บทที่ 31

“หนึ่งพันล้าน ครั้งที่สอง!”

“หนึ่งพันล้าน ครั้งที่สาม!”

"ขอแสดงความยินดีกับแขกผู้มีเกียรติห้องรับรองที่หนึ่ง ประมูลวิลล่าหยุนติ่งไว้ได้!"

ท้ายที่สุด หยางเฟิงใช้หนึ่งพันล้านราคาสูงเสียดฟ้า ประมูลวิลล่าหยุนติ่งได้

“ไอ้เหี้ย มึงรอกูไว้เลย กูเอามึงตายแน่!”

เมื่อเห็นว่าการประมูลสิ้นสุดลง เย่ลั่วพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

สำหรับการข่มขู่ของเย่ลั่ว หยางเฟิงไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย แต่ก็มีรอยยิ้มที่มุมปาก

“สวัสดีครับ คุณผู้ชาย นี่คือกุญแจของวิลล่าหยุนติ่ง”

ไม่นาน พนักงานคนหนึ่งของโรงประมูล ก็เดินมาพร้อมกับถาดหยก

หยางเฟิงหยิบแบล็คการ์ดธนาคารที่มีวงเงินฝากที่หนึ่งหมื่นล้าน รูดไปหนึ่งพันล้านทันที

“หม่าตง การตกแต่งของวิลล่าหยุนติ่ง ก็ให้นายรับผิดชอบแล้วกัน”

หยางเฟิงหันไปมองแล้วพูดหม่าตงที่ตามมา

"ครับ!"

ขณะนี้

หม่าตงอภิมหาเศรษฐีตงไห่ ใบหน้าแสดงความเคารพให้เกียรติ

“คุณหยาง นี่คือโฉนดที่ดิน โฉนดบ้าน กุญแจรถหรูของตระกูลเย่ สัญญาการโอนของเย่ซื่อกรุ๊ป……”

ทันใดนั้น หม่าตงยื่นแฟ้มไปให้หยางเฟิงด้วยสองมืออย่างความเคารพ

นี้เป็นทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเย่

หม่าตงได้รับคำสั่งให้ไปตรวจสอบ

เขาไม่กล้ายักยอกทรัพย์สินเหล่านี้ของตระกูลเย่

หยางเฟิงยื่นมือหยิบมา พูดเรียบ ๆ “คุณทำได้ดีมาก ทีหลังผมจะปฏิบัติอย่างเป็นธรรมต่อคุณแน่”

“ขอบคุณครับ คุณหยาง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของหม่าตงก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หากได้รับความโปรดปรานจากหยางเฟิง งั้นภายภาคหน้าหม่าตงเลื่อนตำแหน่งพรวดพราดแน่นอน

หยางเฟิงยื่นเอกสารไปให้เสือขาว

สำหรับทรัพย์สินเหล่านี้ของตระกูลเย่ เขาไม่สนใจอยู่แล้ว

แต่ว่า เขายังต้องใช้ประโยชน์บางอย่าง

หลังจากนั้น หยางเฟิงและคนอื่นๆก็ออกจากห้องรับรองไป

“ไอนี่ ที่แท้เป็นมึงนี่เอง กล้าแย่งวิลล่าหยุนติ่งกับกู!”

เมื่อหยางเฟิงและคนอื่น ๆ เดินออกจากห้องรับรองแล้ว เย่ลั่วผู้ซึ่งรอมาเป็นเวลานาน พูดด้วยใบหน้าดุร้าย