บทที่ 259

ใบหน้าของเฉ่าซือไห่ซีดเผือด

ราวกับสายฟ้าฟาดเข้าใส่

เหงื่อหยดลงจากหน้าผากของเขา

ความผิดและความชั่วทุกอย่างที่เขาได้กระทำในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ได้ถูกเปิดเผยสู่สาธารณะ!

“หยางเฟิงจะฆ่าก็ฆ่า จะพูดมากทำไม!”

ทันใดนั้น

ดวงตาทั้งคู่ของเฉ่าซือไห่จ้องเขม็งไปที่หยางเฟิง และใบหน้าดุดันน่ากลัว

หยางเฟิงมองเฉ่าซือไห่และพูดอย่างไร้ความรู้สึก: "ฆ่าเจ้า ก็เหมือนฆ่าไก่! เจ้าไม่สมควรตายในมือของข้า ความผิดของเจ้ามากมาย ควรจะได้รับการพิจารณาที่ยุติธรรมตามกฎหมาย ควรจะถูกตรึงบนเสาแห่งความอัปยศตลอดไป ชื่อเสียงพังพินาศ!”

ได้ยินเช่นนี้เฉ่าซือไห่รู้สึกสั่นไปทั้งตัว

แววตาสิ้นหวัง!

หยางเฟิงไม่เพียงจะฆ่าคน แต่ยังเปิดเผยความชั่วของเขาด้วย!

นี่คือการเปิดเผยความชั่วของคุณต่อหน้าแสงอาทิตย์

เมื่อมองไปยังสีหน้าที่สิ้นหวังของเฉ่าซือไห่ หยางเฟิงไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระเขาโบกมือและพูดว่า "มานี่ ส่งตัวเขาไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และลงโทษอย่างหนัก!"

เมื่อได้ยินเสียงคำสั่งไป ทันใดนั้น

ทหารติดอาวุธหนักหลายคนก้าวมาข้างหน้าและลากเฉ่าซือไห่ออกไปเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว

หลังจากนั้น.

เรื่องพิเศษจัดการอย่างพิเศษ

เฉ่าซือไห่ถูกนำตัวขึ้นศาลในที่สาธารณะ ความผิดของเขาถูกเปิดเผยต่อโลก

ประหารชีวิตตามกฎหมาย!

เขาถูกนำตัวไปที่สนามประหารและจบความผิดทั้งชีวิตที่ของเขา!

หลังจากสะสางเรื่องเฉ่าซือไห่แล้ว

หยางเฟิงหันหน้าไปมองทุกคน

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่เฉียบคมของหยางเฟิง

ทุกคนก้มหัวลง

โดยเฉพาะผู้นำหกตระกูลใหญ่และเฉินตง

พวกเขามีความลับที่เปิดเผยไม่ได้ไม่มากก็น้อย

ขณะนี้

เมื่อเผชิญความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของหยางเฟิง แต่ละคนตัวสั่นเล็กน้อย

เมื่อเห็นสิ่งนี้หยางเฟิงก็ยิ้มและไม่ได้ตรวจสอบอะไรอีก!

เขารู้ว่าเฉินตงและคนอื่นๆ ไม่มีใครเป็นคนดี

แต่ในโลกนี้มีทั้งสีขาวและมีสีดำ

ที่ใดมีแสงสว่างที่นั่นย่อมมีความมืด

จะขจัดความมืดให้หมดสิ้น มันเป็นไปไม่ได้