บทที่ 1036

พลทหารที่สู้ตายในสนามรบ

คนอย่างสำนักหงเหล่านี้จะต่อต้านได้อย่างไร？

ดังนั้นทันที่การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายเริ่มขึ้น คนของสำนักหงก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

อ๊าก！

อ๊าก！

อ๊าก！

……

ได้ยินแต่เสียงอนาถดังไปทั่ว

สมาชิตแต่ละคนของสำนักหงถูกฆ่ากองบนพื้น

สมาชิคสำนักหง แทบจะถูกคนของสำนักเทพมรณะฆ่าคนไม่มีแรงต่อต้าน

ศพนอนเรียงเต็มหาดทราย

เลือดย้อมไปทั่วท้องทะเล

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้

เย่หรงเย่หรงก็โกรธจนตาแทบจะถลน

ทำไมเขาคิดไม่ถึงว่า พละกำลังของคนที่หยางเฟิงพามาจะแข็งแกร่งเช่นนี้

ต่างรู้ดีว่า คนแปดพันนี้ล้วนเป็นชนชั้นนำของสำนักหง！

เป็นคนที่ตัวเองเลือกอย่างพิถีพิถันกันแทบจะทุกคน

แต่ต่อหน้าพลทหารสำนักเทพมรณะ แต่ละคนอย่างกับกระดาษปวกเปียก ถูกฆ่าอย่างทรมารตามอำเภอใจ

ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป ขวัญกำลังใจคนของสำนักหงต้องพังทลายแน่

เป็นไปตามคาด

คนของสำนักเทพมรณะยิ่งฆ่าก็ยิ่งแกร่ง

ส่วนคนของสำนักหง ทยอยพ่ายแพ้ล่าถอยไป

ปัญหาความพ่ายแพ้ของสำนักหงอยู่ที่เวลาว่าช้าหรือเร็ว

“หนี！หนี！หนี！”

“พวกเขาร้ายกาจเกินไปแล้ว พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา！”

“หนีเร็วเข้า！ไม่อย่างนั้นพวกเราทั้งหมดต้องตายกันที่นี่！”

คนของสำนักหง ถูกฆ่าจนกลัวจนตัวสั่นแล้ว

แต่ละคนร้องเสียงดังด้วยความหวาดกลัว

พวกเขาไม่เคยเห็นศัตรูที่ดุร้ายขนาดนี้

ต่อให้พวกเขาอยู่ที่เกาะดาว เผชิญหน้ากับกำลังมหาศาลเหล่านั้น ก็กวาดล้างได้หมด

แต่ที่นี่

พวกเขาถูกสำนักเทพมรณะฆ่าจนกลัวอย่างสิ้นเชิงแล้ว

คนของสำนักเทพมรณะ เรียกได้ว่าเหี้ยมหาญไม่กลัวตาย

ลงมืออย่างเหี้ยมโหด พละกำลังสูงส่ง แล้วยังร่วมมือกันอย่างรู้ใจ

พวกเขาจะไปเจอศัตรูอย่างนี้ได้ที่ไหนกัน？

นี่มันไม่ใช่คน！