บทที่ 1145

ร่างกายทั้งหมดของเขาดีดขึ้นจากพื้นและพุ่งตัวไปยังหยางเฟิงเหมือนลูกศรที่แหลมคม มือข้างหนึ่งเร็วพอๆ กับสายฟ้าแลบ และคว้าเข้าที่คอของหยางเฟิง

ผู้คุมกฎแสดงสีหน้าน่าเกลียดน่ากลัวออกมา จิตใจของเขามีแต่ความคิดที่จะเล่นงานหยางเฟิงให้ได้ หัวใจของเขาสูบฉีดเลือดอย่างแรงจนแทบจะระเบิด!

โครม!

เสียงโครมดังขึ้นแต่แทบไม่มีผู้ใดมองเห็นการลงมือของหยางเฟิง ทุกคนเห็นแต่เพียงร่างของผู้คุมกฎสิบที่กระเด็นออกไปอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างของผู้คุมกฎสิบที่กองอยู่บนพื้นและพยายามลุกขึ้นยืน

อั๊ก! พรวด!

ผู้คุมกฎสิบไม่สามารถสะกดอาการบาดเจ็บได้ เขาถึงกับกระอักเลือดและอ้วกออกมาเป็นเลือดสีเข้มเด่นชัด ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ ไม่มีทางขยับตัวเข้าไปต่อสู้ได้อีกแล้ว

ผู้คนหลายพันคนมารวมกันเพื่อเฝ้าดูความตื่นเต้นของการรับศิษย์ของสมาพันธ์อยู่รอบ ๆ บริเวณนั้น และพวกเขาต่างพากันร้องอุทานออกมา แล้วพูดคุยอย่างออกรสกับสิ่งที่พวกเขาได้เห็น นี่ไม่ใช่การแสดงที่พวกเขาเห็นตามสื่อต่างๆ แต่นี่คือการต่อสู้ของจริง ได้เห็นในระยะใกล้ชิดติดขอบพื้นที่ประลองเลย ในตอนแรกที่ได้เห็น แน่นอนว่าทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ!

"คนนี้ไม่ได้มาที่นี่เพื่อฝากตัวเป็นศิษย์ เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้จากปรมาจารย์เหรอ ทําไมถึงเริ่มการต่อสู้ขึ้นได้ล่ะ"

"ฉันไม่รู้ อธิบายไม่ได้เหมือนกัน!"

"ให้ตายสิ ความแข็งแกร่งของปรมาจารย์การต่อสู้ของสมาพันธ์นี้น่ากลัวมาก!"

......

ยิ่งฟังสิ่งที่คนรอบข้างพูด ผู้คุมกฎอาเจียนยิ่งแค้นและอดสูใจ กระอักเป็นเลือดอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ได้รับทางกายก็เรื่องหนึ่ง ความเจ็บปวดทางใจก็อีกเรื่องหนึ่ง ที่เขาแค้นในในตอนนี้ คือ หลังจากถูกหยางเฟิงเล่นงานจนหมดสภาพ เขายังถูกเยาะเย้ยในตอนท้ายอีก

ในเวลานี้ผู้คุมกฎรู้สึกว่าเขาเป็นตัวตลกไปแล้ว ศักดิ์ศรีของเขาเองถูกหยางเฟิงทำลายและเหยียดหยามอย่างรุนแรง!

หยางเฟิงก้มศีรษะลงเหลือบมองผู้คุมกฎด้วยสีหน้าขี้เล่น เขาตั้งใจจะหยอกล้อคนผู้นี้อยู่หลายส่วน แต่ท่าทางเขาจะลงมือแรงเกินไปหน่อย สภาพของอีกฝ่ายเลยเป็นแบบนี้

"เอาล่ะ อย่าโกรธมากนักสิ อันที่จริง ผมยังรักษาคําพูดอยู่นะ" หยางเฟิงราดน้ำเกลือลงบนแผลสดอีกครั้ง “ผมเพิ่งสอนศิลปะการต่อสู้ให้คุณไปในฐานะอาจารย์ ทักษะของคุณยังต้องขัดเกลาอีกมาก”

“ผมขอประกาศว่า คุณจะเป็นศิษย์ในการดูแลของผมตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!"

วู้ฮู้ โอ้โห

ผู้คนพากันอุทานและพูดคุยกันอย่างเซ็งแซ่ ขณะที่ผู้คุมกฎสิบกําลังตัวสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ เขาไม่รู้ว่าหยางเฟิงทำแบบนี้เพราะอะไร แต่มันไม่เป็นผลดีต่อตัวเขาแน่

เขาต้องการกราบคารวะหยางเฟิง ขอฝากตัวเป็นศิษย์ของสมาพันธ์ แต่หยางเฟิงสั่งให้เขาเลียรองเท้าของเขา พอเขาเลียรองเท้าแล้ว หยางเฟิงก็ยั่วยุหาเรื่องเพื่อหาช่องลงมือกับเขาจนตกอยู่ในสภาพนี้ พอมาตอนนี้ก็มายอมรับว่าเขาเป็นศิษย์ของสมาพันธ์ฯ แล้ว

นี่มันเรื่องอะไรกัน หยางเฟิงเล่นบ้าอะไรอยู่!

ในจังหวะนั้นเอง ผู้คุมกฎสิบรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา เขารู้แล้วว่าเขาพลาดอะไรไปอีกอย่างหนึ่ง นอกเหนือจากฝีมือการต่อสู้ อำนาจในมือ ความสามารถการวางแผน และชิ้นส่วนแผนภาพจักรพรรดิมังกร หยางเฟิงยังมีอีกอย่างหนึ่งที่ไม่มีใครสู้ได้

ความตีหน้าซื่อหลอกลวงคนอื่น!

"ในเมื่อคุณอยากคารวะผมเป็นอาจารย์ของคุณแล้ว ผมยอมรับให้คุณเป็นศิษย์ของผมแล้ว คุณก็ควรมาคุกเข่าคารวะผมในฐานะศิษย์ได้แล้ว!"

พอหยางเฟิงพูดเช่นนี้แล้ว ผู้คุมกฎสิบไม่อยากกราบคารวะเลย แต่สภาพเขาตอนนี้แทบขยับขัดขืนหยางเฟิงไม่ได้เลย