บทที่ 320

ในเมื่อเป็นเช่นนี้

ตนเองก็ลงใต้ดิน ไปเป็นเพื่อนลูกชายเถิด

ชาติหน้า หวังว่าทั้งสองจะได้เป็นพ่อลูกกันอีก

อยู่ใต้ดิน ตนเองจะต้องอบรมสั่งสอนเขาให้ดีๆ บอกเขาว่า ให้ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างอ่อนน้อม จะต้องจริงใจ จะต้องรักตัวเอง และจะต้องทำตัวให้มีประโยชน์ต่อสังคม.......

ช่วงเวลานี้

ความทรงจำนับไม่ถ้วนในชีวิตนี้ ฉายวนซ้ำในสมอง ราวกับโคมไฟม้าวิ่ง

ขณะที่พูด

เฉ่าปิงก็แสยะยิ้ม แล้วเดินมายังตรงหน้าของเขา

"พอได้แล้ว!"

ในทันใด

ก็มีเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น

เสียงราวกับฟ้าร้อง ที่ดังกึกก้องข้างหูของทุกคน

โดยเฉพาะเฉ่าปิง ที่ปวดแก้วหูจนจะระเบิด

เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังหยางเฟิงด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะบุกทะลวงแดนปรมาจารย์ได้แล้ว

แต่เขาก็รู้ดีว่า ตนเองก็ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฟิง

หยางเฟิงเป็นอย่างไร

เฉ่าปิงได้ตรวจสอบอย่างชัดเจนแล้ว

ศักยภาพแข็งแกร่งไม่มีอะไรเปรียบเทียบได้

จางเวย จ้าวหวูจี๋ รวมทั้งพ่อของตนเอง.......คนเหล่านี้ ล้วนตกอยู่ในมือของหยางเฟิง

ด้วยความสามารถเพียงเท่านี้ของตนเอง จะสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของหยางเฟิงได้อย่างไรกัน?

หยางเฟิงมองเฉ่าปิงแล้วกล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงออกว่า : "พอได้แล้ว เฉ่าปิง! การแสดงของแกยอดเยี่ยมอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่จะต้องจบลงแล้ว! วางอาวุธลง แล้วรอความตายอย่างเชื่อฟังซะ!"

ตั้งแต่ต้นจนจบ

หยางเฟิงไม่เคยเห็นเฉ่าปิงอยู่ในสายตา

ไม่ว่าเฉ่าปิงจะซ่อนศักยภาพของตนเองอย่างไร

ต่อหน้าหยางเฟิง เขาก็เป็นเพียงแค่มดตัวหนึ่งที่ไม่เคยอยู่ในสายตาเสมอมา

แค่นิ้วชี้นิ้วเดียว ก็สามารถบี้ให้ตายอย่างง่ายดาย!

"หยางเฟิง ถ้าแกต้องการให้ฉันยอมจำนน แกก็ฝันไปเถอะ!"

"ถึงแม้ฉันจะตาย ฉันก็จะลากผู้หญิงของแกไปด้วย!"

เสียงตะโกนด้วยความโมโห

ร่างของเฉ่าปิง ก็รวดเร็วราวกับฟ้าแลบ

เสียงผ่านไปอย่างรวดเร็ว!

เขาก็มาถึงตรงหน้าของเย่เมิ่งเหยียน

เห็นเขายื่นมือไปคว้าเย่เมิ่งเหยียนเอาไว้ กริชอันแหลมคม จ่อไปบนลำคอของเย่เมิ่งเหยียน

ดวงตาทั้งคู่ของเฉ่าปิง จับจ้องไปยังหยางเฟิง แสยะยิ้มแล้วกล่าวว่า : "หยางเฟิง ตอนนี้ผู้หญิงของแกอยู่ในมือของฉัน! ปล่อยฉันไปเสียดีกว่า ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าเธอ!"

พูดจบ เขาก็ออกแรง

เย่เมิ่งเหยียนอดไม่ได้ที่จะทำเสียงฮึดฮัดด้วยความเจ็บปวด