ตอนที่ 11
บทที่ 11 บัตรเชิญของใคร
October 21, 2026
“นี่ ๆ ! ดูสิ ๆ ! ลูกเขยของฉันต่างหากที่มีหน้ามีตา แม้แต่เศรษฐีหม่าก็ต้องนำบัตรเชิญมาให้ด้วยตนเอง”
“ไม่เหมือนคนบางคน ถือบัตรเชิญธรรมดาเหมือนถือสมบัติล้ำค่าอย่างไรอย่างนั้น !”
เมื่อมีโอกาสที่จะได้คุยโวโอ้อวด หลันซินก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป
ทันใดนั้น ทุกคนในตระกูลหลันต่างก้มหน้าก้มตา ใบหน้าถอดสี ไม่กล้าพูดอะไรอีก !
“หึ !”
ตอนนี้เอง หลันจื่อไม่อาจทนดูได้อีกต่อไป จึงลุกยืนขึ้น
“คุณป้าคะ อย่าเพิ่งดีใจไป หนูว่าบัตรเชิญทองคำใบนี้คงไม่ได้ส่งให้หยางเฟิงแน่นอน”
หลันซินขมวดคิ้ว แล้วถามด้วยความไม่พอใจ : “หลันจื่อ เธอพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ? ทุกคนก็เห็นแล้วว่า เศรษฐีหม่าส่งบัตรเชิญให้ลูกเขยของฉัน หยางเฟิง ด้วยตนเอง หรือว่าเธอตาบอดไปแล้ว ?”
หลันจื่อพูดด้วยสีหน้าดูถูก : “คุณป้าคะ อย่าหาว่าหนูดับฝันคุณป้าเลยนะคะ แต่หยางเฟิงลูกเขยของคุณป้า เป็นเพียงแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลเย่เท่านั้น”
“อีกทั้งหนูได้ยินมาว่า ก่อนที่จะเป็นเขยแต่งเข้าตระกูล หยางเฟิงก็เคยเป็นคนจรจัดมาก่อน แล้วคุณป้าคิดว่าเศรษฐีหม่าจะนำบัตรเชิญมามอบให้เขาด้วยตนเองหรือคะ ?”
“หนูว่าเศรษฐีหม่าคงจำคนผิดมากกว่า บัตรเชิญใบนี้ต้องไม่ได้มอบให้หยางเฟิงแน่ !”
“นี่มัน......”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลันจื่อ หลันซินก็ไม่รู้ว่าจะตอบโต้เช่นไรดี
เมื่อเห็นหลันซินเงียบไป หลินจื่อก็หัวเราะออกมาอย่างภูมิใจ : “ฮ่า ๆ คุณป้าไม่พูดแล้วหรือคะ ดูเหมือนว่าจะยอมรับสิ่งที่หนูพูดแล้วสินะ หรือรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว”
“เป็นแบบนี้นี่เอง เศรษฐีหม่าต้องจำคนผิดแน่นอน”
“ตกใจหมดเลย ฉันเองก็คิดไว้แล้วว่า อภิมหาเศรษฐีตงไห่ผู้สูงส่ง จะส่งบัตรเชิญให้กับลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลคนหนึ่งได้อย่างไร !”
“ทุกคนว่า หากหยางเฟิงถือบัตรเชิญใบนี้ไปร่วมงานเลี้ยง จะถูกเศรษฐีหม่าไล่ออกมาหรือไม่ ?”
“แน่นอน ! เมื่อเศรษฐีหม่าเห็น คงคิดว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ต้องขอโทษด้วยที่เมื่อคืนส่งบัตรเชิญผิดคนแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ......”
ทุกคนในตระกูลหลัน กลับมาถือไพ่เหนือกว่าอีกครั้ง
“ทุกคนพูดจาไร้สาระอะไรกัน เศรษฐีหม่าไม่มีทางจำคนผิดแน่นอน !”
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของคนในตระกูลหลัน เย่เมิ่งเหยียนก็ตะโกนออกมาเสียงดังอย่างอดไม่ได้
ถึงแม้หยางเฟิงยังไม่ได้เล่าอะไรให้เธอฟังโดยละเอียด แต่เธอก็เชื่อว่าสามีของตนเอง จะต้องเป็นคนมีความสามารถแน่นอน
นี่คือความเชื่อมั่นทางจิตวิญญาณ !
ตอนนี้เอง หลันจื่อเดินเข้าไปหาแล้วยิ้มเยาะ : “เย่เมิ่งเหยียน เธอยอมรับความจริงเสียเถอะ ! สามีของเธอก็คงเป็นไอ้สวะตลอดไป ไม่มีทางเทียบกับโจวห้าวของฉันได้หรอก”
“อีกทั้งเธอเองก็เป็นแค่ลูกเป็ดขี้เหร่ ไม่มีทางจะบินขึ้นไปบนยอดไม้เหมือนหงส์ได้หรอก”
“เธอ......”
เย่เมิ่งเหยียนหันมองหลันจื่อด้วยความรู้สึกโมโหจนพูดไม่ออก
“เย่เมิ่งเหยียน ไม่เชื่อหรือ ? เช่นนั้นฉันจะทำให้เธอรู้เองว่า ความสิ้นหวังนั้นเป็นอย่างไร ?”
หลันจื่อหัวเราะเยาะ แล้วดินเข้ามาหาหยางเฟิง พร้อมทำเสียงฟึดฟัดแล้วพูดว่า : “หยางเฟิง นายคิดว่าบัตรเชิญใบนี้ส่งให้นายจริง ๆ หรือ ?”
หยางเฟิงพูดเบา ๆ : “แน่นอน !”
“ฮ่า ๆ ๆ !”
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฟิง หลันจื่อก็หัวเราะร่าออกมาทันที
“หยางเฟิง นายช่างไร้ยางอายจริง ๆ เป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลเท่านั้น นายคิดว่าเศรษฐีหม่าจะนำบัตรเชิญมาให้นายด้วยตนเองอย่างนั้นหรือ ?”
หยางเฟิงหรี่ตาลงแล้วถามว่า : “หากไม่ได้ส่งให้ผม หรือว่าจะส่งให้คุณกันล่ะ ?”
“ใช่แล้ว บัตรเชิญใบนี้เศรษฐีหม่าส่งให้กับโจวห้าวของฉัน !” หลันจื่อพูดเสียงดัง
อะไรนะ ?
ส่งให้โจวห้าว ?