ตอนที่ 85 - เดินทางเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูรเพียงลำพัง

ตอนที่ 85 – เดินทางเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูรเพียงลำพัง

หลังจากคุ้มกันกองคาราวานไปที่เมืองเวคเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจี้ยนเฉินก็ออกจากกองคาราวานและมุ่งหน้าตรงไปยังสมาคมทหารรับจ้างเพื่อแจ้งภารกิจที่เสร็จสมบูรณ์ ด้วยสิ่งนี้เขาสามารถได้รับชื่อเสียงและเงินจำนวนเล็กน้อย

เนื่องจากเมืองเวคนั้นอยู่ใกล้กับเทือกเขาสัตว์อสูร จำนวนทหารรับจ้างที่หยุดพักที่นี่จึงมากกว่าเมืองอื่น ๆ ทหารรับจ้างส่วนใหญ่มองเห็นสภาพความเป็นอยู่ที่ดีที่นี่และมักจะอยู่ต่อในระยะยาว มันสะดวกมากในการเข้าสู่เทือกเขาสัตว์อสูรและล่าสัตว์อสูรเพื่อแลกกับเงิน

แม้ว่าปัจจัยที่เป็นอันตรายของการล่าสัตว์อสูรนั้นมีมากกว่าการคุ้มกันกองคาราวาน แต่มันก็เป็นงานที่ทำกำไรได้เป็นอย่างมาก มีคนหลายคนที่เสียชีวิตไปกับสัตว์อสูรทุกวัน แต่เนื่องจากแกนอสูรมีค่าสูงมากและเป็นที่ต้องการอย่างสูง ทหารรับจ้างหลายคนจึงเต็มใจที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อหากำไรที่ได้จากการล่าสัตว์อสูร

อย่าลืมว่าแกนอสูรก็มีค่ามากเกินไปในทวีปเทียนหยวน เนื่องจากเกือบทุกคนต้องการพวกมัน จำนวนความต้องการจึงค่อนข้างมาก หลังจากได้รับแกนอสูร พวกเขาสามารถดูดซับพลังงานโดยตรงเพื่อเร่งอัตราการบ่มเพาะ นอกจากนี้แม้ว่าจะไม่ได้ใช้มันเป็นการส่วนตัว แต่ก็สามารถแลกเปลี่ยนแกนอสูรกับเงินจำนวนมากได้อย่างง่ายดาย

สมาคมทหารรับจ้างมีเสียงที่ดังมากเนื่องจากมีทหารรับจ้างจำนวนมากอยู่ภายใน สมาคมที่มีขนาดใหญ่เช่นนี้เต็มไปด้วยผู้คนหลายร้อยคน ผู้ชายส่วนใหญ่เปลือยอกและร่างกายที่แข็งแรงของพวกเขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนจากกล้ามเนื้อที่เปลือยเปล่าของพวกเขา ดูเหมือนว่าพวกเขาเปิดเผยร่างกายของพวกเขาเพื่อแสดงให้เห็นถึงพลังของพวกเขา

ภายใต้อุณหภูมิที่ร้อนจัดเช่นนี้รวมถึงระบบการระบายอากาศที่ไม่ดีภายในสมาคม กลิ่นเหงื่อจึงกระจายไปทั่วและลอยเข้าจมูก มันทำให้เจี้ยนเฉินที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์กับกลิ่นแบบนี้มากนัก เขาขมวดคิ้วและใช้มือบีบจมูกเล็กน้อย

หลังจากออกจากสมาคมทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉินเดินไปรอบ ๆ เมืองเพื่อเติมเสบียงของเขา เขาซื้อแผนที่ของเทือกเขาสัตว์อสูรแล้วมุ่งหน้าออกจากเมืองเวค ภายใต้ดวงอาทิตย์ที่แผดเผา เขาจึงมุ่งไปข้างหน้าเพียงลำพังเพื่อไปยังเทือกเขาสัตว์อสูร

เทือกเขาสัตว์อสูรอยู่ห่างจากเมืองเวคเพียง 30 กิโลเมตร หลังจากขี่ม้าขึ้นไปที่ภูเขา ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็มาถึงรอบนอกของเทือกเขาสัตว์อสูรในสองชั่วโมงต่อมา

ป่าที่ทอดยาวไปตามขอบของเทือกเขาสัตว์อสูรและลึกเข้าไปในป่าเป็นเทือกเขาขนาดใหญ่ ภายในเทือกเขามีสัตว์อสูรจำนวนมาก มีสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย และเป็นไปตามรายละเอียดในแผนที่ของเทือกเขาสัตว์อสูรที่มีงูพิษจำนวนนับไม่ถ้วนและแมลงที่อยู่ในป่า ไม่เพียงแค่นั้นหนองน้ำยังสามารถพบได้ทั่วไปและถ้าคนไม่ระวัง พวกเขาก็จะจมลงไปในทีเดียว หากปราศจากความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมทาง มันจะยากมากที่จะหลบหนีไปพร้อมกับชีวิตของพวกเขา

สุภาษิตเคยกล่าวไว้ว่าโชคลาภและอันตรายนั้นอยู่คู่กัน ดังนั้นในขณะที่เทือกเขาสัตว์อสูรมีอันตรายหลายอย่างในเวลาเดียวกันก็มีสมบัติที่สามารถพบได้ สัตว์อสูรมักต่อสู้กันเอง ดังนั้นเมื่อถึงแก่ความตาย แกนอสูรของพวกมันก็จะได้รับการเก็บรักษาไว้ หากโชคดีพวกเขาก็จะสามารถพบศพสัตว์อสูรสองสามตัวที่ยังคงมีแกนของพวกมันและรวบรวมพวกมัน แต่โอกาสในการเกิดขึ้นนั้นยังค่อนข้างต่ำ

สัตว์อสูรสามารถนำมาใช้ได้ด้วยเช่นกัน แต่สัตว์อสูรระดับต่ำสุดไม่รู้ว่าจะสามารถใช้งานได้อย่างไร พวกมันใช้สัญชาตญาณเพียงอย่างเดียว

เจี้ยนเฉินนั่งบนหลังม้าโดยบ่ายหน้าไปทางป่าเขียวขจีตรงหน้าเขา “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ป่านี้จะเป็นพื้นที่ฝึกฝนของข้าซึ่งข้าจะได้รับประสบการณ์บางอย่าง” จากนั้นเขาก็ลูบม้าอย่างเบามือโดยไม่สนใจว่าม้าที่ติดตามเขามานานหลายวันจะเข้าใจสิ่งที่เขาพูดหรือไม่ เขาเอ่ยว่า “ไปเลย ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว ไปทุกที่ที่เจ้าอยากไป” หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินหันหลังกลับและมุ่งหน้าไปยังป่าด้านใน

ฮี้ !

ม้าข้างหลังเขากระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างหนักแน่นขณะที่มองเจี้ยนเฉินเหมือนกำลังจะกล่าวคำอำลา

……

ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็เข้ามาในป่าลึกโดยไม่มีการหยุดแวะ และเดินทางอย่างต่อเนื่องไปบนเส้นทางสู่เทือกเขาสัตว์อสูร

ป่ามีวัชพืชอยู่ทุกที่โดยมีความสูงเท่ากับความสูงของคนปกติซึ่งปิดบังทรรศวิสัยของเขาอย่างสมบูรณ์ ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ใคร ๆ ก็สามารถหลงทางได้ถ้าไม่ระวัง

ทุกสองสามก้าว เจี้ยนเฉินจะกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่เพื่อดูเส้นทางรอบ ๆ เขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่หลงทาง ทำให้เขารู้ตัวว่าเขาอยู่ที่ไหน บ่อยครั้งที่เขาจะพบงูที่ซ่อนอยู่ระหว่างใบหญ้า แต่ด้วย จิตวิญญาณ ของเขา เขาสามารถรับรู้ได้อย่างง่ายดายและรับมือกับงูพิษเมื่อใดก็ตามที่มันปรากฏ

หลังจากเดินทางเป็นเวลา 4 ชั่วโมงในที่สุดเจี้ยนเฉินก็เข้าสู่ส่วนลึกของป่าซึ่งสัตว์ดุร้ายก็เริ่มปรากฏตัวขึ้นทีละน้อย