บทที่ 1150

ผู้คุมกฎสิบไม่ได้ฆ่าใคร แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการฆ่า เพียงแค่ถ้าเขาฆ่าคนในเวทีนี้เมื่อไหร่ เขาคาดว่าหยางเฟิงจะไม่ปล่อยเขาไป และเขาต้องเผชิญชะตากรรมที่เลวร้ายกว่าความตายแน่นอน

รูปลักษณ์ที่เย่อหยิ่งบนใบหน้าของผู้คุมกฎทําให้หลายคนไม่มีความสุขมาก แม้แต่ไป่หู่ก็ทนไม่ไหวแล้ว!

ไป๋หู่มองไปที่หยางเฟิงและพูดอย่างลังเลว่า "ท่านจอมพล ท่านต้องการให้ผมขึ้นไปจัดการเขาไหมครับ ผู้คุมกฎสิบหยิ่งผยองเกินไปจริงๆ ครับ!"

หยางเฟิงพยักหน้าและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น นายขึ้นไปได้เลย อย่าลืมระวังด้วยนะ!"

ผู้คุมกฎสิบนั้นหยิ่งผยองเกินไป หยางเฟิงเห็นด้วยว่าสมควรสอนบทเรียนให้เขาบ้าง คนผู้นี้สมควรได้รับบทเรียนว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า ต้าเซี่ยยังมีหยางเฟิงปกป้องอยู่

ในเวลานี้ ผู้คุมกฎสิบยืนอยู่บนสังเวียนและพูดอย่างโอ้อวดว่า "ใครอีก ไม่มีใครเก่งกว่านี้ในชุมนุมนักศิลปะการต่อสู้ของต้าเซี่ยที่เก่งพอจะขึ้นเวทีประลองเลยหรือไง"

ผู้คุมกฎในขณะนี้หยิ่งผยองราวกับไก่พองขนที่ไม่รู้ว่ากำลังจะลงหม้อ ชัยชนะหลายสิบครั้งติดต่อกันทําให้จิตใจของเขาตื่นเต้นจนหลงลืมสัจธรรมข้อหนึ่งไป การกระทำของเขาทำให้ผู้คนส่งเสียงเอะอะโวยวายกันเซ็งแซ่ พูดคุยกันอย่างออกรส

ให้ตายสิ คนผู้นี้โอหังเกินไปแล้ว

แต่ถ้าไม่ให้คนผู้นี้ได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้บ้าง ท่าทางอู๋ซงคงจะไม่สามารถควบคุมเหล่านักศิลปะการต่อสู้นอกรีตได้จริงๆ และอาจทำให้นักศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดได้รับการดูถูกไปด้วย!

"ฉันเอง"

เสียงหนึ่งดังขึ้นและเสียงอึกทึกครึกโครมภายนอกก็เงียบไปในทันที

ไป๋หู่กระโดดเข้าไปในสังเวียน และตั้งท่าต่อสู้ ศิษย์ของอู๋ซงได้แต่มองหน้ากันไปมา พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าศิษย์พี่ใหญ่จะลงมือด้วยตัวเอง

ผู้คุมกฎมองไปที่ไป๋หู่และพูดด้วยความรังเกียจว่า "แกทําไม่ได้หรอก ให้คนอื่นขึ้นมาแทนซะ!"

ไม่ใช่ว่าผู้คุมกฎดูถูกไป๋หู่ ที่หมู่บ้านตระกูลเย่ ผู้คุมกฎสิบได้เคยประมือกับไป๋หู่มาแล้ว ถึงความแข็งแกร่งของเขาจะไม่เลว แต่ระดับฝีมือยังห่างกันเกินไป ไม่มีทางที่ไป๋หู่จะเอาชนะเขาได้

ทันใดนั้นไป๋หู่ก็พูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า "ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ลองซัดกันสักหน่อยดีกว่า!"

โครม!

ไป๋หู่ไม่พูดจาไร้สาระอะไรเลยทั้งนั้น เขาตั้งใจรีบจัดการให้จบๆ ไป ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดจาหาเรื่องอีก และตัดสินใจชกออกไปอย่างรวดเร็วและรุนแรงในทันที

เสียงหมัดแหวกฝ่าอากาศทำให้ทุกคนตื่นตระหนก พลังโจมตีที่แฝงออกมานั้นดูราวกับสายรุ้งพัดผ่านอากาศ!

เสียงหมัดแหวกอากาศของไป๋หู่มาถึงเบื้องหน้าผู้คุมกฎแล้ว แต่ทว่าผู้คุมกฎสิบกลับหายตัวไปต่อหน้าต่อตาเขาจริงๆ หายไปราวกับภูตผี

ไป๋หู่ตกใจและพูดว่า "เป็นไปไม่ได้!"

เขาหันหลังกลับทันทีโดยไม่ลังเลใจ และต่อยหมัดออกไปอย่างรุนแรงอีกครั้ง

โครม!