ตอนที่ 938: การต่อสู้ของเมืองอัคนี (2)

ตอนที่ 938: การต่อสู้ของเมืองอัคนี (2)

รองเจ้าเมืองของเมืองอัคนีกำลังนำกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีเพื่อไปต้อนรับแขกที่มาจากทุกที่ด้วยตัวเอง

คนที่ดีใจและตื่นเต้นที่สุดท่ามกลางแขกทุกคนคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากราชาของอาณาจักรเกอซุน เขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะข่มเอาไว้ได้ในขณะที่เขามองไปที่กำแพงเมืองที่ยิ่งใหญ่และองค์กรหลากหลายที่อยู่ในจุดสูงสุดของทวีปเทียนหยวน เขาไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อของหลายองค์กรในนี้ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ไม่ได้หายไปเลย

ที่มาความความยินดีนี้มาจากเรื่องที่ว่ารองเจ้าเมืองของเมืองที่มีค่ามากที่สุดในประวัติศาสตร์เป็นลูกของเขาเอง โหยวเยว่

ทุกคนตกลงที่จะมารวมกันเพราะเรื่องที่โหยวเยว่ได้ตำแหน่ง ไม่มีใครคัดค้านเลย เมืองอัคนีเกิดขึ้นมาได้เพราะเจี้ยนเฉิน ในขณะที่โหยวเยว่เป็นคู่หมั้นของเจี้ยนเฉิน คนที่ใกล้ชิดกับเขามากที่สุด ทักษะด้านการจัดการของนางก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน และน่าประทับใจในทุกด้าน ดังนั้นนางจึงเหมาะสมที่สุดที่ได้ตำแหน่งนี้ไป

พูดได้ว่า นอกจากโหยวเยว่แล้ว ไม่มีใครที่เหมาะสมกับตำแหน่งรองเจ้าเมืองมากกว่านี้อีกแล้ว ความเป็นเอกลักษณ์และค่าของเมืองทำให้มันจะตกไปอยู่ในมือของคนนอกไม่ได้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

แม้ว่าจะไม่มีใครรู้ว่าเจี้ยนเฉินอยู่ที่ไหนเพราะเรื่องพยัคฆ์ปีกเทวะ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความรุ่งโรจน์ของเมืองอัคนีมีมลทินเลย

เฉพาะกำลังแพงเมืองที่ทำมาจากทังสเตนทั้งหมดก็เทียบเท่ากับเมืองหลวงทั้งเจ็ดของทวีปเทียนหยวนที่มีมาอย่างยาวนานหลายปีแล้ว

“ตระกูลโบราณเทียนมู่มาถึงแล้ว..”

“ตระกูลโบราณโม่เกินมาถึงแล้ว..”

คนมากขึ้นเรื่อย ๆ มารวมตัวกันอยู่ในเมืองอัคนี เสียงดังชัดขึ้นมาจากคนเหล่านี้ที่มาจากองค์กรใหญ่ต่าง ๆ

เจียงหยางซูหยุนคงและไป๋ไฮนั่งอยู่ด้วยกันในปราสาทใหญ่ที่เป็นศูนย์กลางของเมืองในขณะที่พวกเขาพูดคุยกันพร้อมจิบสุราไปด้วย พวกเขาทั้งคู่ยิ้มไม่หุบและมองไปที่โถงที่ตกแต่งอย่างสวยงามเป็นครั้งคราว พวกเขาทำตัวกันตามสบาย

“ไม่คิดเลยว่าหลานของข้าจะกล้าหาญขนาดที่กล้าที่จะสร้างเมืองใหญ่ด้วยทังสเตน นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ ” เจียงหยาง ซู หยุนคง ถอนหายใจ เขามีความสุขมาก

รอยยิ้มอย่างมีความสุขก็ปรากฏขึ้นบนหน้าของไป๋ไฮด้วยเมื่อเขาได้ยินแบบนั้น “เด็กคนนี้ยอดมาก โดยเฉพาะพรสวรรค์ในการฝึกฝนของเขา นี่เป็นประวัติการณ์จริง ๆ เขาใช้เวลาน้อยกว่า 30 ปีในการที่ได้เป็นเซียนผู้คุมกฎ ความสำเร็จในอนาคตของเขาจะต้องเหนือกว่าที่พวกเราจินตนาการไว้แน่” ไป๋ไฮดูเหมือนจะคิดบางอย่างออกในขณะที่เขาพูดถึงตรงนี้และถอนหายใจออกมาเบา ๆ “น่าเสียดายที่เขาถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องพยัคฆ์ปีกเทวะ ทั่วทั้งทวีปกำลังตามหาเขา เขาจึงซ่อนตัวอยู่ห่างไกลออกไปจากทวีป ซึ่งแม้แต่พวกเรายังไม่รู้ว่าเขาเจอกับอันครายอะไรหรือไม่ ทั้งหมดที่พวกเราหวังได้คือให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย”

ความดีใจของเจียงหยาง ซู หยุนคง ค่อย ๆ หายไปเมื่อเขาได้ยินแบบนั้น เขาพูดพร้อมขมวดคิ้ว “เรื่องที่เกี่ยวกับพยัคฆ์ปีกเทวะเป็นปัญหาจริง ๆ มีหลายเรื่องที่เชื่อมโยงกับมัน เว้นเสียแต่ว่าเขาจะมีพลังพอที่จะต่อสู้กับตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบ ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องยอมมอบพยัคฆ์ปีกเทวะไปถ้าเขาต้องการที่จะกลับมาที่ทวีป”

ไป๋ไฮและเจียงหยาง ซู หยุนคง ได้รู้จักกันและกันมานานแล้ว พวกเขาทั้งคู่เป็นปู่และตาของเจี้ยนเฉินถ้านับตามลำดับชั้นญาติ ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นสมาชิกของตระกูลเดียวกันกับเจี้ยนเฉินแม้ว่าพวกเขาจะมีอายุที่แตกต่างกัน

หมิงตง ตู่กูเฟิง เจ้าอ้วนน้อย และเถี่ยต้าทั้งหมดรวมกันอยู่ที่สวนในปราสาท

“หลายปีผ่านมาแล้ว ข้าอยากรู้จริงว่าเจี้ยนเฉินอยู่ที่ไหน แล้วเขาสบายดีหรือไม่” หมิงตงที่อยู่ในชุดขาวพึมพำออกมา

ไม่เพียงแต่ความแข็งแกร่งของหมิงตงจะเพิ่มขึ้นยากมากตลอดหลายปีที่เขาได้ฝึกฝนมานี้ ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปโดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาใจร้อนน้อยลงมากกว่าแต่ก่อน และดูเหมือนจะถ่อมตัวและเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเดิม

“อย่ากังวลไปเลย เขาต้องสบายดีแน่” เสียงเย็นชาดังออกมา เสียงนั้นคือตู่กูเฟิงที่แสนจะภูมิใจในตัวเอง เขาไม่แตกต่างจากเมื่อก่อนเลย

“วันนี้เป็นวันที่สำคัญที่เมืองอัคนีได้ก่อตั้งอย่างเป็นทางการ ในฐานะที่เป็นเมืองแรกในประวัติศาสตร์ที่สร้างมาจากทังสเตนทั้งหมด ข่าวนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งทวีปนานแล้ว เจี้ยนเฉินอาจจะไม่รู้เรื่องนี้ก็ได้ เจ้าคิดว่าเจี้ยนเฉินจะรีบกลับมาหรือเปล่า ? ” เจ้าอ้วนน้อย พูด เขาเต็มไปด้วยความตั้งหน้าตั้งตารอ

ปัญหาเรื่องความอ้วนของเขาก่อนหน้านี้ไม่มีให้เห็นแล้ว รูปร่างอ้วนท้วนแต่ก่อนของเขาได้หายไปอย่างสิ้นเชิง เขาหุ่นสมส่วนมากกว่าเดิม

พรสวรรค์ของเจ้าอ้วนน้อยนั้นยอดเยี่ยม ลุงเซียวปฏิเสธไม่ให้เขาเข้ามายุ่งเรื่องของทวีปเทียนหยวนและต้องการที่จะให้เขามีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขเท่านั้น ความสามารถของเขาจึงยังถูกข่มเอาไว้ อย่างไรก็ตามในตอนนี้ เขาเริ่มที่จะฝึกฝนอย่างหนัก ความเร็วในการก้าวหน้าของเขานั้นยอดเยี่ยม แม้ว่ามันจะเปรียบเทียบไม่ได้กับเถี่ยต้า แต่มันก็ไม่ใช่ความเร็วที่คนธรรมดาจะทำได้เช่นกัน

“ในตอนที่เจี้ยนเฉินกลับมา ข้าอยากจะลองสู้กับเขาดูและดูว่าเขากับข้าใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน” เถี่ยต้านั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนภูเขาในขณะที่เขาพูดออกมาด้วยเสียงนุ่มนวล ความตื่นเต้นเป็นประกายอยู่ในดวงตาของเขา