บทที่ 1137

ตั้งแต่ต้นจนจบ หยางเฟิงไม่เคยคิดจะครอบครองชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรไว้แต่ผู้เดียว

เขาเป็นถึงเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย

ทุกเรื่องที่เขาไตร่ตรอง ล้วนเพื่อต้าเซี่ย！เพื่อชาติ！เพื่อประชาราษฎร์เท่านั้น！

ถ้าหยางเฟิงเป็นคนเห็นแก่ตัว

เขาก็คงไม่อยู่ชายแดนเฉียดตายมาชั่วชีวิต

ทุกอย่างที่เขาทำทั้งหมดก็เพียงเพื่อต้าเซี่ย！

และนี่ก็เพราะว่าทำไมหยางเฟิงที่มีผลงานดีแต่กลับสะเทือนเจ้านาย

แต่เหตุผลที่เจ้ามังกรยังคงให้ความสำคัญกับหยางเฟิง

เพราะเจ้ามังกรรู้ว่า สิ่งที่อยู่ในใจของหยางเฟิงคือชาติบ้านเมือง！ไม่ใช่เห็นแก่ตัว！

พอได้ยินคำนี้

เสือขาวจึงอดเลื่อมใสไม่ได้

เป็นเพราะความใจกว้างของหยางเฟิงเช่นนี้ จึงทำให้เขายอมติดตามอย่างค้อมหัวให้！

จึงทำให้ทหารนับล้านในต้าเซี่ยเอาหยางเฟิงเป็นไอดอลในใจ！

เพราะในโลกนี้ มีคนอย่างหยางเฟิงเหลือน้อยแล้ว！

หลักการเหล่านี้พูดง่าย

แต่จะลงมือทำเป็นเรื่องยากจริง ๆ！

แต่ถ้าเป็นคนอื่นที่ได้ภาพชิ้นส่วนมงกุฎมังกร คิดจะให้พวกเขาเปิดเผยนั้น เป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้！

ต่างรู้ดีว่า ภาพชิ้นส่วนมงกุฎมังกรเป็นสิ่งล้ำค่าของโลกบู๊！

หลายคนที่ได้ภาพชิ้นส่วนมงกุฎมังกร ต่างซุ่มศึกษาลำพังอย่างเงียบ ๆ

หากสามารถศึกษาได้แตกฉาน พละกำลังก็จะทะยานขึ้นทันที สำเร็จมีชื่อเสียง！

อย่างหยุนจงเฮ่อ！

เย่หรง！

คนเหล่านี้หลังจากได้ชิ้นส่วนมงกุฎมังกรแล้ว ไม่มีใครที่ไม่เอาไปศึกษาเพียงลำพัง

ถ้าให้พวกเขาเอาออกมาแบ่งปันให้คนอื่น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย！

แต่หยางเฟิงไม่เหมือนพวกเขา

แม้หยางเฟิงจะได้ชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรหลายชิ้นแล้ว

แต่เขาไม่เคยเห็นชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรเหล่านี้อยู่ในสายตา

เพราะเมื่อเทียบกับภรรยาและลูกของเขา อีกทั้งต้าเซี่ยทั้งหมดแล้ว

แค่ชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกร ไม่ได้มีมูลค่าให้พูดถึง！

เมื่อเสือขาวเห็นหยางเฟิงเดินจากไปก็อดเอ่ยด้วยความทอดถอนไม่ได้ว่า： “แม่ทัพ นับวันผมก็ยิ่งนับถือท่านมากขึ้น！ยิ่งอยู่กับท่านนานเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกละอายใจตัวเอง！”

“แม่ทัพ ท่านวางใจได้เลย เรื่องงานประลองบู๊ที่มอบให้ผมไปทำ ผมต้องทำให้ดีแน่นอน！”

“ผมเชื่อว่า ไม่ว่าเจ้าสำนักกุ่ยเหมินหรือเจ้าสำนักยมบาล ต้องคาดไม่ถึงว่าท่านจะเปิดเผยชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรนี้แน่นอน！”

อย่าว่าแต่เจ้าสำนักยมบาลเลย