ตอนที่ 82 - อุบัติเหตุที่โรงเตี๊ยม

ตอนที่ 82 – อุบัติเหตุที่โรงเตี๊ยม

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลิงเทียนกล่าวทหารรับจ้างในห้องต่างมองหน้าซึ่งกันและกันด้วยสายตาอันตื่นตะลึง ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเพิ่งได้ยิน

หลิงเทียนกล่าวต่อไปว่า” หัวหน้าไป่เฟยหยุน ข้าเดาว่าเจ้าสงสัยว่าคนแปลกหน้าลึกลับและมู่หยุนกำลังทำงานร่วมกัน”

ไป่เฟยหยุนพยักหน้า” หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่ามู่หยุนได้เผยทักษะการต่อสู้ของเขาออกมาในเวลาเดียวกันกับที่คนแปลกหน้าลึกลับปรากฎตัวขึ้น ข้าคงไม่สามารถเชื่อมโยงมันเข้าด้วยกัน

‘คำพูดของเจ้ามีเหตุผล” หลิงเทียนกล่าว “ถ้าหากมู่หยุนทำงานร่วมกับคนแปลกหน้าลึกลับจริง ๆ เราคงไม่สามารถลงมือกับเขาได้อย่างแน่นอน มิฉะนั้นเราจะตกอยู่ในอันตรายอย่างร้ายแรง ถ้าหากเราต้องพบเจอกับคนแปลกหน้าลึกลับ”

“คนแปลกหน้าลึกลับคนนั้นจะสามารถกำจัดพวกเราได้อย่างง่ายดาย” ไป่เฟยหยุนกล่าว

” ออกคำสั่งห้ามไม่ให้ยุ่งกับมู่หยุนและทุกคนต้องแกล้งทำเป็นว่าพวกเขาไม่เห็นอะไรเลย”

……

หลังจากที่เขากล่าวคำอำลากับมู่หยุน เจี้ยนเฉินก็ออกมาเดินเล่นที่เมืองวายุทมิฬ แม้ว่ามันจะไม่ใช่เมืองใหญ่ แต่มันก็อยู่ใกล้กับป้อมปราการชายแดน ดังนั้นด้วยเหตุผลดังกล่าวทั้งสี่ทิศของเมืองจึงเต็มไปด้วยพ่อค้าและนักเดินทางที่คึกคักเช่นเดียวกับคาราวานที่มีทหารรับจ้าง

หลังจากมาถึงไม่ไกลจากสมาคมทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉินเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมที่อยู่บริเวณใกล้เคียงเพราะมันเป็นเวลานานมากนับตั้งแต่เขาทานเนื้อครั้งสุดท้าย เขารีบเดินทางมาหลายวันจนเกือบลืมรสชาติของมันไปแล้ว

หลังจากรับประทานอาหารและดื่มด้วยความพอใจในหัวใจของเขาแล้ว เฉินเจียนก็ถูกพาไปที่ห้องของเขาโดยเสี่ยวเอ้อ

เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนเตียงเพื่อหยิบแกนอสูรระดับ 1 ออกมาเพื่อฝึกฝน ตอนนี้เจี้ยนเฉินไม่ต้องการเสียเวลาและฝึกฝนอย่างช้า ๆ เขาต้องการที่จะใช้แกนอสูรทุกอันเพื่อช่วยให้เขาฝึกฝนเพื่อช่วยให้เขาเติบโตอย่างแข็งแกร่งแม้กระทั่งสำนักหัวหยุนก็ยังต้องกลัวเขา จากนั้นเขาก็สามารถกลับไปหาครอบครัวของเขาได้อย่างภาคภูมิ แม้ว่าเขาจะสามารถแอบกลับไปได้โดยที่สำนักหัวหยุนไม่ทันได้สังเกตเห็น แต่เจี้ยนเฉินก็มีภาคภูมิใจในตัวเองมาก ดังนั้นเขาจะไม่ทำสิ่งนี้

พลังงานภายในแกนอสูรถูกใช้ออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่น่ากลัวและถูกดูดซึมเข้าไปในทุกรูขุมขนในร่างของเขา อย่างไรก็ตามเฉินเจียนสามารถดูดซับได้เพียง 1% ของพลังงานในขณะที่อีก 99% ถูกดูดซึมเข้าสู่จุดตันเถียนของเขา จุดส่องสว่างทั้งสองภายในจุดตันเถียนของเขาเหมือนหลุมลึกที่ดูดซับพลังงานทั้งหมดโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่เพียงครั้งเดียว

เมื่อมันมาถึงจุดตันเถียน เจี้ยนเฉินทำอะไรไม่ได้มากเพราะมันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา แม้ว่าจุดส่องสว่างทั้งสองในจุดตันเถียนของเขาใช้พลังงานทั้งหมด แต่สิ่งที่ทำให้เจี้ยนเฉินมีความสุขก็คือความเร็วในการดูดซับของเขานั้นเร็วกว่าเดิมมาก แม้แต่อัตราการบ่มเพาะของเขาก็เร็วขึ้นเล็กน้อยซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย

ในช่วงเช้าของวันถัดไป แสงของดวงอาทิตย์ส่องลงมาที่พื้นขณะที่เจี้ยนเฉินตื่นขึ้นจากการบ่มเพาะของเขา แกนอสูรระดับ 1 ที่เขาถืออยู่ในมือของเขานั้นไร้พลังงานอย่างสมบูรณ์ เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น” อัตราการบริโภคนี้มากเกินไป ข้าใช้แกนอสูรระดับหนึ่ง 50 อันในคืนเดียว แม้ว่าข้าจะยังมีแกนอสูรเหลืออีกเล็กน้อยในเข็มขัดมิติ ข้าก็จะใช้มันหมดภายใน 10 วันด้วยอัตราความเร็วนี้

เจี้ยนเฉินลุกจากเตียงแล้วก็ขยับเท้า หลังจากนั้น เขาก็เดินไปที่หน้าต่างและมองออกไปที่ผู้คนที่เดินไปมาตามถนนสายหลัก เขาบ่นกับตัวเองว่า “การบ่มเพาะไม่สามารถหยุดได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าข้าไม่มีแกนอสูรใด ๆ และพึ่งการดูดซับพลังงานโลก ความเร็วในการบ่มเพาะจะเท่ากับ 10% ของความเร็วปกติและผลลัพธ์ก็ไม่เป็นที่พึงประสงค์ ดูเหมือนว่าข้าจะต้องคิดหาวิธีที่จะเติมเต็มแกนอสูรของข้า”

เจี้ยนเฉินเดินออกจากห้องไปที่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยมเพื่อมองหาโต๊ะว่าง ๆ

“ลูกค้า ท่านต้องการสั่งอะไร?” เสี่ยวเอ้อต้อนรับอย่างจริงใจต่อเจี้ยนเฉินด้วยรอยยิ้มขณะที่เจี้ยนเฉินนั่งลงบนที่นั่งของเขา