บทที่ 241

ด้วยเท้านี้ มือข้างหนึ่งของเขาก็ใช้การไม่ได้อีก！

ทันใดนั้น

ก็มีเสียงหนึ่งดังกึกก้อง

“ใครกล้าทำร้ายลูกฉัน ？”

จ้าวหานเดินเข้ามา พูดอย่างโกรธเคือง

เท้าที่อยากจะกระทืบลงไปของหยางเฟิงก็ต้องชะงัก

เขาหันไปมอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย

การเปิดตัวของสองคนพ่อลูกเป็นไปในแบบเดียวกัน

ดูๆไปแล้ว พ่อลูกคู่นี้ก็ช่างเหมือนกันซะจริง ！

จ้าวหานกวาดตามองไปรอบๆ

เพียงครู่เดียวก็เห็นจ้าวช่าวหลงที่ถูกทำร้ายจนขาหัก นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น

ทันทีทันใด ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

“พ่อ ช่วยผมด้วย ！จัดการไอ้เลวนี่ให้ตายเลย ！”

เมื่อจ้าวช่าวหลงเห็นคนเป็นพ่อ ก็ตะโกนร้องเรียก และพูดข่มขู่ไม่หยุด！

“น่ารำคาญ！”

หยางเฟิงยิ้มเยาะ ออกแรงไปที่ขา！

หันมองไป ก็จะจัดการจ้าวช่าวหลงให้จบในคราเดียว

ดวงตาจ้าวหานมืดมน มองตรงไปที่หยางเฟิงและพูดว่า“ พ่อหนุ่ม ปล่อยลูกชายของฉัน ไม่งั้นแกได้ตายแน่ ！”

“เหอะๆ ปล่อยเขางั้นเหรอ？”

หยางเฟิงหัวเราะอย่างดูถูก

หลังจากนั้น ก็เหยียบเท้าลงไปอย่างไม่ลังเล

แกร๊ก！

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้น

กระดูกข้อมือของจ้าวช่าวหลง ถูกหยางเฟิงเหยียบจนหัก！

อ๊าก！

ทันทีทันใด

เสียงร้องที่เจ็บปวดของจ้าวช่าวหลงก็ดังขึ้น

“รนหาที่ตาย……”

จ้าวหานไม่คิดว่า ต่อหน้าเขา หยางเฟิงจะกล้าทำร้ายลูกชายตัวเองจนแขนหักได้

แบบนี้ก็เท่ากับไม่เห็นตัวเองอยู่ในสายตา ！

และไม่เห็นตระกูลจ้าวอยู่ในสายตาด้วย！

ฉับพลัน

ความโกรธก็เข้าครอบงำจิตใจของเขา

จ้าวหานคำรามด้วยสีหน้าดุร้าย“ใครก็ได้！มาฆ่ามันซะ！”

เห็นแขนของลูกชายตัวเองถูกคนหักไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังไง！

“ฆ่ามันสิ！”

ออกคำสั่ง

กลุ่มนักเลงตระกูลจ้าวนับร้อยคน ที่มือถือไม้ ก็พุ่งเข้าหาหยางเฟิงอย่างอุกอาจในทันที

ใบหน้าหยางเฟิงเรียบเฉย

ทันทีทันใด ร่างทั้งร่างก็หายวับไป