บทที่ 1031

พอวางสายโทรศัพท์

กัศปะก็เหลียวหันมา เปล่งออร่าสังหารที่แท้จริงไปทั่วร่างกาย

ตรงหน้าของเขา คือพลทหารห้าสิบนายแห่งสำนักเทพมรณะ

ในเวลานี้แต่ละนายยืนหยัดอย่างภาคภูมิ เปล่งออร่าสังหารทะยานขึ้นท้องฟ้า

กัศปะกวาดตามองดูพวกเขาสักพักก็เอ่ยด้วยเสียงดังว่า：“พี่น้องทั้งหลาย ผมเพิ่งรับสายจากท่านแม่ทัพว่า มีโจรกระจอกต่างแดนพาชนชั้นนำมาก่อกวนที่ต้าเซี่ย！เป้าหมายของพวกเรา คือต้านพวกเขาให้อยู่นอกเขตชายแดนชายฝั่ง กำจัดสำนักหง ปกป้องสำนักกั๋ว！”

“กำจัดสำนักหง ปกป้องสำนักกั๋ว！”

“กำจัดสำนักหง ปกป้องสำนักกั๋ว！”

“กำจัดสำนักหง ปกป้องสำนักกั๋ว！”

……

สักพัก

พลทหารห้าสิบนายแห่งสำนักเทพมรณะ

กลิ่นไอสังหารแต่ละคนก็คละคลุ้ง แทบอยากจะฉีกชนชั้นนำสำนักหงแปดพันนายออกเป็นชิ้น ๆ ทันที！

พอเห็นสถานการณ์เช่นนี้

รอยแสยะยิ้มก็เผยบนใบหน้าของกัศปะ

ด้วยพลทหารเทพมรณะห้าพันนาย

ชนชั้นนำแปดพันนายแห่งสำนักหงมาได้แต่กลับไปไม่ได้อย่างแน่นอน！

……

ความมืด ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา

มองไปไม่เห็นขอบเขตบนท้องทะเล มืดสนิทไปทั้งผืน

อยู่ ๆ บนท้องทะเลก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากท้องทะเลไกล

แสงสว่างดวงหนึ่ง แหวกความมืดออกเป็นทาง

เรือรบขนาดมหึมาลำหนึ่ง ขับเคลื่อนบนผิวทะเลอย่างช้า ๆ

เวลานี้เอง

เย่หรงเย่หรงยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองดูเมืองที่สว่างไสวอยู่ไกล ๆ จนตกอยู่ในภวังค์

เมืองที่ห่างออกไปคือเมืองตงไห่

เหตุที่เขาไม่ไปหู้ไฮ่แต่มาตงไห่ก็เพื่อกำจัดตระกูลเย่แห่งตงไห่ให้สิ้นซาก!

ตงไห่เป็นรังเก่าของหยางเฟิง เป็นสำนักงานใหญ่ของเฟิงเมิ่งกรุ๊ป

เพียงแค่กำจัดตงไห่ หยางเฟิงก็จะไร้ที่ยึดเกาะ เมื่อถึงเวลานั้นเขาก็จะบดขยี้ได้ตามอำเภอใจ

มองดูแสงไฟนับหมื่นดวงไกล ๆ

เย่หรงเย่หรงก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ตระกูลเย่ในต่างแดนไม่ได้กลับต้าเซี่ยมานานเป็นสิบปีแล้ว