บทที่ 288

ทุกคน

พวกเขาทั้งหมดมองไปที่หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนด้วยความรังเกียจ

หยางเฟิงหัวเราะออกมาดัง ๆ

เขาและหวางชงเป็นคนจากสองโลกที่แตกต่างกัน

ตัวเขาเป็นช้าง

แต่หวางชงและคนอื่นๆ เป็นเพียงมดกลุ่มหนึ่ง

มดจะรู้ได้อย่างไรว่าช้างตัวใหญ่แค่ไหน?

ในโลกของพวกเขามีเพียงสิ่งเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

บางที นี่อาจเป็นความน่าเศร้าของคนธรรมดา!

หยางเฟิงหยุดพูดทันที

กับฝูงมดพูดมากเท่าไรก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

แมลงฤดูร้อนไม่เข้าใจน้ำแข็งในฤดูหนาว!

เมื่อเห็นว่าหยางเฟิงยังคงยิ้มอยู่

หวางชงกล่าวด้วยใบหน้าที่เย็นชา: "หยางเฟิงแกบอกว่าเย่เมิ่งเหยียนเป็นประธานหญิงของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวลุงของฉันจะมางานปาร์ตี้ที่นี่"

“ลุงของฉันเป็นผู้จัดการของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปมาดูกันว่าเย่เมิ่งเหยียนเป็นประธานหญิงของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปจริงหรือไม่”

เมื่อกี้

เขาส่งข้อความถึงลุง

บอกเขาว่ามีคนแกล้งเป็นประธานหญิงของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปที่งานพบปะสังสรรค์ของเขา

ดังนั้น

ไม่เพียงแต่สามารถเปิดเผยใบหน้าปลอมของเย่เมิ่งเหยียนได้!

ลุงยังสามารถใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้เพื่อขอรังวัลจากประธานที่แท้จริงของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปได้ด้วย

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!

ในเวลาเดียวกัน

ดวงตาของทุกคนที่มองมาที่หวางชงยิ่งร้อนแรงขึ้น

ไม่มีใครคิดว่าภูมิหลังของหวางชงจะดีมากขนาดนี้

แม้แต่ผู้จัดการของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปก็ยังเป็นลุงของเขา

งั้นก็พูดได้ว่า

ในตงไห่เขาเป็นคนร่ำรวยมากๆแล้ว!

เย่เมิ่งเหยียนยิ้มอย่างขมขื่น

เธอรู้สึกเบื่อเล็กน้อย

เธอต้องการใช้การรวมกลุ่มครั้งนี้เพื่อพบปะกับเพื่อนร่วมชั้นและเพิ่มความสนิทกันหน่อย

จนถึงเวลานี้

เธอเพิ่งรู้

นี่ไม่ใช่การรวมตัวของชั้นเรียนเลย

นี่คืองานโอ้อวด งานนัดไปค้างคืน งานแข่งกันว่าใครดีกว่ากัน!