บทที่ 297

เฉาเจินแผดเสียงพูด : “แกไม่ได้ยินคำพูดของกูหรือ ? ไสหัวไปซะ!”

เมื่อเห็นเฉาเจินโกรธจริง

หญิงสาวตกใจกลัวจนใบหน้าซีดขาวในทันที

ต้องรู้ไว้ว่า เฉาเจินเป็นหนุ่มเจ้าสำราญที่มีชื่อเสียง

ส่วนเธอ เป็นเพียงแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของเฉาเจินก็เท่านั้น

หากตนเองล่วงเกินเฉาเจินแล้ว อย่างนั้นคนที่ซวยมีเพียงแค่ตนเอง

เมื่อคิดถึงจุดนี้

หญิงสาวจึงวิ่งออกไปพร้อมกับร้องห่มร้องไห้

หลังจากหญิงสาวออกไป

เฉาเจินเผยรอยยิ้มโดยนึกว่าตนเองนั้นหล่อ พลันเดินไปข้างหน้าเย่เมิ่งเหยียน

เขายิ้มเอ่ย : “คนสวย คุณสวยขนาดนี้ มาเป็นผู้หญิงของผมดีไหม?”

ได้ยินดังนั้น

เย่เมิ่งเหยียนอึ้งไปในทันที

ไอ้โง่ที่ไหนโผล่มา ?

ทำไมจู่ ๆ ก็พูดอยากให้ตนเองไปเป็นผู้หญิงของเขา ?

โดยเฉพาะ

ฉากเมื่อครู่ที่เฉาเจินตบผู้หญิง ทำให้เย่เมิ่งเหยียนรู้สึกรังเกียจมาก

สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด ก็คือผู้ชายตบผู้หญิง

เย่เมิ่งเหยียนเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง : “ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร? ฉันมีสามีแล้ว!”

“สามี?”

เฉาเจินเหลือบมองหยางเฟิงอย่างเหยียดหยาม พลางแสยะยิ้มกล่าว : “เขาน่ะเหรอ ? เป็นแค่ยาจกคนหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่เหมาะสมกับคุณเลยสักนิด !”

เถ้าแก่ร้านชุดแต่งงาน อึ้งไปแล้ว !

นี่คือถูกทำให้ตะลึงไปแล้วใช่ไหม ?

หรือว่าสเปิร์มขึ้นสมองไปแล้ว ?

ลืมไปว่าเมื่อกี้ตัวเองถูกชกยังไงไปแล้ว ?

ว่าแล้ว เฉาเจินจึงมองเย่เมิ่งเหยียน พร้อมกล่าวด้วยใบหน้าที่มั่นใจ : “เพียงคุณเต็มใจที่จะติดตามผม ผมจะให้เงินคุณหนึ่งล้านต่อเดือน คุณว่าไง ?”

สำหรับมุมมองของเฉาเจินแล้ว ไม่มีใครสามารถปฏิเสธสิ่งยั่วยวนอย่างเงินทองได้

เขาจีบสาวมาหลายปีขนาดนั้น เคยเห็นหญิงสาวบริสุทธิ์มานับไม่ถ้วน

แต่ด้วยการบุกโจมตีด้วยเงินทองของตนเองนั้น

ที่เรียกว่าหญิงสาวบริสุทธิ์เหล่านี้ แต่ละคนปีนขึ้นเตียงของตนเองอย่างว่านอนสอนง่าย……

ส่วนเย่เมิ่งเหยียน ก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในนั้นเท่านั้นเอง

“แก......”

ได้ยินคำพูดที่ไร้ยางอายเช่นนี้ของเฉาเจินเย่เมิ่งเหยียนโกรธจนสั่นไปทั้งตัว

เฉาเจินเห็นตัวเองเป็นอะไร ?

เห็นเป็นผู้หญิงที่สำส่อนประเภทนั้นเหรอ ?

ผลัวะ !