ตอนที่ 670: การกลับมาของบรรพชน (2)

“ท่านแม่ ท่านป้า ดูเหมือนว่าพวกท่านจะอยู่ที่นี้กันพร้อมหน้าพร้อมตาทุกคนเลย” เจี้ยนเฉินกล่าวทักทายและเดินเข้าใกล้พวกเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

“เซียงเอ๋อ เจ้ามาได้เวลาประจวบเหมาะพอดีเลย แม่มีเรื่องที่จะคุยกับเจ้าพอดี” ไป๋หยุนเทียนจับมือเจี้ยนเฉินและดึงเขาให้นั่งลง ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำใด ๆ ไป๋หยุนเทียนเริ่มพูดก่อน “เซียงเอ๋อ วันนี้แม่ต้องการจะพูดกับเจ้าเรื่องป้าสาม นางทำผิดกับลูกที่ผ่านมา แต่อย่างไรก็ตามเราก็คือครอบครัวเดียวกัน แม่หวังว่าเจ้าจะให้อภัยป้าของเจ้าและไม่ถือโทษเรื่องในอดีต”

เจี้ยนเฉินรู้สึกแปลกใจที่ได้ยินเยี่ยงนี้และหันไปมองที่ป้าสาม เขาไม่เคยได้รับอะไรดีดีจากนางเลย ตั้งแต่เขาจำได้ว่านางเคยทำกับเขายังไง มันเริ่มตั้งแต่แรกเลย ที่นางทำให้ชีวิตเขายุ่งยากและเต็มไปด้วยอุปสรรคต่าง ๆ

ไป๋ยู่ซวงรู้สึกว่าตัวเองเงียบขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าเจี้ยนเฉินจ้องมาที่หน้าของนาง นางฝืนยิ้มบนใบหน้า แล้วพูดว่า “เซียงเอ๋อ ข้าทำผิดต่อเจ้ามากมายเพราะความใจแคบของข้า ข้าบกพร่องในหน้าที่ของการเป็นป้า สองสามวันที่ผ่านมานี้ ป้าทบทวนกับตัวเอง ป้ายอมรับผิดและหวังว่าเจ้าจะยอมยกโทษให้ป้า เซียงเอ๋อ ป้าหวังว่าเจ้าจะยกโทษให้ป้าและให้โอกาสป้าอีกครั้ง”

แต่เจี้ยนเฉินตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่ฉีกกว้างว่า “ข้าลืมเรื่องเก่า ๆ ไปหมดแล้วล่ะ ! ป้าสาม ท่านไม่ควรจะเป็นกังวลไปกับเรื่องนั้น”

ถึงเจี้ยนเฉินจะไม่เคยได้รับอะไรดีดีจากนางเลย แต่อย่างไรนางก็เป็นป้าของเขา ในฐานะฮูหยินสามของพ่อเขา นางก็เป็นคนในครอบครัวที่ต้องพบเจอบ่อย ๆ ถ้าเขาและนางบาดหมางกัน มันคงมีผลกระทบกับทุกคนในบ้าน

เจี้ยนเฉินรักและใส่ใจในครอบครัวของเขามาก เนื่องจากเขาไม่มีใครเลย ดังนั้นเขาจึงไม่อยากให้มีอะไรที่ไม่น่ารื่นรมย์ที่จะทำให้เกิดสถานการณ์ที่เลวร้ายเกิดขึ้นภายในบ้าน เหมือนอย่างครั้งนี้ที่เขาเลือกที่จะยกโทษให้ป้าของเขา

นอกจากนั้น เขาเข้าใจถึงพลังที่เขามีตอนนี้ดี ถ้าเขาขับไล่ไป๋ยู่ซวงออกไป ผู้อาวุโสของตระกูลคงต้องพยายามที่จะรักษาสถานภาพของตระกูลด้วยการปฏิบัติต่อนางอย่างแย่ ๆ นี้จะทำให้ไป๋ยู่ซวงถูกรังแกในคฤหาสน์ และมันคงสร้างปัญหาให้กับพ่อของเขาด้วยแน่

“ฮา ฮา ฮา เซียงเอ๋อ ในวันนี้ช่างเข้าใจโลกดีเสียจริง ๆ ! พี่สาม ท่านได้ยินแล้วใช่ไหม เขาลืมเรื่องที่ผ่าน ๆ มาในอดีตไปหมดแล้วล่ะ ! ท่านคงเบาใจได้แล้วตอนนี้ มันไม่มีความคลางแคลงใจอะไรระหว่างเราสี่พี่น้องอีกแล้ว มันไม่จำเป็นต้องมีความบาดหมางอะไรแบบนี้ในครอบครัวเลย” ป้าใหญ่กล่าว

“ใช่ แน่นอน! จากนี้ไป ข้าจะเชื่อฟังพี่น้องให้มากที่สุด ! ” ไป๋ยู่ซวงพยักหน้าอย่างรุนแรงไปด้วยความยินดี เมื่อรู้ว่าเจี้ยนเฉินยกโทษให้นางนั้นทำให้ความไม่เข้าใจทั้งหลายละลายหายไป

ป้ารองมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างรักใคร่ “อ่า เซียงเอ๋อ เจ้ากลับบ้านมาเร็วมาก คราวนี้ทำไมไม่อยู่ให้นานขึ้นหล่ะ ? ” หลังจากนั้นก็มองไปทางไป๋ไฮด้วยความสงสัย “เซียงเอ๋อ ท่านผู้เฒ่าผู้นี้คือใครหรือ?”

เรื่องของไป๋ยู่ซวงเมื่อสักครู่ทำเอาเจี้ยนเฉินหลงประเด็นที่มาที่นี่ไป แต่เมื่อหยูเฟิงหยานนำเขากลับเข้ามายังประเด็นที่สำคัญกว่า เขากลับมาอยู่ในท่าทางที่ตึงเครียดและพูดว่า “ท่านป้าทั้งสาม ข้ามีเรื่องสำคัญที่จะต้องพูดคุยกับท่านแม่ของข้า เอาไว้เราค่อยพูดเรื่องอื่นกันคราวหลังได้หรือไม่ ? “

“อ่า ได้ ไม่มีปัญหา ! แม่ของเจ้าไม่ได้พบกับเจ้ามานานมากแล้ว มันคงมีเรื่องมากมายเลยที่เจ้า 2 คนอยากจะพูดคุยกัน เราจะไม่รบกวนพวกเจ้าในตอนนี้แล้ว เชิญตามสบายเลย ! ” หลิงหลงพูดก่อนที่จะพาหยูเฟิงหยานและไป๋ยู่ซวงออกไปจากสวน ตอนที่เดินผ่านไป๋ไฮ พวกนางทั้งสามมองผ่าน ๆ และสงสัยว่าคนผู้นี้คือใคร ก่อนจากไป

เมื่อทั้งสามหายไปจากสายตาแล้ว ในสวนเหลือเพียงแค่เจี้ยนเฉิน ไป๋หยุนเทียน และไป๋ไฮ เท่านั้น

ไป๋หยุนเทียนจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความอยากรู้อยากเห็นและกำลังตั้งใจที่จะถามเจี้ยนเฉินว่ามีเรื่องอะไร ขณะมองเลยไปที่ไป๋ไฮ หลังจากนั้นหน้าของนางก้มต่ำลง คิดถึงความทรงจำที่เอ่อล้นเข้ามาจากเมื่อ 2-3 วันก่อนที่เจี้ยนเฉินจะพูดเกี่ยวกับตระกูลไป๋ หลังจากเชื่อมโยงเรื่องราวไปมา ไป๋หยุนเทียนก็เริ่มที่จะเข้าใจ

ความคิดเห็น