ตอนที่ 97: ชายชราลึกลับ

ตอนที่ 97: ชายชราลึกลับ

ฝ่ามือส่งเจี้ยนเฉินลอยถอยไป 20 เมตรก่อนที่จะจมลงไปในแม่น้ำ ตาของเจี้ยนเฉินแสดงความประหลาดใจออกมาเพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แข็งแกร่งจากฝ่ามือของนาง การโจมตีเพียงครั้งเดียวทำให้เขาบาดเจ็บพอสมควรได้ ในขณะที่ส่วนที่ถูกนางโจมตีก็เริ่มเจ็บเหมือนมีบางอย่างแข็ง ๆ มากระแทก

แขนของเจี้ยนเฉินพายไปที่น้ำอย่างเร็วก่อนที่เขาจะกระโจนเข้าไปในป่าที่อยู่ตรงข้างกับแม่น้ำ เขาซ่อนตัวเองอยู่หลังต้นไม้กว้าง เขาใช้พลังเซียนของเขาเพื่อระเหยหยดน้ำที่อยู่บนตัวเขาออกก่อนที่จะเอาแหวนมิติออกมาจากสร้อยของเขา เขาดึงเอาเสื้อผ้าชุดสุดท้ายออกมาและสวมมัน

ในตอนที่เจี้ยนเฉินกำลังจะใส่เสื้อ หน้าที่ซีดของเขาก็แข็งทื่อทันทีก่อนที่เขาจะกระโจนไปข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว

“ปัง!”

ในตอนที่เจี้ยนเฉินหลบไปข้าง ๆ ต้นไม้ที่เขาใช้หลบก่อนหน้านี้ก็ระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในขณะที่พลังเซียนที่บริสุทธิ์ปริมาณมหาศาลก็ระเบิดออกมาด้วย ในขณะที่มันกระทบลงมาตรงที่ที่เจี้ยนเฉินเคยอยู่ ดิบรอบ ๆ ก็กระจายไปทั่วในขณะที่หลุมใหญ่ก็เกิดขึ้นตรงบริเวณนั้น

“เจ้าตัวร้าย คิดว่าเจ้าจะแอบดูข้าอาบน้ำงั้นหรือ ข้าจะฆ่าเจ้าแน่ ! “

มีน้ำเสียงเสียใจนิด ๆ ปนอยู่ในคำพูดที่โกรธเกรี้ยวของนางในขณะที่ใบหน้าของนางก็แดงขึ้นแดงขึ้นด้านหน้าเจี้ยนเฉิน มือที่ขาวเหมือนหยกของนางมีพลังเซียนสีฟ้าอยู่ก่อนที่มันจะพุ่งไปที่เจี้ยนเฉินเร็วมากจนมีเสียงหวีดหวิวในอากาศ

เมื่อรู้สึกได้ถึงพลังเซียนปริมาณมหาศาลในฝ่ามือของนาง ใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วกลายเป็นเคร่งเครียด เขารวบรวมพลังเซียนในตัวเองและตั้งสมาธิไปที่มือข้างขวาแล้วปล่อยมันออกไป

“ปัง!”

ฝ่ามือทั้งสองปะทะกันทำให้เกิดเสียงระเบิดดังอื้ออึงออกมาในขณะที่คลื่นกระแทกก็ลอยออกไปทุกทิศทาง เจี้ยนเฉินกระเด็นถอยไปอย่างรุนแรง และปะทะเข้ากับพุ่มไม้หลายพุ่มก่อนที่กระแทกลงบนพื้น

“อุ๊บบ!” เจี้ยนเฉินกระอักเลือดออกมาเป็นสายเหมือนหมอกเลือดในช่วงเวลาสั้นสั้น ในขณะที่เลือดออกจากปากของเขาหน้าของเขาก็ซีดมาก

เจี้ยนเฉินขยับหัวไปข้างหน้าอย่างยากลำบากด้วยความเหลือเชื่อในหญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา นางไม่ได้อายุห่างจากเจี้ยนเฉินมาก แต่นางมีความแข็งแกร่งที่น่าเหลือเชื่อ เขาคาดว่านางน่าจะมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษเป็นอย่างน้อย เขาคาดการณ์ได้เนื่องจากเขารู้ถึงความแข็งแกร่งของเขาดีเหมือนมันอยู่หลังฝ่ามือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่สู้กับเซียนผู้เชี่ยวชาญในขณะที่อยู่ในเทือกเขาสัตว์อสูร ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ แม้แต่เซียนผู้เชี่ยวชาญก็ไม่สามารถสู้กับเขาได้ ดังนั้นหญิงที่อยู่ด้านหน้านี้ต้องเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเหลือเชื่อที่เขาไม่สามารถเอาชนะได้อย่างสบายด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ได้แน่

“เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ! ” เจี้ยนเฉินกลืนน้ำลายอย่างกังวล เมื่อคิดว่าหญิงตรงหน้าเขานั้นแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็เชื่อมันไม่ลง ในสำนักคากัตซึ่งทุกคนที่มีพรสวรรค์ในอาณาจักรเกอซุนมารวมกัน ยังมีหญิงสาวอยู่ค่อนข้างน้อยที่มีอายุเท่ากับหญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาที่ยังไม่สามารถควบแน่นอาวุธเซียนและเป็นเซียนได้เลย

หญิงคนนั้นเดินเข้ามาที่เจี้ยนเฉินช้า ๆ อย่างสวยงามเหมือนมนุษย์ที่หาไม่ได้ในโลก ดวงตาที่สวยงามของนางเต็มไปด้วยความอายและความไม่พอใจ ความโกรธของนางค่อย ๆ ลดเสน่ห์ของนางลงไป นางปกคลุมไปด้วยจิตสังหารที่แข็งแกร่งในขณะที่นางจ้องอย่างเอาชีวิตไปที่เจี้ยนเฉิน มันเหมือนว่านางไม่ต้องอะไรนอกจากสับเนื้อของเขาให้เป็นชิ้น ๆ

หญิงคนนี้สวมชุดหนังสีชมพูที่ดูค่อนข้างยุ่ง ๆ เห็นได้ชัดว่านางใส่มันอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีเวลาพอที่จะจัดการให้เรียบร้อย ผมยาวของนางปรกอยู่บนไหล่ของนางและเกาะไปถึงเอวของนางในขณะที่น้ำที่หยดลงมาอย่างช้า ๆ ก็สัมผัสกับชุดของนาง รองเท้าสีชมพูของนางไม่มีเสียงเลยในขณะที่นางเดิม หญิงคนนี้เดินไปที่เจี้ยนเฉินอย่างช้า ๆ พร้อมกับกระบี่สีฟ้าที่อยู่ในมือของนาง เมื่อเห็นกระบี่เป็นสีแบบนั้นใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไป

เจี้ยนเฉินตะกายขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบากในขณะที่มือขวาของเขาเริ่มสั่น หญิงคนนี้แข็งแกร่งอย่างแน่นอน เพียงการโจมตีเพียงครั้งเดียว มือขวาของเจี้ยนเฉินก็ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีที่รุนแรงนั้น

เจี้ยนเฉินควบคุมพลังเซียนธาตุแสงในอากาศ เขาทำให้มั่นใจว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะไม่เห็นผลการรักษาจากหลังเซียนธาตุแสงเอาซะก่อน ถ้าเป็นเรื่องความสามารถพิเศษของพลังเซียนธาตุแสง เขาไม่ต้องการให้ใครรู้เกี่ยวกับแสงสีขาวนวลหรือความสามารถในการรักษาของมัน

“หยุดก่อน ท่านหญิง! นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ข้าไม่ได้มีเจตนาที่จะแอบดูท่านหญิงอาบน้ำเลย ! ” เจี้ยนเฉินหัวเราะออกมา พลังในความแข็งแกร่งของหญิงคนนี้ทำให้เขาประหลาดใจ

“เจ้าคนทราม หุบปากซะ ! ” ใบหน้าที่สวยงามของหญิงคนนี้ซีดเผือดในขณะที่นางได้ยินเจี้ยนเฉิน เห็นชัดว่านางไม่รู้สึกดีขึ้นเลย และนางก็ก้าวและรองเท้าสีชมพูของนางก็พุ่งไปที่เป้าของเจี้ยนเฉิน

ร่างของเจี้ยนเฉินเบี่ยงไปด้านข้างและหลบในระยะใกล้ ทันทีหลังจากนั้น นางก็หันมาและฟันเจี้ยนเฉินด้วยกระบี่สีฟ้าของนาง

กระบี่สีฟ้าเคลื่อนที่เร็วมาก และในพริบตาเดียว มันก็ถึงที่ร่างของเจี้ยนเฉินแล้ว เมื่อเห็นอย่างนี้ เจี้ยนเฉินก็เริ่มหันไปแต่ถึงแม้อย่างนั้นมันก็ยังเกิดรอยแผลใหญ่จากกระบี่ที่ปรากฎที่หน้าอกของเจี้ยนเฉินอยู่ดี เลือดพุ่งออกอย่างรุนแรงจากร่างกายเหมือนน้ำพุในพริบตา เสื้อชุดใหม่ของเจี้ยนเฉินย้อมไปด้วยเลือดสีแดง

เขาไม่รู้ตัวว่าโดนฟัน ความรู้สึกปวดร้อนก็เกิดขึ้นในร่างของเจี้ยนเฉินในขณะที่เขาตระหนักได้ถึงความเจ็บที่เกิดขึ้น เขาเริ่มทิ้งระยะห่างออกจากนางในขณะที่กระบี่วายุโปรยก็ปรากฏขึ้นมาในมือของเขา แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะมีโอกาสได้เห็นร่างเปลือยเปล่าของนาง แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจ เขาได้ขอโทษไปแล้วสามสี่รอบ แต่หญิงคนนั้นก็ยังคงโกรธและจะเอาเขาให้ตาย นางโกรธไม่น้อยเลยทีเดียว

หญิงสาวไม่คิดที่จะปล่อยเจี้ยนเฉินไปเลยและไล่ตามเขาไป กระบี่สีฟ้าของนางมีพลังเซียนที่ดูเหมือนคลื่นในขณะที่มันฟันไปที่เจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินโอดโอยออกมาในขณะที่ตาของเขาก็เป็นประกายเย็นชา แม้ว่าหญิงคนนี้จะแข็งแกร่งกว่า แต่เขาก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะรอเฉย ๆ ให้โดนจับ เขาโบกมือ แล้วกระบี่วายุโปรยก็พร้อมที่จะเข้าร่วมการต่อสู้ กระบี่เข้าไปโจมตีที่คอของคนที่จะฆ่าเขา

กระบี่เคลื่อนไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่มันจะทำได้ แต่ความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้เขาก็มีมากจนเขาไม่กล้าที่จะป้องกันการโจมตี เขาจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้ชนะ แม้ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นผู้หญิง แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย