บทที่ 313

“ดี!”

“ดีมาก!”

หยางเฟิงยังคงนิ่งเฉย

เขาพูดอย่างเฉยเมย “ให้งานนายอย่างหนึ่ง นายไประดมคนของหน่วยเฝ้าระวังในฉงโจว! คืนนี้ ฉันจะให้ตระกูลเฉ่าหายไปจากฉงโจวอย่างถาวร!”

เสียงพูดจบลง

ความอาฆาตที่น่ากลัวได้ปะทุขึ้นมา

หยางเฟิงรู้ว่า เฉ่าปิงไม่ใช่เจี้ยนเฟิง

เจี้ยนเฟิงอาจจะยังมีศีลธรรมแม่น้ำทะเลสาบ ไม่ทำร้ายลูกสาวของตัวเอง

แต่เฉ่าปิงเป็นคนขี้ขลาดสุดจริง

ถ้าทำให้เขาโมโหขึ้นมา เขาทำได้ทุกอย่าง

ไม่จำเป็นต้องรักษาคำพูดกับคนแบบนี้

เพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉิน

หยางเฟิงต้องใช้กำลังที่ใหญ่ที่สุดเพื่อปกป้องเย่เมิ่งเหยียน

ป้องกันการเกิดอุบัติเหตุทุกประการ!

“ครับ!”

เสือขาวพยักหน้าทันที แล้วจากไป

หยางเฟิงยืนอยู่กับที่คนเดียว หรี่ตาลง

“มดบางตัว มักจะชอบท้าทายเกินกว่าความสามารถของตัวเอง! งั้นก็ไปตายกันให้หมดเถอะ!”

เฟี้ยง!

จู่ๆ

สายฟ้าแลบสว่างขึ้นมา

วินาทีเดียว

ฝนตกหนัก!

ฝนตกหนักพายุรุนแรง ได้กวาดล้างฉงโจวทั้งหมดในทันที

……

คืนนั้น

ตระกูลเฉ่า

ฝนยังคงตกหนักเหมือนเดิม!

“พวกแกรีบปล่อยฉันนะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ สามีฉันไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!”

เวลานี้

เย่เมิ่งเหยียนถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก

ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ตื่นตระหนกแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ความกลัวเป็นเหมือนปืนเย็นควบคุมชีวิตความเป็นความตายของเธอไว้

น้ำฝน

ยิ่งทำให้เธอเปียกไปทั้งตัวไม่หยุด

เย่เมิ่งเหยียนหายใจลำบากไปชั่วขณะ หนาวไปทั้งตัว!

ลึกๆในใจเธอ ยังคงเรียกชื่อหยางเฟิงไม่หยุด

แต่วินาทีนี้

เธอเป็นเหมือนเรือลำเล็กๆในทะเลกว้างใหญ่ ไม่มีทิศทางรอบตัว ความมืดมนอันน่ากลัวมากมาย!

อึ่ก อึ่ก อึ่ก ที่รัก ทำไมคุณยังไม่มาช่วยฉัน!

ฉันคิดถึงคุณมากเลย!