บทที่ 1090

พอได้ยิน

ชายผมแดงก็ขรึมลงในทันที

แม้เขาจะโมโหอยู่ในใจ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางไหนที่จะจัดการปีศาจหงอได้

เพราะปีศาจหงอพูดถูก

ถ้าเสียเขาไป เขาก็ไม่มีทางควบคุมสำนักยมบาลได้！

น่าแค้นใจ！

น่าแค้นใจจริง ๆ！

ถ้าไม่เพราะเรื่องนั้นในตอนนั้น ปีศาจหงอจะยะโสต่อหน้าเขาได้หรือ？

ขอแค่ตระกูลปลีกวิเวทออกจากหุบเขา

สำนักยมบาลอะไรนั่น ก็มีแค่ชื่อใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เหมือนดินปั้นไก่กระเบื้องรูปหมา

เสียดายที่……

พอคิดถึงเงาของคนผู้นั้น เขาก็อดตัวสั่นไม่ได้

“หึ！”

ชายผมแดงแสยะเสียง： “ฉันไม่สนว่านายจะมีข้ออ้างอะไร สรุปคำเดียวคือ รีบรวบรวมชิ้นส่วนมงกุฎภาพมังกรให้เร็วที่สุด！ขอแค่รวบรวมชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรได้ครบ ตระกูลเฟิงของฉันจะได้ออกจากภูเขาสักที！”

“ครับ！”

ปีศาจหงอพยักหน้าแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าทแม่ง ๆ ว่า： “ท่านเฟิงหวูตี่ ตอนนี้ชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรปรากฏอย่างน้อยหกชิ้นแล้ว！”

“อะไรนะ？หกชิ้น！”

พอได้ยินคำนี้

ดวงตาของก็หดลงอย่างฉับพลัน

เขานึกไม่ถึงว่าชิ้นส่วนมงกุฎภาพมังกรจะปรากฏมามากมายเช่นนี้แล้ว

ปีศาจหงอเอ่ยแนะนำว่า： “ในมือของเจ้าสำนักยมบาล มีชิ้นส่วนภาพมงกุฎสองชิ้นแล้ว ส่วนชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรที่เหลืออีกสี่ชิ้น อยู่ในมือคนผู้หนึ่งที่ชื่อว่าหยางเฟิง……”

ปีศาจหงอก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อไปอีก

เฟิงหวูตี่ยกมือขึ้นปัด เอ่ยอย่างรำคาญว่า： “ฉันไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้ ฉันไม่สนว่าชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรจะอยู่ในมือใคร นายต้องเอาทั้งหมดกลับมาให้ฉัน！ถ้านายเอากลับมาได้ ฉันจะรายงานผู้นำตระกูลหมิง ให้นายเข้าตระกูลเฟิง ได้เพลิดเพลินกับทรัพยากรตระกูลปลีกวิเวทของเรา！”

“แต่ถ้านายเอากลับมาไม่ได้……นายก็คงรู้ผลลัพธ์ดี！”

“แน่นอน”

“ถ้าผมได้ชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรทั้งหมด ผมมอบให้นายท่านแน่ เพียงแต่……”

พูดถึงตรงนี้

ปีศาจหงอก็กลายเป็นอยากจะเอ่ยบางอย่างแต่ก็หยุดเอาไว้