บทที่ 238

ปัง

ไม่รอให้พนักงานพูดเสร็จ ชายหนุ่มตบใบหน้าเธออย่างแรงหนึ่งที

“คนต่ำต้อย อย่างคุณหรือคิดจะมาขวางทางผม

พนักงานที่ถูกตบ สีหน้าน่าสงสาร ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

หยางเฟิงลุกขึ้นมา เดินตรงไป

พนักงานมองดูหยางเฟิง พร้อมพูดขึ้นอย่างเกรงใจว่า “ขออภัยท่านทั้งสองคน….ดิฉัน….”

หยางเฟิงโบกมือ พร้อมพูดขึ้นว่า “ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว คุณออกไปเถอะ”

ได้ยินแบบนี้ พนักงานรู้สึกโล่งอกรีบออกไปทันที

หลังจากพนักงานออกไปแล้ว

ชายหนุ่มวัยรุ่นมองดูหยางเฟิงอย่างอยู่สูง พร้อมพูดขึ้นว่า “คุณหรือที่แย่งห้องส่วนตัวของผม? รีบไสหัวไป อย่ารบกวนผมทานข้าว”

หยางเฟิงพูดขึ้นด้วยสายตาเย็นชาว่า “แย่งที่นั่งของคุณ? คุณรู้จักคำว่ามาก่อนได้ก่อนไหม? ผมทานข้าวกับภรรยาของผม คุณบุกเข้ามากะทันหัน ทำให้เสื้อผ้าภรรยาผมเปื้อน หมายความว่ายังไง?”

“เชอะ”

ชายหนุ่มวัยรุ่นพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่แยแสว่า “ไอ้น้อง กล้าพูดกับผมแบบนี้ คุณไม่รู้ว่าผมเป็นใครหรือ? ผมเป็นคุณชายตระกูลจ้าว จ้าวช่าวหลง

หยางเฟิงขมวดคิ้ว พร้อมพูดขึ้นว่า “ตระกูลจ้าว? ตระกูลจ้าวหนึ่งในหกตระกูลใหญ่ในจินหลิง?”

จ้าวช่าวหลงพูดขึ้นด้วยสีหน้าได้ใจว่า “ไอ้น้อง เป็นยังไง คุณกลัวแล้วละสิ?”

ในจินหลิง เพียงพูดถึงตระกูลจ้าว ก็ไม่มีใครไม่เกรงกลัว

เพราะงานประลองบู๊ ช่วงนี้จ้าวช่าวหลงถูกกักบริเวณอยู่ในบ้าน เพื่อเขาจะได้ไม่ออกมาก่อเรื่อง

แล้วนี่ งานประลองบู๊เสร็จสิ้นแล้ว จ้าวช่าวหลงก็อยากที่จะออกมาเต็มที

หยางเฟิงพูดขึ้นอย่างเย้ยหยันว่า “หวาดกลัว? คุณรบกวนผมกับภรรยาทานข้าว ตอนนี้คุกเข่าก้มหัวขอโทษ ผมสามารถให้อภัยคุณได้”

ตระกูลจ้าว?

คู่ควรที่ตนเองจะต้องหวาดกลัวด้วยหรือ?

ตนเองยังไม่ไปตระกูลจ้าว

คนของตระกูลจ้าว มาหาถึงที่ด้วยตนเองแล้ว

ได้ยินหยางเฟิงพูดว่าให้ตนเองก้มหัวขอโทษ

สีหน้าจ้าวช่าวหลง อึมครึมลงทันที

ในจินหลิง

ในสังคมที่เต็มไปด้วยความปรารถนาทางวัตถุนี้

ไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้กับเขา

ในฐานะที่เป็นอันดับหนึ่งในหกตระกูลใหญ่ คุณชายของตระกูลจ้าว

โดยปกติจ้าวช่าวหลง มักจะกระทำแต่เรื่องเสื่อมเสีย