ตอนที่ 1123
บทที่ 1151
October 21, 2026
ฮึ่ม！
ฮึ่ม！
เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้น
ผู้คุมกฎสิบเหมือนคนคลุ้มคลั่ง กระโจนเข้าไปอีกครั้ง เพี๊ยะ！
ยังไม่ทันให้ผู้คุมกฎสิบได้ตั้งตัวตอบโต้
หยางเฟิงก็ใช้ท่าสายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ร่วง กระโจนเข้าไปในทันที
จากนั้นใช้ฝ่ามือหวดเข้าไปเต็มแรง！
“หยางเฟิง นาย……”
“ถุย……”
ผู้คุมกฎสิบถูกฝ่ามือของหยางเฟิงหวดเข้าจนแทบจะกระอักเลือดออกมา！
“ตามกฎการประลองบู๊ครั้งนี้ รู้แพ้รู้ชนะแล้ว นายสู้ต่อไม่ได้แล้ว！”
หยางเฟิงมองผู้คุมกฎสิบอย่างเยือกเย็น เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบ ๆ
พอได้ยินคำพูดของหยางเฟิง
ใบหน้าผู้คุมกฎสิบก็มีรอยเขียวหนึ่งจ้ำ รอยม่วงหนึ่งจ้ำ ราวกับโดนไฟไหม้！
เขาโกรธคำรามไปที่หยางเฟิง： “ได้ยังไง？ฉันไม่ยอม！”
“ไม่ยอม？”
หยางเฟิงเอ่ยเหมือนจะขำแต่ไม่ขำ： “ไม่ยอมเหรอ？งั้นฉันจะสู้จนให้นายยอมเอง？”
เพี๊ยะ！
เพี๊ยะ！
เพี๊ยะ！
……
พอสิ้นเสียง
ผู้คุมกฎสิบกลับตอบโต้ไม่ออก
ฝ่ามือนับสิบของหยางเฟิง กระหน่ำลงมาที่หน้าของผู้คุมกฎสิบราวกับสายฝน
ผู้คุมกฎสิบกุมหน้าตัวเอง กัดฟันกรอด ๆ
เขาโกรธมาก
แต่ก็ไม่กล้าสามหาวอีก
เพราะเขารู้ว่า ไม่ว่าจะพยายามยังไงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฟิง！
ความรู้สึกที่อยากจะสู้ แต่ไม่มีทางสู้ แทบจะขาดใจตายให้ได้！
ส่วนสายตาหยางเฟิงตั้งแต่ต้นจนจบ คือการมองดูผู้คุมกฎสิบเงียบ ๆ
สายตาตั้งแต่ต้นจนจบเช่นนั้นของเขา
มองผู้คุมกฎสิบเป็นแค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น！
“หยางเฟิง ฉันจะกลับมาใหม่แน่นอน！”
เพราะรู้ว่าไม่สามารถมีอะไรเหนือหยางเฟิงได้
ผู้คุมกฎสิบได้แต่กัดฟันกรอด ๆ ตะโกนอย่างไม่เต็มใจ
จากนั้นก็กุมปาก กลั้นน้ำตาจากไป！
พอเห็นผู้คุมกฎสิบจากไป
เสือขาวก็เดินมา เอ่ยด้วยเสียงเยือกเย็นไม่แยแสว่า： “แม่ทัพ เจ้าผู้คุมกฎนี่ดูจะไม่ยอมแพ้นะ！รู้อย่างนี้ ฆ่าเขาเมื่อกี๊เลยดีกว่า！”