ตอนที่ 594

ตอนที่ 594 รีบรุดไปอาณาจักรอินทรีสวรรค์

ไทเนสรีบรุดกลับไปอาณาจักรอินทรีสวรรค์ในทันที ด้วยคุณค่าของโลหะผสมทังสเตน เขาไม่อาจละความพยายามและเพิกเฉยต่อความมั่งคั่งเช่นนี้ได้ ไม่มีเซียนสวรรค์มาปกป้องมัน ดังนั้นเจียนเฉิงจึงรู้สึกไม่สบายใจในเรื่องนี้ เขากลัวว่าข่าวจะรั่วไหล

เดินไปรอบ ๆ ห้องด้วยมือที่ไพล่อยู่ด้านหลังของเขา จิตใจของเจี้ยนเฉินจดจ่ออยู่กับความคิดเกี่ยวกับวิธีจัดการกับโลหะผสมทังสเตน ไม่รู้ตัวว่าลูกเสือตัวเล็ก ๆ กระโดดลงบนไหล่ของเขาและจ้องมองเขา ดวงตาที่สดใสของมันที่ทอประกาย

ดูเหมือนว่าข้าจะต้องนำกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีไปยังอาณาจักรอินทรีสวรรค์ เจี้ยนเฉินกล่าวสรุป

หลังจากที่คิดกับตัวเองอีกครึ่งชั่วยาม เจี้ยนเฉินออกจากห้องเพื่อกล่าวกับมารดา ก่อนที่จะออกจากตระกูลเจียงหยาง

อาหารทุกจานได้รับการจัดวางไว้อย่างสวยงามบนโต๊ะ ที่เจี้ยนเฉิน เจียงหยางป้า ไป๋หยุนเทียน และฮูหยินของบิดาอีก 3 คน พวกเขานั่งอยู่ด้วยกันและพูดคุยกัน ข้อเท็จจริงที่ว่าเจี้ยนเฉินเป็นหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ได้รับการเปิดเผยกับป้าของเขาแล้ว แต่ก็ยังเป็นเรื่องที่น่างุนงงมากที่คิดว่าเขาเป็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิทั้งของอาณาจักรฉินหวงและอาณาจักรเกอซุนด้วย

หลังจากถูกสอบปากคำโดยป้าของเขา เจี้ยนเฉินอธิบายทุกสิ่งอย่างใจเย็น โดยไม่มีความลับใด ๆ เกี่ยวกับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีกับมารดาของเขาเลย

เซียงเอ๋อ เจ้าได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ถ้าเคนดัลช่วยชีวิตเจ้า เจ้าก็ต้องปฏิบัติตามสัญญาที่เจ้าให้ไว้ เจียงหยางป้าอนุมัติ

เซียงเอ๋อ ในเวลาเดินทางไปข้างนอก เจ้าเคยเจอข่าวเรื่องพี่สาวของเจ้าบ้างหรือไม่ ? ไป๋หยุนเทียนโพล่งออกมา

เจี้ยนเฉินได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเสียใจ เขาได้แต่ถอนหายใจออก ท่านแม่ ลูกได้ค้นหาอย่างสุดความสามารถ แต่ทว่า มันก็ไม่ได้ข่าวคราวเลย

ใบหน้าของหยูเฟิงหยางเริ่มเศร้ามากขึ้น จากคำพูดของเขาว่า เจ้าลูกไร้เดียงสา รู้ดีว่า มันไกลจากสถานที่ที่นางหลบหนีไป ทำไมนางถึงไม่ส่งจดหมายกลับบ้าน ? แม้ตอนนี้ ข้าก็ไม่มีจดหมายสักฉบับหนึ่งจากนางและไม่มีอะไรที่จะบอกได้ว่า หมิงเยว่ของข้าไปที่ไหน … ถ้านาง … หลังจากพูดมาได้ครึ่งหนึ่ง หยูเฟิงหยานไม่สามารถหยุดยั้งตัวเองจากการร้องไห้ได้ บุตรสาวของนางเองได้จากตระกูลไปอย่างไร้ร่องรอยหรือการแจ้งเตือนล่วงหน้า ทำให้นางรู้สึกกังวลอย่างมากและกลัวเรื่องความเป็นอยู่ของบุตรสาว

หลังจากนั้นราวกับว่าทุกสิ่งตกอยู่ในความเงียบงัน แต่ละคนนั่งอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าเศร้าหมอง ทุกคนที่โต๊ะนี้ นอกจากเจี้ยนเฉิน ก็มีทั้งป้าหรือแม่ของเจียงหยางหมิงเยว่และได้เห็นนางเติบโตตั้งแต่แรก การหายตัวไปของนางทำให้คนเหล่านี้ต่างวิตกมาก เจี้ยนเฉินหายไปเพียงครั้งเดียว แต่เขากลับมีสถานการณ์ที่แตกต่างและได้หวนกลับมา

ท่านป้าสอง โปรดระงับความเสียใจ พี่รองเป็นคนโชคดีเสมอ นางจะไม่เจอปัญหาใด ๆ มองดูข้าสิ ข้าออกจากอาณาจักรเกอซุนไปหลายปีเพียงลำพัง ข้ายังรอดปลอดภัยกลับมาเลย เจี้ยนเฉินปลอบโยนนางแต่ไร้ประโยชน์ หยูเฟิงหยานและคนอื่น ๆ ก็ไม่คิดว่าเจียงหยางหมิงเยว่มีความสามารถเช่นเดียวกับเจี้ยนเฉิน

ผู้หญิงตัวคนเดียวที่ออกเดินทางท่องไปในทวีปนี้เพียงลำพังนั้นมีอันตรายมากกว่าผู้ชายหลายเท่าตัว ทหารรับจ้างและโจรที่น่ารังเกียจทุกประเภทต่างเดินเตร่ในทวีป ก็จะไม่เป็นเรื่องผิดปกติสำหรับพวกเขาที่จะทำตามความปรารถนาของพวกเขาสำหรับเรื่องของผู้หญิง

เฮ้อ บุตรสาวของข้าถูกเลี้ยงดูมาโดยไม่มีใครขัดใจนาง เราต้องโทษว่า ถ้าเราไม่พยายามบังคับให้นางแต่งงาน นางก็คงจะไม่ได้หนีออกจากบ้านไป เจียงหยางป้าถอนหายใจด้วยความเสียใจ

ท่านพ่อ ท่านป้ารอง วางใจเถิด แน่นอนข้าหาส่งคนของข้าไปตรวจสอบทั้งทวีปเพื่อตามหาพี่รอง เจี้ยนเฉินกล่าวด้วยความเฉลียวฉลาด ตอนที่ยังเยาว์วัย เจียงหยางหมิงเยว่ได้ให้ความสำคัญกับเขามากและเขาได้จากคฤหาสน์เจียงหยางด้วยความรู้สึกประทับอย่างลึกซึ้งในตัวนาง การหายตัวไปของเจียงหยางหมิงเยว่ทำให้เขารู้สึกเศร้าหมอง

ลืมไปเถอะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ เราปล่องวางมันไป มันไม่มีอะไรที่จะแสดงให้เห็นถึงความพยายามของเรา เจียงหยางป้าถอนหายใจ ก่อนที่จะหันไปหาเจี้ยนเฉินว่า เซียงเอ๋อ พ่อของเจ้ายังคงมีบางอย่างที่หวังว่าเจ้าจะเห็นด้วย

เจ้ากับป้าสามของเจ้า หลิงหลง นั้น ข้ารู้ดีว่าพวกเจ้าไม่ค่อยถูกกัน ป้าสามของเจ้าไม่มีความอดทนในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ เนื่องจากประสบการณ์ที่นางมีในอดีต นางทำให้เจ้าต้องตกระกำลำบากมาช่วงหนึ่ง แต่ตอนนี้นางกับพี่สามของเจ้ารู้สึกผิดกับการกระทำของพวกเขา พวกเขาไม่ได้รับประทานอาหารกับครอบครัวที่เหลือเพราะความรู้สึกผิดของพวกเขา พ่อของเจ้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจและยกโทษให้ป้าสามของเจ้า เจียงหยางป้าพูด น้ำเสียงของเขาฟังดูอ้อนวอนเล็กน้อย มันเป็นน้ำเสียงที่หายากมาก โดยเฉพาะกับคนที่เป็นหัวหน้าครอบครัว

เจี้ยนเฉินยินดีที่จะเห็นด้วยกับคำขอของบิดาของเขา เขาไม่รู้สึกผิดหวังกับการกระทำของป้าสาม พวกเขาเป็นครอบครัวที่มีสิทธิ์และเจี้ยนเฉินรู้สึกหดหู่ใจที่จะทำลายครอบครัวที่อบอุ่นด้วยความที่เขาไม่ได้ใส่ใจ

ความจริงที่ว่าเขายินดีที่จะปล่อยให้เรื่องราวให้มันผ่านไป

ต่อจากนั้น เจี้ยนเฉินหยิบสุราร้อยพงไพรที่ราชาวานรให้ไว้กับเขา เมื่อเทลงจอกอย่างเท่าเทียมกัน เขาแจกจ่ายให้ทุกคนทั่วโต๊ะ ทันทีที่ทุกคนหยิบจิบ พวกเขารู้สึกว่าพลังภายในของพวกเขาระเบิดขึ้นด้วยพลังที่เพิ่งค้นพบ เมื่อสามเดือนก่อน เจียงหยางป้าได้กลายเป็นเซียนปฐพีวัฏจักรที่ 2 มาตอนนี้เขาก้าวเข้าสู่วัฎจักรที่ 3 ด้วยความช่วยเหลือของสุรา !

กระทั่งไป๋ยู่ซวงและหลิงหลง ทั้งสองก็รู้สึกตัวเองกำลังเติบโต ก้าวกระโดดเข้าสู่ระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูง กระทั่งไป๋หยุนเทียนก็รู้สึกได้ถึงประโยชน์ที่ได้รับจากมัน ตอนนี้นางที่เคยเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 3 แต่เพียงจิบเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้นางฝึกฝนอย่างหนักก่อนที่จะผลักดันให้นางก้าวเข้าสู่ระดับ 4