บทที่ 1160

“หยางเฟิง วันนี้เรามาสู้กันให้ตายไปข้าง！”

“ฉันจะฆ่านายแล้วชิงชิ้นส่วนภาพมงกุฎมังกรทั้งหมดไปจากนาย！”

เสียงดำรามดังขึ้น

ปีศาจหงอมองสายตาของหยางเฟิงที่เต็มไปได้ไอสังหาร

ไอสังหารที่น่ากลัว ปะทุขึ้นจากตัวเขาในคราวเดียวกัน

ขณะเดียวกัน

พรึ่บ！

มีเงาพาดผ่าน

ปีศาจหงอกำดาบกุ่ยโถวไว้ในมือ หันไปหมายจะฆ่าหยางเฟิง！

ความเร็วของเขาราวกับสายฟ้าแล่บ

พลังของเขาสะเทือนฟ้าดิน

คลอนแคลนไปทั่วทุกที่ แข็งแกร่งขีดสุด！

พอมองไปยังหยางเฟิงอีกที

เขาก็ยังคงชงชา จิบชาอยู่เหมือนเดิม！

ด่วยท่าทางดื่มด่ำความสุข

ยิ่งทำให้ความโกรธในตัวปีศาจหงอเพิ่มขึ้น

ในฐานะเจ้าสำนักกุ่ยเหมิน！

ทูตอันดับหนึ่งแห่งสำนักยมบาล！

ยังไม่เคยมีใครดูถูกเขา！

แต่หยางเฟิงที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้กับมองเขาไม่มีตัวตน

มันจะมากเกินไปแล้ว！

“หยางเฟิง นายจะโอหังเกินไปแล้วไปแล้ว！ไปตายซะ！”

เสียงคำรามดังขึ้น

ปีศาจหงอใช้กำลังทั้งหมดของเขา

ดาบกุ่ยโถวประกายวาววับ ฟาดลงมาในพริบตา！

“ชานี้รสชาติไม่เลว ติดแค่มีคนมารบกวนความสุขฉัน สมควรตายเป็นหมื่นครั้งจริง ๆ！”

ทันใดนั้น

หยางเฟิงก็วางถ้วยชาในมือลง

ตึ้ง！

เสียงคุกเข่าดังขึ้น

กระบี่เศษณ์หลงฉวนปรากฏขึ้นในมือหยางเฟิง

“ตาย！”

เสียงคำรามดังขึ้น

หยางเฟิงกลายร่างเป็นเทพมังกรตัวหนึ่ง

มือกำกระบี่เศษณ์หลงฉวน ปะทะปีศาจหงอ！

สัญชาตญาณยางเฟิงราวกับดวงอาทิตย์เจิดจ้า ปล่อยแสงนับหมื่นออกมา！

ขณะเดียวกัน

กระบี่เศษณ์หลงฉวนในมือ ก็ยิ่งปล่อยแสงกระบี่นับไม่ถ้วนออกมา

สีหน้าปีศาจหงอก็เปลี่ยนไปในพริบตา

เขากวัดแกว่งดาบกุ่ยโถวในมือต่อเนื่อง ต้านทานแสงกระบี่！

ส่วนหยางเฟิง

มุมปากของเขา ก็เผยรอยยิ้มประหลาดในทันที

หัวใจของปีศาจหงอเต้นอย่างรุนแรง

อยู่ ๆ ก็รู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาในใจ

แต่เป็นอะไรนั้นเขาบอกไม่ถูก

ในเวลานี้เอง

ช่วงเวลาประหนึ่งแสงแว่บขึ้นมา

ไม่มีใครเห็นว่าหยางเฟิงทำอะไร

เสียงดังฉับ！

พริบตาเดียว

เกิดสำแสงเย็นวาบขึ้น

พรวด！