใจของโหยวเยว่ เจี้ยนเฉินไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาซ่อนตัวจากโลก ทั้ง ๆ ที่พ่อแม่ของเขายังไม่เคยได้ยินข้อมูลนี้ เจี้ยนเฉินรู้ว่าถ้าเขาซ่อนความลับของเขาเช่นนี้ จะช่วยยืนยันความกังวลในใจของโหยวเยว่ได้ นั่นคือสิ่งที่เจี้ยนเฉินต้องการหลีกเลี่ยง

น้ำตาของโหยวเยว่หยุดไหลอย่างสิ้นเชิงเมื่อนางฟังคำพูดของเจี้ยนเฉิน ดวงตาที่วาววับบนใบหน้าที่สวยงามของนางจ้องเขม็งไปที่เจี้ยนเฉินในความเงียบ ในที่สุดนางก็เข้าใจ ในขณะนี้ว่าความกดดันอันยิ่งใหญ่ที่เจี้ยนเฉินได้พูดถึงเสมอและสิ่งที่อันตรายยิ่งใหญ่กำลังรออยู่ข้างหน้าเขา

เซียนผู้คุมกฎเป็นคนที่ลึกซึ้ง หยั่งไม่ถึง ในสายตาของโหยวเยว่ พวกเขาเป็นคนในตำนานเก่าแก่ มีเพียงไม่กี่คนในทวีปเท่านั้นที่สามารถเผชิญหน้ากับพวกเขาได้

เจี้ยนเฉินเป็นฝ่ายตรงกันข้ามได้สร้างความเสียหายให้กับศัตรูระดับเซียนผู้คุมกฎซึ่งอาจมีถึงสองหรือสามคน ! ความกลัวนั้นเองติดอยู่ในใจของนาง และนางกังวลต่อเจี้ยนเฉิน

เขากุมมือโหยวเยว่อย่างแน่นหนา เป็นครั้งแรกสำหรับเขาที่ได้สัมผัสถึงความนุ่มนวลของฝ่ามือหยกคู่นั้น มันเป็นความรู้สึกนุ่มนวลมาก แต่เจี้ยนเฉินไม่ให้ความสำคัญกับรายละเอียดมากนัก แต่เขากลับจ้องมองโหยวเยว่ด้วยท่าทางที่เข้มงวด โหยวเยว่ ข้าไม่ได้บอกแม้กระทั่งพ่อแม่ของข้า ดังนั้นข้าหวังว่า เจ้าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าปล่อยให้แม่ของข้ารู้รายละเอียดทั้งหมด เซียนผู้คุมกฎนั้นร้ายแรงเกินไปสำหรับตระกูลเจียงหยางที่ยังไม่มั่นคง ข้าไม่ต้องการให้ตระกูลต้องกังวลกับข้า

อย่างมึนงง โหยวเยว่ยังคงจ้องที่เจี้ยนเฉิน ความทุกข์ร้อนและความเศร้าโศกที่นางรู้สึกได้หายไปอย่างสิ้นเชิง แต่ตอนนี้ความห่วงใยและความกังวลก็เปลี่ยนไป

ข้า – ข้าขอโทษเจี้ยนเฉิน ข้าไม่ทราบ … ว่ามันใหญ่หลวงขนาดนี้ โหยวเยว่

ให้รอยยิ้มเล็ก ๆ เจี้ยนเฉินส่ายหัว โหยวเยว่ มันจะดีที่สุดที่เจ้าเข้าใจ ความเกลียดชังระหว่างสองครอบครัวและข้าไม่สามารถประนีประนอมได้ ถ้าไม่มีเรื่องนี้ได้รับการแก้ไข ข้าก็ไม่อยากเสียเวลา กับการเริ่มต้นสร้างครอบครัวด้วยตัวเอง

ในตอนนี้โหยวเยว่รู้สึกดีขึ้นกว่าตอนที่นางเพิ่งเข้ามาในห้องและปล่อยให้เจี้ยนเฉินกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างสงบ อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เจี้ยนเฉินเดินเข้าไปในห้องรับแขก ภาพร่างของเขาก็แข็งไป และมีแสงจ้าในดวงตาของเขา ราวกับกำลังสะท้อนแสงของดาบ

นั่งอยู่ในห้อง เป็นชายที่แต่งตัวในชุดคลุมสีฟ้าที่ด้านหลังของเขา หันหลังให้กับเจี้ยนเฉิน นั่งอยู่ที่โต๊ะ เขาดื่มชาอยู่คนเดียว

ชายคนนี้มีผมยาวสีดำที่สยายลงมา เขาก็ดูเหมือนจะเป็นคนปกติที่ไม่มีลักษณะโดดเด่นใด ๆ

อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินได้แต่จ้องมองอย่างจริงจังเหมือนกับเตรียมพร้อมที่จะดำเนินการเป็นศัตรูในทุกขณะ ที่ซึ่งเจี้ยนเฉินไม่อาจที่จะสังเกตได้ และหากไม่เห็นด้วยกับตัวเขาเอง เจี้ยนเฉินคงจะมองข้ามคนผู้นี้

คนเดียวที่เจี้ยนเฉินไม่อาจสัมผัสได้ เช่นนั้นจะต้องเป็นเซียนผู้คุมกฎ

การมีเซียนผู้คุมกฎปรากฏตัวในห้องของตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เจี้ยนเฉินได้แต่กังวล

ท่านเป็นใคร ? เจี้ยนเฉินถาม ขณะที่เขาขยับมือขวาของเขาไว้ข้างหลังเพื่อจับหยกไว้ในมือ เนื่องจากเขาไม่สามารถสู้กับเซียนผู้คุมกฎได้ ดังนั้นทางเลือกเดียวของเขา ก็คือการขอความช่วยเหลือจากบรรพชนตระกูลหวง

เฮ้ น้องชาย ไม่ต้องกลัวเลย ชายชราคนนี้มาเยี่ยมชมอย่างกะทันหัน ถ้าข้ารบกวนเจ้า โปรดยกโทษให้ข้าด้วย เสียงแหบดังออกมาจากออกมาจากปากของชายชราในเสื้อสีฟ้า แต่เขายังนั่งอยู่ที่โต๊ะ ด้านหลังของเขายังคงเผชิญกับเจี้ยนเฉิน

รังสีที่เป็นปฏิปักษ์รอบ ๆ ตัวของเจี้ยนเฉินค่อย ๆ จางหายไปเล็กน้อย ขณะจ้องมองที่ด้านหลังของชายคนนั้นว่า ท่านเป็นใคร ?

ถ้าต้องการที่จะรู้ว่าข้าเป็นใคร ข้าจะบอกเจ้า เด็กสาวแซ่หวงได้บอกเจ้าเกี่ยวกับการที่นางมีอาจารย์แล้ว นั่นคือข้า ข้าเป็นอาจารย์ของนาง ชายคนนั้นตอบ

เจี้ยนเฉินรู้สึกทึ่งและสายตาของเขาสะท้อนความประหลาดใจดังกล่าว ท่านเป็นหัวหน้าตระกูลหวงกู่ ?

ถูกต้อง นั่นคือข้า !

ด้วยความเป็นตัวตนของเขา ได้รับการยืนยันแล้ว เจี้ยนเฉินจึงถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งใจ แม้ว่าเซียนผู้คุมกฏเป็นแหล่งที่มาของแรงกดดันให้กับเขา อย่างน้อยคนผู้นี้ก็ไม่ใช่ศัตรูของเขา

น้องชายตัวน้อยมานั่งและให้เราคุยกันเถอะ ชายผู้นี้แนะนำ

กลับกลายเป็นท่าทีสงบและง่ายของเขา เจี้ยนเฉินเดินไปที่ที่นั่งด้านอื่น ๆ ของชายคนนั้นและนั่งลง ตรงไปเจี้ยนเฉินสามารถมองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นได้ ใบหน้าดูธรรมดามาก ๆ เต็มไปด้วยริ้วรอยเนื่องจากอายุ ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือตราประทับสีฟ้าเพียงหนึ่งนั่งอยู่ตรงกลางหน้าผาก แต่มันยากที่จะทำให้ภาพมีความชัดเจน เนื่องจากมันเต็มไปด้วยริ้วรอย