ตอนที่ 73: กลุ่มโจรไร้ขอบเขต (2)

ตอนที่ 73: กลุ่มโจรไร้ขอบเขต (2)

เมื่อได้ยินชื่อกลุ่มโจรไร้ขอบเขตใบหน้าของทหารรับจ้างทุกคนก็หดหู่ลง

“กลุ่มโจรไร้ขอบเขต ! ” คิ้วของเจี้ยนเฉินขมวดเข้าหากัน เขาไม่คุ้นเคยวกับโจรกลุ่มนี้ เมื่อเขาอ่านหนังสือในคฤหาสน์เซียงหยางและหอหนังสือของสำนักคากัต สิ่งเดียวที่เขาสามารถรู้นั้นคือกลุ่มโจรไร้ขอบเขตเป็นกลุ่มโจรที่แข็งแกร่งมากซึ่งอยู่มาถึง 200 ปีแล้ว.

กลุ่มโจรไร้ขอบเขตเป็นกลุ่มที่แข็งแกร่งตั้งแต่ต้น พวกเขาอยู่ตามชายแดนอาณาจักรและกลายเป็นฝันร้ายที่สุดของกองคาราวาน กลุ่มโจรไร้ขอบเขตไร้ความปราณีและเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาปล้นพ่อค้าพวกเขาจะไม่เหลือผู้รอดชีวิตเอาไว้ ทหารรับจ้างนับไม่ถ้วนเสียชีวิตจากกลุ่มโจรไร้ขอบเขต กลุ่มโจรไร้ขอบเขตได้โจมตีหมู่บ้านหลายแห่งเป็นครั้งคราวและแม้กระทั่งเมืองเล็ก ๆ ชั้นสองในอดีตก็ถูกพวกเขาปล้นและเมืองชั้นสองก็ได้รับความเสียหายอย่างมาก ทุกหมู่บ้านที่พวกเขาปล้นสังหารได้เพิ่มความน่ากลัวของพวกเขาต่อพ่อค้าที่มักจะเดินทางไปยังสถานที่ห่างไกล สิ่งนี้ทำให้เกิดความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงสำหรับอาณาจักรใหญ่ ๆ

ในเวลานั้นสี่อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ อาณาจักรเกอซุน, อาณาจักรจันทร์คราม, อาณาจักรวายุครามและอาณาจักรวาร์ ได้พบสถานที่ส้องสุมของกลุ่มโจรไร้ขอบเขตและในที่สุดก็ได้ส่งทหารไปทำลายล้างพวกเขา น่าเสียดายที่กลุ่มโจรไร้ขอบเขตมีพลังมากกว่าที่คาดการณ์เอาไว้และถึงแม้ว่าอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ทั้งสี่จะประสบความสำเร็จในตอนท้าย พวกเขาก็ยังได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก

หลังจากประสบความสำเร็จได้ไม่นาน สี่อาณาจักรใหญ่ก็ได้ส่งผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาเพื่อต่อสู้กับกลุ่มโจรไร้ขอบเขตที่ฐานหลักของพวกเขา ภูเขาไร้ขอบเขต ผู้เชียวชาญทั้งสี่คนนั้นมาที่ภูเขาไร้ขอบเขตและต่อสู้กันอย่างหนักจนภูเขาทั้งลูกได้สั่นสะเทือนและถูกแยกออกจากกัน การต่อสู้ได้ดำเนินการต่อเนื่องกันเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน ก่อนที่จะหยุดพักเป็นบางครั้ง ในระหว่างการต่อสู้นั้นภูเขาหกลูกได้พังทลายลง

เมื่อผู้เชี่ยวชาญจากสี่อาณาจักรใหญ่กลับมาใบหน้าของพวกเขาก็ไม่ได้ดูดี พวกเขาไม่ได้พูดอะไรและจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานหลังจากนั้นผู้บัญชาการที่ได้รับภารกิจให้มาปราบปรามกลุ่มโจรไร้ขอบเขตก็ได้รับคำสั่งจากราชาให้ทหารทุกคนหนีออกมาจากภูเขาไร้ขอบเขต

แม้ว่าจะไม่มีใครได้เห็นสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญทั้งสี่ของอาณาจักรได้ทำไว้ในภูเขา แม้กระทั่งคนที่ไร้สมองก็ยังสามารถคาดเดาได้ว่าเหตุการณ์เหล่านี้เกิดอะไรขึ้น ผลลัพธ์เหล่านี้แม้กระทั่งทหารรับจ้างและบรรดาพ่อค้าต่างก็รับมันได้ยากยิ่งและด้วยเหตุนี้กลุ่มโจรไร้ขอบเขตจึงมีชื่อเสียงพุ่งสูงขึ้นมาก สำหรับทหารรับจ้างและพ่อค้า กลุ่มโจรไร้ขอบเขตได้กลายมาเป็นบุคคลในตำนานที่ทำให้อาณาจักรไม่กี่แห่งใกล้ ๆ หวาดกลัว

อย่างไรก็ตามยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ดีอยู่ หลังจากที่ผู้เชี่ยวชาญได้ต่อสู้บนภูเขาไร้ขอบเขต การกระทำของพวกมันก็ลดลงเป็นอย่างมาก แม้ว่าพ่อค้าและทหารรับจ้างจำนวนมากจะเสียชีวิตด้วยน้ำมือของพวกเขาทุกปี แต่มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยครั้งเหมือนกับในอดีต มันเกิดขึ้นทุกสองเดือนและวิธีการของพวกมันก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อก่อน สิ่งนี้ทำให้พ่อค้ามากมายฉกฉวยโอกาสคว้าเอาไว้ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือพวกเขาไม่อาจทำนายเวลาที่กลุ่มโจรไร้ขอบเขตจะโจมตี ดังนั้นแม้ว่ากองคาราวานบางกลุ่มต้องการเดินทางให้ทันกำหนดเพื่อหลีกเลี่ยงพวกโจรที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

“บัดซับ กลุ่มโจรไร้ขอบเขตนี่มันก็ไม่มีฝีมือเท่าไร มันก็ง่ายเหมือนกับตัดหญ้า” ทหารรับจ้างตะโกนออกมาด้วยความเกลียดชังขณะที่เขาพุ่งเข้าไปในกลุ่มโจรไร้ขอบเขตโดยไร้ความกลัวอยู่ในแววตาของเขา

นอกเหนือจากเขาแล้วทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ก็มองดูกลุ่มโจรไร้ขอบเขตที่เดินเข้ามาพร้อมกับความเกลียดชัง กลุ่มโจรไร้ขอบเขตได้สังหารทหารรับจ้างและพ่อค้าไปมากมายและแม้กระทั่งชีวิตของครอบครัวของพวกเขาและเพื่อนสนิทของเขาก็ถูกพวกโจรเหล่านี้สังหาร ดังนั้นหัวใจของพวกเขาที่หวาดกลัวในตอนแรกก็เปลี่ยนแปลงเป็นความเกลียดชังอย่างรุนแรง

ในฐานะนักเดินทาง จุดแข็งของพวกเขาอยู่ที่ความอยู่รอดด้วยทหารรับจ้าง เป็นธรรมชาติที่พวกเขาจะต่อต้านการฆ่าล้างโคตรของพวกเขา เนื่องจากมโนธรรมของพวกเขาและทำให้พวกเขากลายเป็นชายที่ไม่กลัวเกรงสิ่งใดแม้แต่ความตาย

“10 ปีก่อน บิดาข้าถูกสังหารด้วยกลุ่มโจรไร้ขอบเขต วันนี้ข้าจะแก้แค้นให้บิดาของข้า” ทหารรับจ้างอายุ 20 ปี มองเหล่าโจรด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ความเศร้าและความโกรธทำให้เขาเปลี่ยนมันเป็นความเกลียดชัง

ชายอีกคนที่ดูมีอายุ มองไปที่พวกเขาพร้อมกับจิตสังหารอย่างรุนแรงขณะที่เขากัดฟันพูดออกมาว่า “กลุ่มโจรไร้ขอบเขตฆ่าพี่ชายของข้าเมื่อ 5 ปีก่อน แม้ว่าข้าต้องตาย อย่างน้อยข้าจะต้องลากมันไปด้วยสักคนเพื่อเซ่นวิญญาณของมันให้กับพี่ชายของข้าเพื่อแก้แค้น ! “

เงาดำยังคงวูบวาบมาทางพวกเขาอย่างไม่หยุด จนถึงตอนนี้นักธนูของทหารรับจ้างบางคนยังคงตกเป็นเหยื่อของแสงแปลก ๆ เหล่านั้น ในขณะที่ทหารรับจ้างพยายามปกปิดตัวเองจากคนอื่น ๆ และยังคงยิงธนูใส่โจร

เมื่อโจรเข้ามาใกล้มากขึ้นทหารรับจ้างจำนวนมากก็ยิ่งคลั่งมากขึ้น จำนวนโจรที่พุ่งเข้าใส่พวกเขามีอิทธิพลอย่างมากต่อทหารรับจ้างและทำให้พวกเขากลัวมากจนถอยหนี จิตวิญญาณที่ต่อต้านได้หายไป เนื่องจากทุกคนไม่เต็มใจที่จะสู้กลับ มีบางคนเกิดความขี้ขลาดออกมาจากทหารรับจ้างในระดับนี้

เมื่อเห็นว่าทหารรับจ้างสูญเสียการควบคุมในสถานการณ์นี้อย่างช้า ชายวัยกลางคนก็เริ่มกังวลและตะโกน “อย่าตกใจ ! คนพวกนี้เป็นเพียงกลุ่มเล็ก ๆ ของโจรไร้ขอบเขต พวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งกว่าเรา ตราบใดที่เรายังคงช่วยเหลือซึ่งกันและกัน พวกเราสามารถเอาชนะมันได้ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะตายด้วยกัน พี่น้อง ! เพื่อชีวิต เราต้องร่วมแรงร่วมใจกัน ! “

เมื่อได้ยินเสียงของชายวัยกลางคน แม้กระทั่งทหารรับจ้างที่ขี้ขลาดที่สุดก็รู้สึกถึงความกล้าหาญกลับมาในใจ หากพวกเขาต้องการที่จะรอดพวกเขาจะต้องสู้ ความปรารถณาอันแรงกล้าที่จะเอาชีวิตรอดบังคับให้พวกเขาละทิ้งธรรมชาติที่ขี้ขลาดของพวกเขาและตอนนี้พวกเขาก็พร้อมที่จะเสี่ยงชีวิต