ตอนที่ 3
บทที่ 3 สามคนพ่อแม่ลูก
October 21, 2026
เป็นพั่นพั่น !
เมื่อได้ยินเสียงของหยางพั่นพั่น เย่เมิ่งเหยียนก็อึ้งไปในทันที !
เธอไม่รู้ว่าพละกำลังมาจากไหน เธอผลักหวางหมิงออกอย่างแรง และเตะต่อยเขาไม่ยั้ง
เผียะ !
จากนั้นเย่เมิ่งเหยียนก็ตบหวางหมิงเข้าไปฉาดใหญ่
“นังแพศยา แกกล้าลงมือกับฉันหรือ วันนี้ฉันจะเอาแกให้ตาย !”
หวางหมิงโกรธจัด มือทั้งสองข้างของเขาฉีกทึ้งเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้าอกของเย่เมิ่งเหยียนอย่างแรง
เมื่อเห็นดังนั้น หยางพั่นพั่นก็ตกใจจนร้องไห้ออกมา แล้วตะโกนเสียงดังว่า : “อย่าตีแม่ของหนูนะ !”
หยางพั่นพั่นวิ่งเข้าไป กอดขาของหวางหมิงเอาไว้ แล้วอ้าปากกัด
“โอ๊ย ! นังเด็กบ้า แม่ของแกเป็นโสเภณี แกยังร้ายยิ่งกว่าแม่ของแกเสียอีก ! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ !”
หวางหมิงยกเท้าขึ้นมา คิดที่จะเตะหยางพั่นพั่น
จากนั้น
มีคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
ใช้หมัดต่อยเข้าไปที่หวางหมิงอย่างแรง
โอ๊ย !
หวางหมิงร้อนโอดครวญ และตัวของเขาก็ลอยกระเด็นไป
ถึงแม้หยางเฟิงจะรู้สึกผิดหวังกับเย่เมิ่งเหยียน แต่เมื่อเห็นเธอถูกผู้ชายคนอื่นรังแก เมื่อเห็นผู้หญิงของตนเองถูกผู้ชายคนอื่นด่าว่าเป็นโสเภณี ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดจนยากเกินจะบรรยายได้ !
“ไป !”
หยางเฟิงอุ้มหยางพั่นพั่นขึ้น แล้วยื่นมือออกไปลากเย่เมิ่งเหยียนเดินออกมา
“คุณเป็นใคร ? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ !”
เพราะในห้องรับรองมีเพียงแสงไฟสลัว ๆ เย่เมิ่งเหยียนจึงจำหยางเฟิงไม่ได้
หยางเฟิงหันหน้ากลับไป แล้วจ้องมองเย่เมิ่งเหยียนด้วยใบหน้าที่ดุดัน : “เย่เมิ่งเหยียน ผู้หญิงหน้าเงิน คุณลองดูให้ดี ๆ ซิว่าผมเป็นใคร !”
หลังจากเห็นใบหน้าของหยางเฟิงอย่างชัดเจน เย่เมิ่งเหยียนก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
เป็นเขา !
สามีของตนเอง !
คือผู้ชายที่ตนเองถูกบังคับให้แต่งงานด้วยเมื่อห้าปีก่อน !
คือผู้ชายที่หนีไปหลังจากแต่งงานกับตนเองได้เพียงสองวัน !
สมองของเย่เมิ่งเหยียนว่างเปล่าในทันที
ตอนนี้หยางเฟิงเองก็รู้สึกสับสน
เมื่อห้าปีก่อน หยางเฟิงถูกขับไล่ออกจากตระกูลหยาง กลายเป็นคนจรจัด
ตอนที่เขากำลังจะอดตาย คนตระกูลเย่ก็หาเขาจนเจอ
บอกว่าดวงชาตะของเขาและเย่เมิ่งเหยียนนั้นสมพงษ์กันมาก หลังจากแต่งงานแล้ว จะช่วยแก้เคล็ดให้กับอาการป่วยของนายท่านเย่ได้
ด้วยเหตุนี้ หยางเฟิงจึงกลายเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูล
หลังจากแต่งงานได้สองวัน ประเทศมีการประกาศคำสั่งทางทหารออกมา เพื่อที่จะแก้แค้น หยางเฟิงจึงเข้าร่วมกองทัพอย่างเด็ดเดี่ยว
ห้าปีต่อมา เขากลายเป็นที่นับถือของกองทัพ กลายเป็นตำนานของกองทัพ ได้สมญานามว่าเทพมรณะ !
น้ำตาของเย่เมิ่งเหยียนค่อย ๆ หยดลงมา
น้ำตาไหลรินลงมาอย่างต่อเนื่อง
ทันใดนั้น
เย่เมิ่งเหยียนก็โผเข้าไปในอ้อมแขนของอยากเฟิง และร้องไห้ฟูมฟายออกมา
“ฮือ ๆ หยางเฟิง คนไร้หัวใจ ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที !”
ร้องไห้ ?
นี่คืออะไร ?
คิดจะแสร้งทำทีน่าสงสารต่อหน้าตนเองอย่างนั้นหรือ ?
หยางเฟิงใช้แรงผลักเย่เมิ่งเหยียนออกไป จ้องมองเธอด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วถามว่า : “คุณรู้ไหมว่าตอนที่ผมกลับไปถึงตระกูลเย่ได้เห็นอะไรมาบ้าง ? ผมเห็นลูกสาวของผมถูกล่ามโซ่เอาไว้ราวกับสุนัข นอนหมอบอยู่บนพื้น”
“แม้แต่คนรับใช้ของตระกูลเย่ก็กำลังทุบตีเธออย่างรุนแรง ส่วนคุณกลับเมามายไม่ได้สติอยู่กับผู้ชายคนอื่นที่นี่ คุณเป็นแม่แบบนี้นะหรือ ? คุณดูแลลูกสาวของเราแบบนี้หรือ ?”
กรี๊ด ๆ ๆ !
ได้ยินดังนั้น
เย่เมิ่งเหยียนก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีก
เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด