ตอนที่ 622: พลังบรรพกาลที่น่ากลัว

เจี้ยนเฉินหันไปมองลูกสัตว์อสูรในมือของหวังยี่เฟิง ลูกสัตว์อสูรตัวนี้มีสีดำสนิทและมีขนาดเท่า ๆ กับลูกเสือของเขา ปีกของมันดูเหมือนราวกับว่าพวกมันทำจากเหล็กแข็ง และดูคล้ายกับนกอินทรีที่มีคมเฉกเช่นดาบ

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรปีกเหล็กนี้เป็นเช่นทารกแรกเกิด มันแทบไม่มีสติปัญญาใด ๆ และไม่ได้รับรู้ถึงอันตรายแม้แต่เพียงน้อยนิด ในขณะนั้นมันกำลังนอนอย่างสงบในแขนของหวังยี่เฟิง มันแทบไม่ทราบว่าผู้ชายที่ถือมันได้ฆ่าแม่ของมัน

ลูกสัตว์อสูรระดับ 5 ที่สามารถบินได้นั้นยากที่จะได้รับ หากพวกมันได้รับการฝึกฝนอย่างพิถีพิถันตั้งแต่เยาว์จนเติบใหญ่ มันจะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม การขี่สัตว์อสูรแบบบินได้มีความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับมัน จะเป็นการดีที่สุดสำหรับเซียนสวรรค์ที่จะใช้มัน เจี้ยนเฉินกล่าว

หวังยี่เฟิงหัวเราะตอบสนอง ข้าเข้าใจแนวเหตุผลที่ว่าธรรมชาติของสัตว์อสูรนั้นดุร้าย ซึ่งมักจะนำไปสู่ความสับสนวุ่นวาย ข้าได้ยินมาว่าสัตว์อสูรที่หลุดการควบคุมของตัวเอง ทำให้ผู้ขับขี่ของพวกมันดิ่งไปสู่ความตายของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ข้าแน่ใจว่าข้าจะสามารถเข้าถึงระดับสูงสุดในการควบคุมมันได้ ด้วยเหตุนี้ เหตุการณ์ดังกล่าวจะไม่เกิดขึ้น ไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม สัตว์อสูรปีกเหล็กเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 เมื่อสติปัญญาของพวกมันเติบโตขึ้น พวกมันจะมีเสถียรภาพมากขึ้นกว่าที่ต่างจากสัตว์ที่มีระดับพลังต่ำกว่าดังนั้น โอกาสที่จะสูญเสียการควบคุมตัวเองจะต่ำมาก

เจี้ยนเฉินพยักหน้าลงอย่างเห็นด้วย สิ่งที่เจ้าพูดนั้นเหมาะสม อย่างไรก็ตามเจ้าต้องใช้ประโยชน์จากวัยเด็กของอสูรปีกเหล็กและดูแลอย่างดี ถ้ามันโตเต็มที่ก่อนที่เจ้าจะทำให้มันเชื่อง มันก็จะกลายเป็นเรื่องยากขึ้นเท่านั้น

ข้ารู้ ตอนนี้ข้าจะปฏิบัติกับเด็กเล็กตัวนี้เหมือนกับว่าเป็นลูกของข้าเอง ข้าจะรักมันอย่างสุดซึ้ง หวังยี่เฟิงหัวเราะ

ขณะที่เดินทางเจี้ยนเฉินและหวังยี่เฟิงพูดคุยกัน ระหว่างทางพวกเขาได้พูดคุยเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ มากมาย ทำให้เจี้ยนเฉินเข้าใจในตัวหวังยี่เฟิงมากยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินไม่ได้ถามเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของเขาก่อน ซึ่งหมายความว่ายังคงเป็นเรื่องลึกลับต่อเขา นั่นเป็นเพราะเมื่อมีคนตอบคำถามดังกล่าว เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะถามคำถามเดียวกันกับผู้พูด อย่าถาม อย่าบอก นั่นคือวิธีที่จะเลี่ยงคำตอบ

ฐานของตระกูลเฮยหยุนอยู่ในเมืองชั้นหนึ่งห่างออกไปประมาณ 5,000 กิโลเมตร เมื่อเจี้ยนเฉินกับหวังยี่เฟิงบินผ่านอากาศก็ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วยามที่จะมาถึงเมืองที่เจริญรุ่งเรือง หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินเดินทางไปยังคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่หวังยี่เฟิงชี้บอกเขา เขาลอยอยู่เหนืออากาศประมาณ 500 เมตร

ความจริงที่ว่าเจี้ยนเฉินกำลังใช้ธาตุลมในการเดินทาง ได้ดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมากจากด้านล่างได้อย่างง่ายดาย พวกเขาแต่ละคนชี้ไปที่ร่างซึ่งลอยอยู่ในอากาศและเริ่มซุบซิบ

อาณาจักรเทียนสิงเป็นอาณาจักรที่สามารถกล่าวได้ว่า อยู่ในกลุ่มชนกลุ่มน้อยที่อยู่ไกล่เกลี่ย มันแข็งแกร่งกว่าอาณาจักรอินทรีสวรรค์เพียงเล็กน้อย และเซียนสวรรค์อาจถือได้ว่ามีตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่ที่นี่ เมื่อใดก็ตาม ยามเมื่อคนเหล่านี้ปรากฏในที่สาธารณะ พวกเขาจะถูกจับจ้องโดยสายตาของคนจำนวนมาก

ภายใต้ความเข้าใจของเจี้ยนเฉิน หวังยี่เฟิงสามารถชี้ไปที่คฤหาสน์ใต้เขาและพูดว่า เป็นสถานที่แห่งนี้ นี่คือคฤหาสน์ของตระกูลเฮยหยุน

โดยไม่จำเป็นต้องถามหวังยี่เฟิง เจี้ยนเฉินสามารถบอกได้ว่าคฤหาสน์นี้เป็นฐานปฏิบัติการของตระกูลเฮยหยุนจริง ๆ นั่นเป็นเพราะว่าเจี้ยนเฉินได้หาสถานที่นี้พร้อมกับการปรากฏตัวของเขาและมีความคิดที่ชัดเจนเกี่ยวกับภูมิประเทศ ที่ด้านบนของประตูทางเข้า มีป้ายบอกว่าพวกเขาอยู่ที่นี่

ภายในคฤหาสน์ เจี้ยนเฉินสามารถตรวจสอบเซียนสวรรค์สวรรค์ทั้งสามที่อยู่ภายใน หนึ่งในนั้นเป็นคนที่เดียวกับคนที่พยายามหยุดเขาภายในหุบเขาหมื่นพิษและพยายามเอาลูกเสือไปจากเขา

ตระกูลเฮยหยุน ข้า เจี้ยนเฉิน เป็นคนที่รักษาคำพูด ข้ามาเพื่อจัดการกับความบาดหมางที่เกิดขึ้นระหว่างเราปีที่แล้ว และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะไม่มีตระกูลเฮยหยุนอีกเลย เจี้ยนเฉินหัวเราะอย่างอ่อนโยน ด้วยพลังที่ปรากฏในมือของเขา พลังงานของโลกพุ่งออกมาด้วยความเร็วที่รวดเร็ว เพื่อรวบรวมเป็นกระบี่ยาว 10 เมตรที่ทำจากไฟ ความร้อนแผ่กระจายออกมาจากใบมีด ทำให้เกิดการเพิ่มอุณหภูมิในบริเวณโดยรอบได้ทันที

ด้วยกระบี่ของมือของเขา กระบี่ไฟดาบไฟหายไปทันทีในภาพเบลอ ประหนึ่งฟ้าผ่าที่เข้าไปในคฤหาสน์

บูม!

การระเบิดทำให้ความเงียบในคฤหาสน์หายไป ในขณะที่มีไฟลุกลามไปทั่วบริเวณโดยรอบ ขณะที่คลื่นแห่งเปลวเพลิงเกิดขึ้นด้วยความเร็วที่ยิ่งใหญ่ การทำลายคฤหาสน์เป็นไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดชะงัก

ทันใดนั้น ก่อนหน้านี้ ตระกูลเฮยหยุนที่เคยเงียบสงบก่อนหน้านี้ กลายเป็นกองไฟที่มีเปลวเพลิงเต้นและเสียงคำราม ท้องฟ้าสีครามด้านบนถูกปกคลุมด้วยควันดำสีดำโขมงจากซากปรักหักพัง ทำให้เป็นที่สะดุดตาแก่ผู้คนที่อยู่ด้านล่าง

ภายในของคฤหาสน์กลายเป็นความโกลาหลวุ่นวาย สมาชิกนับไม่ถ้วนและยามรักษาความปลอดภัยก็วิ่งออกจากห้องของพวกเขา เมื่อพวกเขามองเห็นทะเลเพลิง พวกเขาก็กลายเป็นคนที่น่ากลัวและหลบหนีไปที่ชานเมือง ด้วยความตื่นตระหนก ราวกับกลัวว่าเปลวเพลิงจะแผดเผาพวกเขา ก่อนที่พวกเขาจะหนีรอดได้

เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ? ชายวัยกลางคนร้องขณะออกจากห้อง จนกระทั่งรู้ว่ามีคนที่พยายามจะรุกรานตระกูลเฮยหยุนของพวกเขา

ความคิดเห็น