บทที่ 1047

ถ้าเขาหลบไม่ทัน กริชของดาร์กไนท์นี้อาจจะแทงเข้าหัวใจของเขาก็ได้

ความเกลียดชังในใจเย่หรงใหญ่หลวง

ถ้าไม่เพราะหยางเฟิงตัดแขนข้างหนึ่งของเขาทิ้ง เขาจะซมซานเช่นนี้หรือ！

เขาหันไปมองสสิบเจ้าแก๊งใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลสักพักก็เอ่ยด้วยความเกรี้ยวกราดว่า： “พวกแกมัวตะลึงอะไรอยู่？ฆ่ามันสิ！”

พอได้ยินคำสั่ง

สิบเจ้าแก๊งใหญ่แห่งสำนักหงก็มุ่งไปฆ่าดาร์กไนท์

“แย่แล้ว！”

พอเห็นตรงนี้

ดาร์กไนท์รู้ว่า ปฏิบัติการลอบฆ่าครั้งนี้ของเขาล้มเหลวแล้ว

เขาจะมัวห่วงฆ่าเย่หรงต่อไปไม่ได้ รีบหลังหนีไปทันที

ดาร์กไนท์ขึ้นชื่อว่าเป็นนักฆ่า ดังนั้นเขาจึงมีความไวมาก

เรียกได้ว่าแค่พริบตาเดียวก็หายไปจากความมืดแล้ว

พอเห็นสิบเจ้าแก๊งใหญ่ยังคิดจะไล่ตามไป

เย่หรงก็ตะโกนทันที： “ไม่ต้องตามแล้ว ดาร์กไนท์เป็นนักฆ่ารัตติกาล ต่อให้พวกนายไล่ตามไปก็ฆ่าเขาไม่ได้！”

พูดเสร็จ

เขาก็หรี่ตาเอ่ยว่า： “หึ！แต่ก็โดนฉันแทงไปหนึ่งที คิดว่าเขาก็คงไม่สบายเท่าไหร่”

ถูกลูกน้องตัวเองลอบฆ่า ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เย่หรงไม่พอใจเท่าไหร่！

เย่หรงรู้ว่า คนสารเลวอย่างหยางเฟิงจงใจ

ให้ดาร์กไนท์มาลอบฆ่าเขา

ไม่เพียงคิดที่จะทดสอบความซื่อสัตย์ของดาร์กไนท์

ขณะเดียวกันก็อยากจะล้างแค้นเขาด้วย！

“ผู้อาวุโสใหญ่ คุณไม่เป็นไรใช่มั๊ย？”

“ผู้อาวุโสใหญ่ ดาร์กไนท์นี่ช่างชั่วช้าจริง ๆ ถึงกลับกล้ามาลอบฆ่าคุณ！”

“ผู้อาวุโสใหญ่ จะยกสมุนสำนักหงทั้งหมดไปล้อมดาร์กไนท์มั๊ย？”

……

ในเวลานี้

ชาวสำนักหงก็ล้อมเข้ามา คุยกันเกรียวกราว

“หึ ลำพังแค่ดาร์กไนท์ก็คิดจะฆ่าฉัน เพ้อฝันสิ้นดี！”