ตอนที่ 68: เมืองเมฆขาว

หลังจากที่ทุกคนพูดจบ เจี้ยนเฉินก็ออกไปกับเจียงไป่ พวกเขาขี่หลังสัตว์อสูรและออกจากเมืองลอร์ทันที

เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนหลังของอสูรอินทรี เขาจ้องมองกำแพงเมืองที่กำลังเลือนหายไปด้วยท่าทีซับซ้อน เป็นเวลากว่า 15 ปีแล้วที่เขาเข้ามาในโลกนี้ และเขาเพิ่งออกจากเขตของคฤหาสน์และเมืองลอร์มา 2 ครั้งเท่านั้น

ครั้งแรกที่เขาออกจากเมืองลอร์คือการเดินทางไปสำนักคากัต แต่คราวนี้เหตุผลไม่เหมือนกันอีกต่อไป เจี้ยนเฉินเข้าใจว่าหลังจากจากไปแล้ว เขาจะไม่ได้เห็นครอบครัวของเขาอีกเป็นเวลานานและจะต้องดูแลตัวเอง ในสภาพแวดล้อมที่อันตรายนี้ซึ่งเรียกว่าทวีปเทียนหยวนนั้นเจี้ยนเฉินต้องพึ่งพาตนเอง

เจี้ยนเฉินไม่ได้คิดว่าเขาจะไม่ได้เจอครอบครัวของเขาอีก แต่เขาได้อ่านจากหนังสือว่าโลกนี้ถูกครอบงำด้วยความแข็งแกร่ง ทวีปเทียนหยวนนั้นมีอันตรายมากกว่าโลกก่อนของเขา และในขณะที่เขามีความแข็งแกร่งพอสมควรสำหรับอายุของเขา ไม่มีการรับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เจียงไป่ที่นั่งอยู่บนหลังของอสูรอินทรีจ้องเจี้ยนเฉิน “นายน้อยสี่ เริ่มต้นตั้งแต่วันนี้ท่านจะต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง .. โปรดระวังเมื่อท่านเดินทางผ่านทวีปเทียนหยวน”

” ข้ารู้ว่าต้องทำอะไร เจียงไป่” เจี้ยนเฉินพูดโดยไม่หันศีรษะ

เจียงไป่หยุดดูเจี้ยนเฉินด้วยความอยากรู้อยากเห็นก่อนที่จะถอนหายใจเพราะเขาไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว

อสูรอินทรีบินสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือพื้นดินหลายพันเมตรพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับเป็นแสงไฟ ลมพัดแรงขึ้น ผมของเจียงไป่และเจี้ยนเฉินรวมทั้งเสื้อผ้าของพวกเขาพัดปลิวไปอย่างรวดเร็วในสายลม

อสูรอินทรีพุ่งสูงขึ้นไปตามกำแพงของหมู่บ้านเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนก่อนที่ในที่สุดมันจะหยุดลงอย่างช้า ๆ กลางท้องฟ้าด้านหน้ากำแพงเมืองใหญ่

เจี้ยนเฉินมองลงไปเห็นเมืองและถามว่า “เจียงไป่ เจ้าควรส่งข้าที่นี่”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ เจียงไป่มองลงไปเห็นเมืองเล็ก ๆ ก่อนที่จะพยักหน้าว่า ตามใจท่านเลย ! ทันใดนั้นสัตว์อสูรก็บินลงไปที่พื้นภายใต้การควบคุมของเขา

เจี้ยนเฉินกระโดดลงจากสัตว์อสูรและพูดกับเจียงไป่ว่า “เจียงไป่ เจ้าควรรีบกลับบ้าน ข้าแน่ใจว่าสำนักฮัวหยุนมาถึงคฤหาสน์เจียงหยางแล้ว”

เจียงไป่รีบขึ้นกลับไปบนหลังอสูรอินทรีของเขา “นายน้อยสี่ ดูแลตัวเองด้วย”

เจี้ยนเฉินโบกมือลาเจียงไป่และหันกลับมาเดินตรงไปที่เมืองตรงหน้าเขา

เจียงไป่ลังเลขณะที่เขานั่งอยู่บนอสูรอินทรีและเฝ้าดูเจี้ยนเฉินเดินไกลออกไป หลังจากที่เขาหายตัวไป เจียงไป่จึงเอ่ยว่า “นายน้อยสี่ ข้าหวังว่าเราจะได้เจอกันเร็ว ๆ นี้ ท่านมักจะทำให้ข้าประหลาดใจอยู่เสมอ” อสูรอินทรีเริ่มกระพือปีกและบินไปบนท้องฟ้า พัดฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นมาในอากาศ ในไม่ช้าเจียงไป่ก็บินไปในอากาศสู่ทิศทางของคฤหาสน์เจียงหยาง

ดวงอาทิตย์ลับหายไปจากขอบฟ้าไปแล้ว ด้วยสีสันยามค่ำคืนที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วเจี้ยนเฉินก็เดินไปที่เมืองเล็ก ๆ พร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง อย่างไรก็ตามในขณะที่เขากำลังเดินเข้าไป นักเดินทางหลายคนเดินทางด้วยกับเกวียนที่สัตว์อสูรลาก

รูปร่างของเจี้ยนเฉินทำให้นักเดินทางคนอื่นสงสัยและทำให้ทหารรับจ้างจำนวนมากตื่นตัว แต่เมื่อพวกเขาตระหนักว่าเจี้ยนเฉินยังเด็กอยู่พวกเขาก็หมดความตื่นตัวทันที

เจี้ยนเฉินมองดูทหารรับจ้างที่ขี่สัตว์อสูร บางคนมีอายุตั้งแต่ 20 – 50 ปี บางคนสวมเสื้อเกราะหนังและบางคนก็สวมเสื้อผ้าธรรมดา อย่างไรก็ตามเมื่อเจี้ยนเฉินเดินเข้าไปใกล้พวกเขา เขาก็ได้กลิ่นเลือด สำหรับผู้ที่มีประสบการณ์อย่างเจี้ยนเฉิน เขารู้ว่าทหารรับจ้างเหล่านี้มีเลือดของศัตรูติดมาด้วย

10 ไมล์นั้นไม่ไกลสำหรับเจี้ยนเฉิน และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เห็นกำแพงเมืองสูง 20 เมตร เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่ากำแพงเก่าแค่ไหน แต่การต่อสู้อย่างต่อเนื่องตามกาลเวลาดูเหมือนจะทิ้งร่องรอยไว้ บนผนังกำแพงมีรอยขีดข่วน ใกล้ประตูถูกเขียนด้วยตัวอักษรหนาเป็นคำว่า – เมืองเมฆขาว

” เฮ้ หยุดก่อน เจ้ามีจุดประสงค์อะไรถึงเข้ามาที่นี่ ? “

ยามเฝ้าประตูเมืองกั้นเส้นทางไว้.

เจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อยและยื่นเหรียญทองสองสามเหรียญและพูดว่า “พี่ชาย ข้าเป็นแค่ทหารรับจ้างที่มาเมืองเมฆขาวเพื่อทำภารกิจ”

ยามเอาเหรียญทองไปและยิ้มให้เขาอย่างสดใส “อืม เจ้ามีภารกิจต้องทำ ข้าไม่ควรทำให้เจ้าเสียเวลาอันมีค่า เข้าไปสิ “

หลังจากเข้าไปในเมือง เจี้ยนเฉินเดินไปตามถนน 3 กิโลเมตร,และมาถึงส่วนที่จอแจมากของเมือง แม้ว่ามันจะเป็นช่วงพระอาทิตย์ตกดิน ถนนก็ยังคึกคักไปด้วยผู้คนที่วิ่งไปมาตามร้านค้าและมีการค้าขายกันหลากหลายประเภท

ถนนถูกปูด้วยหินที่ดูเหมือนจะเปล่งประกายสดใสอย่างราบเรียบ แม้ว่ารถม้าจะผ่านมาด้วยความเร็วสูง ผู้โดยสารจะไม่รู้สึกถึงการกระแทกเลย

ความคิดเห็น